Ku czci zmarłych na nieszczęśliwą miłość

[Paweł Kosiński]

mocne whisky na sen
spojrzenie jednej chwili

nie ma cię w mym zamku z światła
poszarpany przez dzikie sumienie
nie mogę się cofnąć
Werther miłości niespełniony
nad ogniem szaleniec płonący
szukam światła w mroku
pocieszenia w kaplicy wygasłej duszy

[jasiu zły]

Jeżeli już to "ze światła".

A teraz tak, już od samego tytułu zapowaidało się nieciekawie. Początek jeszcze obleci, jest w porząsku (pierwsze dwa wersy), ale dalej robi się festiwal patosu.

"Werther miłości niespełniony
nad ogniem szaleniec płonący"
"szukam światła w mroku"
"w kaplicy wygasłej duszy"
Bardzo słaby jest ten wiersz, ale widywałem tu już o wiele gorsze. Przemyśl sobie parę spraw:
1. Czy miłość w poezji zawsze musi być nieszczęśliwa?
2. Czy jak już jest nieszczęsliwa, to trzeba pisać o niej w tak "wzniosły" sposób? Może lepiej byłoby prostym i bardziej subtelnym językiem? Może wtedy byłaby bardziej realna i lepiej podziałała na wrażliwość czytelnika.
3. Czy naprawdę warto pisać o Werterach? Nie lepiej propagować postawę, która prowadzi do zdobycią kobiety?

Nie bardzo wiem, jakie były tu intencje autora. Pewnie możnaby zinterpretować utwór jako ironiczny i forma takiej językowej tandety byłaby uzasadniona, chociaż wciaż brakowałoby tu jakiejś dobitnej pointy, co by poszła w pięty. Z drugiej strony ciężko oprzeć się wrażeniu, że to jest na poważnie i niestety pomijająć już banał z jakim mamy tu do czynienia, to wiersz byłby co najwyżej anachronizmem. Dobra rada na dziś: nie pisz o miłości zanim nie nauczysz się napisać dobrego wiersza o jogurcie.

Zastanów się nad tym co napisałem i próbuj dalej. Pamiętaj też, że komentarze na temat wiersza, to nic osobistego ;)

[Pancolek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Święte słowa ;)

[Anna Siedem]

Piękny wiersz, jak na debiut w dodatku.
To co bym zmieniła:
nie ma ciebie w zamku światła - może jakoś tak?
Ostatnie dwa wersy - najlepsze jak dla mnie
Pozdrawiam