Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pomimo protestów młodzieży
oflagowania cmentarza komunalnego
śmierć postawiono pod murem
zbladła usta jej zsiniały
wyrok padł z góry
bez prawa łaski
osiemnastolatki krzyczały
tłum domagał się odpuszczenia win
strzał
rzecznik obywatelski umył ręce
egzekucje oglądał cały naród
o dziewiętnastej zamiast dobranocki
niektórzy rozpoznali w niej siebie
to przecież niemożliwe
ona umarła
oni muszą żyć

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie podobają mi się pierwsze dwa wersy - nie umiem tego wytłumaczyć. Może dlatego, że brzmią, jak codzienne wiadomości? Rozumiem, że może to być ważne dla wiersza, dlatego spróbowałem "po swojemu" i owe dwa wersy umieściłem wyżej - właśnie, jakby to była taka wiadomość. Ogólnie... na +. Pozdrawiam.

pomimo protestów młodzieży
oflagowania cmentarza komunalnego


śmierć postawiono pod murem
zbladła
usta zsiniały wyrok
padł z góry bez prawa łaski
osiemnastolatki krzyczały
tłum się domagał win
odpuszczenia
strzał

rzecznik obywatelski umył ręce
egzekucję oglądał cały naród
o dziewiętnastej zamiast dobranocki
niektórzy rozpoznali w niej siebie
to przecież niemożliwe
by umarła
oni muszą żyć
Opublikowano

trafiłeś z tymi wiadomościami
chciałem by wiersz właśnie tak zabrzmiał
bardzo dziękuję za pomoc
wrzuciłem już kilka wierszy do warsztatu ale trudno liczyć na pomoc
rozumiem przecież nikt za to nie płaci
a i czasu pewnie starcza tylko na co znamienitsze nicki ;))
fajnie rozpisałeś ten mój wysiłek
teraz nawet mi zaczął się trochę podobać:)

jeszcze raz wielkie dzięki
Kmiel

Opublikowano

tak niechcący a może z zazdrości :/
z materią wiersza jest czasami tak
stanie się w pewnym punkcie
i trudno ruszyć dalej
a zrezygnować z całości żal ;)
w pobliżu tylko proza życia
a wszystkie Muzy siedzą na forum ;)
tylko takie delikatne i w warsztacie
rączek nie chcą brudzić
( jak to ostatnio piszą) w g _ _ _ _ _
tak serio myślę że to wszystko przez brak czasu
a we współczesnych czasach i na pomoc trzeba zapracować
(choćby komentarzami hi hi)

dziękuje za zainteresowanie Stanisławo
mam nadzieję że wiersz się też spodobał ?:)

Kmiel

Opublikowano

ja nie pierwsza liga, ale rączki sobie pobrudzę. przede wszystkim to na zwrotki bym wierszydło a potem ciachał. dużo ciachał.
teraz bardzo moje: trzy ostatnie wersy po całości na aut. i nie tylko.

pomyśl jak wprowadzić jakiś szczegół, który przyciągnie uwagę, a będzie z pozoru nieistotny. przy tak cięzkiej tematyce nadmiar może zgnieść czytelnika

Opublikowano

dziękuję że zajrzałeś Spiro
mam nadzieję że ręce dają się domyć jeśli nie mydełko prześlę pocztą
(w ulotce zaznaczyli skuteczne na każdy gniot)
chciałem by wierszydełko brzmiało trochę jak to czym katują nas
codziennie o 19.30 w Pr I i nie tylko tam
tak troszkę nieskładnie i męcząco taki natłok informacji
pomyślę nad tym ciachaniem ale trzy ostatnie zostają choć może w wersji HAYQ
to co napisałeś od słów „pomyśl jak…”potwierdzam w stu % bardzo trafne spostrzeżenie

dziękuję za dobre rady
przepraszam za ręce
Kmiel

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...