Pierwszy bukiet
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Konrad Koper 4 939
Był głośny wybuch,
„za gwiazdami” jest kolejny.
„Zjawiska są sprzężone”
- stwierdził mędrek.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 40 odpowiedzi
- 818 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 768 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 645 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 671 wyświetleń
-
- 24 odpowiedzi
- 842 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Lenore Grey · Opublikowano
@Alicja_Wysocka tak :) Moje opowiadania mają to do siebie, że szybko się kończą. Myślę, że to głównie przez nieufność do zakończeń z puentą i duszę miniaturzysty :^) Dziękuję za czytanie! -
Przez jan_komułzykant · Opublikowano
@MIROSŁAW C. Witam na starociach i dziękuję za odwiedziny :) -
-
Przez Lenore Grey · Opublikowano
Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu. Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy. * * * — Wyrósł jak na drożdżach. — Imponujące. — Kiedy tak wyrósł? — Musiało to być przedwczoraj? Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie. — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów. — Nie może być! — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...? — Architektem. — Ach. — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom. Wnętrze domu również było odmienione. Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica. Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech. — A kiedy to mamusia się tak urządziła? Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem. — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę. — Zatrudnia mamusia służbę...? Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz. Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki. Poczęstowałem go eklerkiem. — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko. Zacytowałem matkę słowo w słowo. — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się