Ogłoszenie

[Tomasz H]

Pomyślałem, ze dam ogłoszenie
Pesymista poszukuje optymistki
Ostatni grosz teraz wydam
Niech będzie, że w celach terapeutycznych.

Rozdzwoniły się telefony
Najczęściej cycate lale
Mówiły, że zrobią wszystko
Że z każdą mi będzie wspaniale.

Dziewiąty telefon mnie zmęczył
Każda mówiła, że jest wyjątkowa
A ja właściwie nie chciałem seksu
Nie chciałem w ich cyckach stresów chować.

Potrzebowałem teatru, spaceru
Tak – łapa za łapę, jak kiedyś
Otworzyć parasol w deszczu
Podać chusteczkę, gdy katar zmoże.

Słuchawkę więc odłożyłem z widelca
Nie dzwońcie już piękne i bestie
Sam sobie poradzić muszę
Dam radę ze swoim jestestwem.

[Bartek Bartek]

Ogólnie tekst kojarzy mi się z "marzeniami gawędziarza-erotomana" i na końcu ten teatralny gest odłożenia słuchawki na widełki (trącający myszką), błee.
Od strony psychologicznej ciekawe jest natomiast powiązanie postawy "pesymizmu", który jest skłonnością (czyli dotyczy sfery poznawczej) do dostrzegania tylko ujemnych stron życia z "jestestwem" wiążącym się ze sferą uczuć i przeżyć. Rola indywidulanych schematów poznwczych w powstawaniu emocji (oraz w ich wygaszaniu) jest nie do przecenienia.
Podoba mi się także elastyczność PL w działaniu - jak jedno nie odnosi skutku (telefony "cycatych lal") to postanawia szukać samodzielnie ("Sam sobie poradzić muszę") innego sposobu zaspokojenia swoich konkretnie (!) nazwanych potrzeb: teatru, spaceru łapa za łapę, otwierania parasola w deszczu, podania chusteczki, gdy katar zmoże.
Sugeruję napisanie bardziej precyzyjnego ogłoszenia, np. "poszukuję osoby lubiącej teatr; długie, romantyczne spacery w deszczu; uczynnej i wrażliwej na punkcie zdrowia".
Mały minus przyznaję za "jak kiedyś" - taki schemat zamyka PL na nowe doświadczenia, powoduje porównywanie tego co jest z tym co było zamiast koncentrowanie się na tym co chcemy żeby było.
Końcowa afirmacja "dam radę" zasługuje na duży plus! :-)