Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

gwoździe chrystusa

marti@wiersze
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

marti@wiersze

marti@wiersze

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

rośnie nam młody las.
fala zielona zatapia
wypalone morze barw. sterczą
przytarte kości jak zgliszcza tratw
w ciszy krzemu, miedzi i stali,
w sino bladym blasku szkła.
nigdy nie ustaje
ogień i deszcz. są tylko nasze.
dni płaskodenne
podniebne statki z burtami w rdzy,
i płody beznasienne.

w porannej ciszy,
ta sama fala, miękki powój dotyku,
tuż przed podróżą –
i jej nieuchronność z rzeczy dobrych i złych –
jak winobluszcz jesienią dojrzewa
w wyszukanej, nietrwałej obfitości
ostatnich lat.
jak zapach blisko
kusząc wgłębienie dłoni, porywa.

czekam na powrót chrystusa.
cóż powiem mu.
moje rozbite ciało wyda mnie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • karenka
      Koneser

      Przez karenka · Opublikowano

      Delikatnie, subtelnie i są emocje ukryte między wersami...pozdrawiam z podobaniem*)
    • karenka
      Czerwcowej więzi!

      Przez karenka · Opublikowano

      Bardzo ładny, poetycki wiersz. Podoba mi się, jak zwykłe troski stopniowo prowadzą do refleksji nad tym, co naprawdę trwałe i ważne. Świetny klimat i piękna puenta...pozdrawiam serdecznie*)
    • karenka
      Gdy

      Przez karenka · Opublikowano

      jesteś pozytywnie zakręconą osobą, pełna ciepła- wiersz piękny poetycko, nakierowuje czytelnika w dobrą stronę i zostawia uśmiech w sercu na dobry dzień...pozdrawiam serdecznie*)
    • beta_b
      Zobacz

      Przez beta_b · Opublikowano

      @Charismafilos kolejny krok do czego? Dojrzałości, stabilizacji, zrozumienia? Od "złego" zbawienia? Szlifowanie kantów? Co masz na myśli? Pozdrawiam ciepło, bb
    • Florian Konrad
      Noctourism

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      uprawiaj jedynie po zapadnięciu wyjątkowo ciemnej ciszy. stąpać musisz bezszelestnie, oddychać – tylko w wyjątkowych wypadkach. przemieszczaj się ruchem szachowego smoka, zawsze przeskakuj wiele pól. tyle jest w czerni do zwiedzenia! więc daj się wywieść w osjaniczność, melancholię udrapowaną księżycową poświatą. zażyj Szyldygierynę, a będziesz w naprawdę uroczym błędzie: każdy przybytek, bez znaczenia, knajpa, urząd, czy jeszcze inny, zda ci się Największą z Bibliotek. i wypożyczysz ulubioną książkę w kebabowni, u zegarmistrza, w szmateksie. tak będzie działać noc na sterydku. nie dostrzeżesz brzydot, apteki, gdzie sprzedawany jest wyłącznie emetyk, supermarketów, na półkach których są takie szkaradstwa jak użeranie się, zadzierzgnięcie, niemożność wyjścia. obraz z mojego pokoju, ten, na który patrzę zaraz po przebudzeniu, również zda się szyldem. przekrocz ramy, a wstąpisz w głąb. warto.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...