patetyczni

[Robert Kmiel]

gdy zabrakło horyzontu
a pegaz zdechł
od nadmiaru śmierci
zbłądziłem w przyzwoleniu nocy
ruszyłem w mrok
spojrzenia pieką nieruchomą twarz
półsłowa w oczach bez wyrazu
pół znaczeń mają
przepraszam za serca zbyt wolny rytm
słońca szalony taniec
niezrozumienie wzniosłych celów
bezwolność
za swą marność
przepraszam za wyjaśnień głód
innych słowa
wybaczcie ja sam

kto ruszył w mrok
choć raz
już się nie odnajdzie
nigdy nie będzie w niebie

[możesz przytulić ale bądź]

patetyczne, wzniosłe. chyba mnie nie całkiem się podoba. pozdra