Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dziw bierze, co to się tu wyrabia. Pani L.S. - może by tak do źródeł wpierw, a potem marnować literki. co to się tu teraz "haiku" nazywa??? profanacja.
Lef-apel-ski do ludzi dobrej woli i choćby mizernego pojęcia(jak moje) co to haiku ma mieć.

Opublikowano

Lefski ma rację.już dawno nie zaglądam do haiku,
bo nie można się niczego innego spodziewać,
jak...(przemilczę to)... Lilianny.no dobra może i przesadzam,
ale te wytwory P.Szymochnik jakoś mnie odstraszają
od tego działu.
pozdrawiam.

Opublikowano

Ale co tutaj po czyjejkolwiek racji. Brak reakcji ze strony Moderatora jest cichym przyzwoleniem na zamieszczanie tutaj czego się tylko podoba. Frustracja, złość, wzajemne obrzucanie błotem, to droga donikąd, a komentarze to kolejny zapychacz forum.
Lilianna ma wszystko w nosie i jak bluszcz oplata kolejne działy orga.

Opublikowano

czasami człowiek musi, bo inaczej się udusi - że pozwolę sobie zacytować...
Lef

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


że też Lef nie troszczy się o własne zdrowie, hmm...

:-))
  • 4 tygodnie później...
Opublikowano

Dzięki za pamięć! W oryginale było:

nienawidzę zim
słony huk odśnieżarek
serce zamarza


i nie wiem do dziś dlaczego napisałem to 16tego lipca 2004 roku


lef-pozdrawial-ski



Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

hej dzieki ze pomogles ustalic autorstwo. pamietalem tak po lebkach ze byla jakas dyskusja i wersja ktora przytoczylem to byl jeden z wariantow twojego haiku. szczerze mowiac podoba mi sie bardziej wiec jesli nie masz nic przeciwko tak je zapamietam. wogole to swietna rzecz i gratulacje.
co do pisania o zimie w lecie to byl w Polsce taki przesad ze jesli zima snil ci sie jakis koszmar to niekoniecznie musial byc to zly omen tylko oznaka burz w lecie i odwrotnie. widac gdzies musiales nosic w sobie obraz zimy i wyrzuciles go dopiero latem.

pozdro
pietrek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Tak, cytat jest oczywisty. Wybacz, ale przez chwilę Cię nie zrozumiałem. Myślałem, że mówisz o liliach. Rzeczywiście, kiedy nie rosną w nas lilie, kontakt jest utrudniony. Tylko ten, kto kocha siebie, potrafi kochać innych. Gdy kwiat wypełnia "pustą butelkę", w ogrodzie pojawia się przestrzeń dla ludzi. Bez drugiego człowieka jesteśmy jak uczeń bez mistrza.   Wiara w niebiańską miłość czyni nas ludźmi. Odnajdujemy w sobie pierwiastek Boga – ugryzłem się w język, bo chciałem napisać po prostu "Boga", ale to byłoby bałwochwalcze. Dodałem "pierwiastek", drobinę światła.    Pozdrawiam serdecznie.    @Poet Ka   Jeszcze coś mi wpadło do głowy: Bóg jest miłością, jest także tajemnicą, którą odkrywamy każdego dnia na nowo. Nawet nienawiść jest formą zranionej miłości.    
    • Inspirujesz. Lewa i prawa półkula przypomina dwie strony rzeki. Krajobraz odbity w człowieku.  Dziękuję za wiersz.     
    • Uśmiech na twarzy nie musi oznaczać życzliwości, Podobnie jak krzyż na piersi nie świadczy już o miłości. Czyż Samarytanin nie potrafił kochać?   Szczere życzenia nie zapewniają pomyślności, A bezgraniczna miłość nie otwiera każdego serca.   Miarowy oddech dziecka nie tłumi lęku o jego przyszłość. Młodości prędko do dorosłości, A starość zachwyca swą niedojrzałością.   Mądrość daje poczucie niewiedzy, A nietęgie umysły lekko interpretują rzeczywistość.   I samotność bywa błogosławieństwem, A małe gesty potrafią zostawić trwałe ślady.   Cierpieniu można nadać sens A z każdej łzy wydobyć promyk nadziei.   Prawe życie nie bywa łatwe, A lekka śmierć i tak pozostaje ciężarem dla bliskich.
    • @Poet Ka jest coś w tym wierszu niepokojąco prawdziwego.  Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czwarty u(po)twór z cyklu "Echo" link do piosenki poniżej:     Księżniczka zapłakała Zapłakała wiecznie śpiąca Nieomylny znak nam dała Woda nad jeziorem wrząca   Woda wrząca, wiatr wieść niesie Wojnę, ból przyniesie Wiatr zawiewa, woda wrze Zapłakała piękna w śnie   Płacze w śnie księżniczka Zgaśnie słońce, zapali wieżyczka Pęknie łoże, kamienna płyta Śmierć niechybnie nas powita   I kamienne łoże pękło Wojna to i piekło   Ach, zbierajcie się ludzie W śnie księżniczka płacze Dusza wnet z niej ujdzie Więcej nie zapłacze   Ach, kapłani, księża, święci Słońce już zachodzi Więcej niebem nie poleci Wojna, wojna ból urodzi   Zapłakała w śnie – Boże mój Piękna łka, marny los Zapłakała, płacze w głos Żałoby przyszykujcie strój   Treny, treny, ach, śpiewajcie Treny smutne Śmierci oczy powitajcie Sny okrutne   To rycerza sen się ziścił Wojna – znikła miłość Śmierć wygrała nam na złość Zamek złoty przyśnił   Nic nie winien, to tych dwóch Ach, sen, sen – znów i znów
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...