Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** (zbyt Długo...)

Jolanta Sztejka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jolanta Sztejka

Jolanta Sztejka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
zbyt długo trwa dzień
gdy nie ma przy tobie jej
tak szybka mija noc
gdy dzielicie razem koc

zbyt szybko wstaje dzień
ona znowu opuszcza cię
i nigdy nie wiesz
jak minie Ci dzień
kolejny
bez niej

nie wiesz czy wróci znów
by zabrać ci noc
i koca pół
czy ten ostatni raz
będzie miejsce miał
jutro, za tydzień,
miesiąc, rok
czy dzisiaj już...
Adam_Szadkowski

Adam_Szadkowski

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo źle napisane! Pani Jolu, co tez Panią podkusiło cos takiego popełnić. Mam nadzieję, że nie padam ofiarą prowokacji, bo aż mi sie wierzyć nie chce. Bardzo słaby tekst. Siliła się Pani na rymy, co wogóle się nie udało i wyszło śmiesznie. Poza tym jest to banalne spojrzenie na temat. Środkowanie jeszcze bardziej przeszkadza w czytaniu. Przepraszam, że tak piszę, ale wiem, że stać Panią na wiele, wiele więcej. Czekam na kolejny wiersz, który zamarze w mojej myśli ten, tak bardzo niefortunny utwór.


Pozdrawiam

Adam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Starzec
      Krótki wiersz o pogodzie ducha

      Przez Starzec · Opublikowano

      @KOBIETADziękuję, jeśli słoneczne, to biorę w ciemno :) Pozdrawiam:) @hollow manI niech się spełni. Dziękuję i pozdrawiam:) @Berenika97I tak właśnie jest. Dziękuję i pozdrawiam:)
    • hollow man
      Przenikanie …

      Przez hollow man · Opublikowano

      @KOBIETA Noooo... Uduchowiony :) Dla mnie pierwszy kluczowy moment, to: bezgłośnym echem powracają wymodlone szepty. Możnaby powiedzieć, że echo nie może być bezgłośne, ale jeśli mówimy tylko o drganiach powietrza bez interpretacji sensorycznej, to się broni. Bo czy dźwięk jest możliwy jeśli nie jest zinterpretowany przez aparat słuchowy? Ale to raczej niewłaściwa ścieżka. To echo może być bezgłośne, bo jest echem wspomnień. I teraz mamy wymodlone szepty. Czy to są szepty modlącego się peela? Czy to są szepty, o które się modlił? Jaka jest treść tych wymodlonych szeptów? A jeśli są bezgłośne, bo przychodzą z przeszłości, może są echem wspomnień, gdy jeszcze się modlił, gdy jeszcze wierzył? A może to modlitwa z przeszłości, która pozostała niewysłuchana? Stąd smutek. Przebija poczucie straty... Freski... Znowu mamy zagadkową sensorykę. Freski (też witraże by pasowały w tej roli) dotykają pigmentem pierworodnego grzechu. Czym jest grzech pierworodny? Pewnie rzetelni chrześcijanie dokonają lepszej teologicznej wykładni, ja natomiast rozumiem grzech pierworodny jako 'utratę jedności', skazanie na wieczne rozdarcie, rozbicie... Podmiot patrzy na freski, zachwyca się ich kolorami. Mówi o pigmentach jakby chciał unaukowić doświadczenie estetyczne, jakby zamiast gapić się w zachwycie chciał rozebrać ten zachwyt na czynniki pierwsze, opisać strukturę doświadczenia metafizycznego - i to też jest przejaw tej 'utraty jedności' (co zapewne też czynię analizując ten wiersz). Z fresku przenosimy wzrok na chmurę i możemy dokonać podobnej obserwacji - chmura jako twór natury - w jeszcze większym stopniu ten podział i alienację peela dookreśla. Anioł Stróż - postać wedle tradycji chrześcijańskiej (katolickiej?) dana każdemu indywidulanie jako opiekun. On z reguły milczy. Milczy w trosce. Nie poucza, nie nakazuje, nie karze. Stoi jako figura, która jest punktem odniesienia. Jakby swoją obecnością pokazywał drogę do odzyskania tej jedności ze sobą, światem, innymi ludźmi, Bogiem? To też może odniesienie do prostej, naiwnej, ale prawdziwej wiary dzieci. Bo to w dzieciństwie przedstawiają nam Anioła Stróża jako protektora, który nad obroni przed każdym złem i lękiem. Peel chowa twarz w rękach. Co oznacza ten gest? Chwilę poddania się? Uznania własnej bezsilności, samotności, rozbicia, smutku i zagubienia? Czy ta rozpacz obrodzi krzykiem "Czemu mnie opuściłeś, Panie"? Tego nie wiemy - tu może za daleko. Pozostawiamy peela w momencie, w którym dokonać się może przemiana lub też głębsze pogrążenie w chaosie albo po prostu nic - peel wstanie i będzie próbował nadal żyć jak umie. I wróćmy do tytułu... Przenikanie. Przenikanie czego przez co / w co? Może te sensoryczne doznania z kadzidła, fresku, chmury... Przenikają przez barierę świat-ciało albo w kontemplacji, stają się doświadczeniem transcendentalnym, gdzie to, co człowiek widzi i czuje oraz sam fakt widzenia i czucia są dowodem na istnienie... Chciałbym widzieć peela jako tego, który w tym geście schowania twarzy w dłoniach nie rozpacza, ale odzyskuje nadzieję na jedność, na rekonstrukcję duszy, na powrót do domu. Za daleko i w ciemności wypłynąłem? Proszę o lekki wymiar kary ;)
    • violetta
      Mróz

      Przez violetta · Opublikowano

      @Mitylene moje szaleństwa są na poziomie mojej przyjemności:)
    • Mitylene
      Mróz

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @violetta odrobina szaleństwa w życiu jeszcze nikomu nie zaszkodziła:)
    • Charismafilos
      *** (mijam się z celem)

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Magdalena śniło Ci się.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...