wiersze pisane moją skrzywioną stalówką

[piotr640924]

pachniesz oceanem
zlewającym się z niebem
z lekką nutą zachodu słońca

pachniesz górskim potokiem
co ze szczytu śniegu
krętym korytem
jak wąż
gdy się złościsz

pachniesz pustynią
co słońcem jesteś odbitym
w kwarcowej poświacie

i księżycem pachniesz
tak dziwnie tak różnie
raz nowiem raz pełnią
to krateru smakiem

to znowu
na przemian
i stepem lasem co rozkwita
igiełką i mchem
a z doliny w tobie
paproć nie poznana
step to konie gniade

zawsze na kolanach ja przed tobą będę
by bukietu tego kosztować lawendę

pachniesz....

[Jerzy Rybak]

zastanawiam się czy ta skrzywiona stalówka
nie jest przypadkiem sugestią losu.

[Rafał_Leniar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ha!

Cóż za soczysta ironia...

[Rafał_Leniar]

A tekst niezbyt. Choć dzisiaj naczytałem się wierszy pewnej Wioli... I dlatego ten wydaje mi się dużo lepszy.

Radziłbym jeszcze czytać, pisać, czytać, pisać...

Pozdrawiam.

[Atena]

brakuje mi tu soczystego zakończenia i za dużo tego "pachniesz".
ale ogólnie aż tak źle nie jest.
nawet dobrze
pozdrawiam:)

[Anna Siedem]

W Twoim wierszu jest to coś, co sprawia, że chce się go czytać, coś delikatnego i zwiewnego. Ja tak lubię. Widać, że masz talent. Rozwijaj go. Powodzenia.

[Espena_Sway]

zalatuje jakąś Jasnorzewską :]. jeśli chcesz pisać o miłości
to na przyszłość polecam jakiegoś Wojaczka - i życzę
powdzenia :).

pozdrawiam świątecznie Espena :)

[piotr640924]

dzie wuszka
to nie jest tytuł wiersza , tylko tytuł cyklu wierszy które napisałem
pozdrawiam,
piotr