Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

[Wiersz o Miłości] Całym sercem

Sylwester Rajner

Przez Sylwester Rajner
w Archiwum

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sylwester Rajner

Sylwester Rajner

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziecko jest Matki, Mama jest dziecka,
Ty jesteś moim ukojnym!
Prawdziwa Miłość, tak wielka, Prawdziwa!
Pomimo wieku wojny.
Nie myśl, bo myślisz, czy dobrze mi tutaj,
Ja myślę, czy dobrze tam Tobie!
Ja nie chcę, nie czekam, nie liczą się krocie,
Nie myślę sam ja o sobie.
To nie dziecinada.
Bo Matka ma wady,
A dziecko „Wad nie posiada”
Zła się nie liczą,
Nie liczy się ilość,
Bo ważna Prawdziwa Miłość.

 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Szacunek przyjaźń i miłość

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      trzy najpiękniejsze słowa szacunek przyjaźń i miłość choć spięte jedną klamrą zbyt często obłudnie puste puste i ciemne jak noc pomimo że w każdym tli się dobra iskierka która życie upiększa
    • Alicja_Wysocka
      bilans

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Konrad Koper Miło mi :)  
    • Alicja_Wysocka
      Zaproszony. Opowiadanie

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Lenore Grey Szanuję taką koncepcję, choć dla mnie to wciąż trochę tak, jakby dostać pięknie pachnący deser, który okazuje się być tylko atrapą z cukru – oko cieszy, ale głodu nie zaspokaja. :) Niemniej cieszę się, że tekst trafi do odpowiedniego działu, tam na pewno znajdzie swoich koneserów 'nieliniowości'. Powodzenia w dalszych eksperymentach!  Serdeczności :)
    • Migrena
      linia przypływu

      Przez Migrena · Opublikowano

      plaża była pusta rozciągnięta jak język sucha od słońca i wiatru ona miała sól na ustach i oczy zbyt jasne jakby widziały więcej niż trzeba on niósł w sobie noc ciężką jeszcze nie do końca przeżytą piasek parzył stopy wchodził między zęby zgrzytał w środku szli za daleko tam gdzie nie było już śladów tylko wiatr i własny oddech dotknął jej nagle jakby coś w nim pękło bez ostrzeżenia odpowiedziała od razu jak ogień który nie ma już powrotu ich ciała nie były delikatne ścierały się jak kamienie mielone w gardle rzeki sól wchodziła w skórę w oczy w usta wszystko szczypało wszystko było za bardzo on wbijał dłonie w jej plecy jakby chciał się utrzymać przy czymś żywym jakby pod skórą było coś co mogło go ocalić ona ciągnęła go niżej w piasek w siebie w ciemniejsze miejsce nie było rytmu tylko uderzenia nierówne głodne krew przyspieszała szarpała się jak zwierzę zamknięte w za małym ciele morze obok uderzało i cofało się jakby coś pamiętało ale nie chciało powiedzieć krzyknęła raz krótko jak przecięcie potem już tylko oddechy ciężkie rozbite leżeli długo lepcy od soli i piasku jak po walce słońce wypalało z nich resztki myśli nie patrzyli na siebie bo było za blisko fala doszła wyżej dotknęła ich stóp zimna obca jakby coś sprawdzało czy jeszcze żyją i kiedy wstali nie byli już tacy sami jakby morze coś w nich zabrało i zostawiło miejsce które nie chciało się zamknąć              
    • Konrad Koper
      bilans

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Zgoda !! Ujęła myśl...    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...