"Uparta"

[green silence]

Nie sposób Cię uchwycić słowami,
nie sposób Cię ubłagać prośbami,
byś na papierze chociaż stopę postawiła
ty moja miła, niemiła
ciszo.

Pustką mego serca Cię zagrałam,
uczuciom wszystkim pokazałam,
a Ty, bólem oczu karminowym,
różanym, krwistym,
lecz nie nowym,
zaatakowałaś mnie bezbronną,
bronić się nie chcącą.

Obcym pelargoniom się poddałam.
Przy cudzym wierszu myśli składałam.
Nie zasiałam nawet chabra błękitno-motylego,
w tłoku myśli zostawiłam go samego.
On się bał, a ja cierpiałam.
Głaszcząc inne litery,
oczy załamywałam.

Nikt nie opisał Cię lepiej niż wiatr.
Z gwiżdżącym trubadurem,
przegraliśmy kretesu sznurem,
pełnym jarzębinowych korali.

[Witold_Adam_Rosołowski]

nie wiem dlaczego tu nikt niczego nie napisał - wiersz ma w sobie tyle sprytu i upartości, że zwykłemu czytającemu wydałoby się pewnie, ze o bzdurach - więc zabawmy się w tajemnicę, którą odkryłem w "upatości" Pani/Pana Green Silence - forma i styl troszkę kuleją ale już wcześniej napisałem co mogłem w nim jeszcze zauważyć

pozdrówko W_A_R

[green silence]

Gratuluję znalezienia tej tajemnicy w "upartej". Oczywiście dziękuję też za opinię i zdaję sobie sprawę Panie Witoldzie, że ta forma i ten styl podupadają na zdrowiu. Przykro mi z tego powodu, ale to też ma swoją nieszczęsną przyczynę. Gdy napisałam tu wiersz "Zagubieni" padło parę uwag na temat jego pesymistyczności. Nie chcąc podpaść po raz drugi chciałam wkleić coś optymistycznego lub chociaż neutralnego. Przeglądając moje prace załamałam się widząc same smutki łzy i gniew. To jest jeden z bardzo niewielu wierszy tkz. neutralnych dlatego nie grzechy urodą. Zdecydowanie lepiej piszę gdy nie jestem zupełnie szczęśliwa.
I jestem panną, bardzo młodą.
I także nie wiem dlaczego tym razem prawie nikt nie skomentował. Lubię słowa krytyki, nawet bardzo.

[Michał Kowalski]

niezwykle mi się podoba:) to skomplikowany wiersz, w wielu miejscach zatrzymuję się, spoglądam przenikliwie i mruczę cicho pod nosem pełny wątpliwości... jednak zasadniczo - dobra robota
pozdrawiam

[green silence]

Cieszę się, że umożliwiłam Panu (i nosowi) chwilę mruczenia. Jestem z siebie dumna, bo wiem, że często krzyki łatwiej wydobyć niż te ciche dźwięki, którymi drżymy.

Dziękuję i pozdrawiam,
Agata Szczepaniak