Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Konkurs "Na Peana"


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



W takim razie automatycznie powinniśmy zrezygnowac z wszelkich wulgaryzmów w samej poezji, opiń i forum dyskusyjnego, a także limeryków, prozy itp... /Nie zawsze tam panuje kultura.
Dwa - konkurs promuje raczej humor, a nie namawia do szydzenia i wyklinania, a bazuje na kulturowo odwiecznej ciągoty poetów do polityki (jakby pan widział, jak Arystofanes szydził i to z nazwisk). Trwa dwa dni i nie sądze, żeby czynił kulturową krzywdę komukolwiek, wystarczy, że ktokolwiek sięgnie po jakieś wierszydła.
Trzy - w imię kultury pousuwałem własne słowne utarczki, a co do obyczajów - właściceli to nie przekonuje, co widac po naszych parkach. Ja osoboście zbieram szkło z butelek, ale tutaj apel dotyczy pijącej młodzieży, a tej to się sama policja boi.
  • Odpowiedzi 59
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

pean konkursowy

W.W – myśliciel ponowoczesny

"bo jesteś chodzącą krainą łagodności"



Dzięki Tobie mój Mentorze
Zrozumiałem ja sens życia!
Żyd w mym Państwie żyć nie może,
Czarny praw nie ma do bycia.

Pedofilem każdy homo!
Być w Jezusie – nasza mania,
Morda chamy! ON nie ZOMO,
Ma siłę przekonywania!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiersz to co innego. Jeśli ktoś pisze wiersz krytykujący (czy wyśmiewający) polityków i wstawia na forum - prawo poety. Każdy ma swoje zdanie i może je wyrażać w wierszu. A ja mogę wiersz przeczytać i skomentować, lub nie czytać wcale. Ale konkurs to przesada, bo lansuje jakiś pogląd, jedną z opinii na temat polityki. Jaka polityka jest taka jest. Czy potrzebne są jeszcze konkursy? Codziennie można wymyśleć dziesiątki ciekawszych tematów.

Dwa - humor jest bardzo kiepski. Ogranicza się do wyśmiewania Giertycha, Leppera czy nazwiska prezydenta. Poziom najwyżej gimnazjalny. I właśnie to jest najsmutniejsze - dawny humor polityczny Laskowika czy Pietrzaka został zastąpiony przez teksty typu kwa kwa, które są po prostu denne i wyświechtane sto razy.


A na komentarz Sokratexa nie odpowiem, bo styl "na Co z tą Polską?" też mi się znudził.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiersz to co innego. Jeśli ktoś pisze wiersz krytykujący (czy wyśmiewający) polityków i wstawia na forum - prawo poety. Każdy ma swoje zdanie i może je wyrażać w wierszu. A ja mogę wiersz przeczytać i skomentować, ć Ale konkurs to przesada, bo lansuje jakiś pogląd, jedną z opinii na temat polityki. Jaka polityka jest taka jest. Czy potrzebne są jeszcze konkursy? Codziennie można wymyśleć dziesiątki ciekawszych tematów.

trzy - humor jest bardzo kiepski. Ogranicza się do wyśmiewania Giertycha, Leppera czy nazwiska prezydenta. Poziom najwyżej gimnazjalny. I właśnie to jest najsmutniejsze - dawny humor polityczny Laskowika czy Pietrzaka został zastąpiony przez teksty typu kwa kwa, które są po prostu denne i wyświechtane sto razy.


A na komentarz Sokratexa nie odpowiem, bo styl "na Co z tą Polską?" też mi się znudził.

analogiczna sytuacja - na konkurs może pan reagować lub nie reagować. A dwa - pan się gubi we własnej retoryce - uznaje pan, że autor może wklejać co chce i tutejsi uczestnicy własnie to robią(prawo poety). A pan może czytać lub nie czytać wcale - zgodnie z własną teorią. To nie jest konkurs przymusowy w stylu - nie uczestniczysz=ban. A jak chce pan ciekawszych tematów - niechże pan sobie je wymyśla i robi konkursów do woli.

trzy - konkurs nie lansuje żadnego poglądu, przynajmniej ja nie widze takiego, a z czego wyśmiewają się uczestniczy, to już ich prywatna sprawa i prawo każdego wolnego obywatela demokratycznego kraju. A że humor z konkursu jest wg kiepski - to na pewno wina organizatorów. Będa przepraszać po fakcie zza kratek.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie rozumiem.
Praktycznie od początku nie rozumiałem zarzutów, aczkolwiek gwoli ciekawości zabrnąłem w dyskusje. Pan nie dość, że jest na bakier z logiką, to sam sobie zaprzecza i ma dosyć absurdalne argumenty. I nie piszę to ze zlosliwości, tylko po to, aby wchodząc w kolejną dyskusje nie robił pan z siebie (że posłuże się eufemizmem) komika.
Wszak "od wzniosłości do śmieszności tylko jeden krok".

PS - pan jest z jakiejś partii, ze to aż tak pana boli? Głos ludu boli, panie mroziński?
Opublikowano

Ale to jest dowód na to, jacy są nasi rodacy - co by się nie zrobiło, jest źle. Chociaż sami robią nic - no, może oprócz mówienia nam tego, co my robic powinniśmy.

Ale, jak to napisał pewien b. znany poeta:
"lepsze polskie gówno w polu
niżli fiołki w Neapolu"
:)

Opublikowano
Seksafera

Raz pomyślał szczwany lisek: Jak tu na wsi nudno,
chlew, obora, traktor, pole, a mam z tego gówno.
Trzeba dla poprawy bytu ruszyć do stolicy,
z ław sejmowych o wieś walczyć na Wiejskiej ulicy
.

Szczytne cele wyśpiewywał, by zyskać poparcie,
ganił błędy i przekręty, kłócił się zażarcie.
Długo nam nie przyszło czekać, co zrobił Przechera
- zamiast chłopom byt polepszać, w sejmie „seksafera”.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


O przepraszam bardzo. Mój wytwór konkursowy nikogo nie wyśmiewa. Zabawna wydała mi się sytuacja, kiedy były premier, lubiany i ceniony, po przegranej walce z panią Waltz, nie mogąc znaleźć pracy, wraca do zawodu nauczyciela i realizuje pomysły swojego dawnego podwładnego. Nie mam ambicji równania się z Laskowikiem czy Pietrzakiem, (już ich trochę pozapominałam), ale to nie jest tekst wyświechtany, wypraszam sobie.

I jak to jest? Politycy pod ochronę, a poetę, choćby początkującego, można ujeżdżać do woli?
;-D

tutaj osłabłam
Opublikowano

Szanowny panie Mroziński.
Bądź pan łaskaw oświecić nieco durnego kmiota co do istoty wszczętej przez waćpana polemiki. Z pańskich słów domyśliłem się, iż jesteś pan przeciwnikiem napastliwej krytyki pod adresem warstwy, przez przyjaciół Moskali zwanych "wierchuszką". Nie pojmuję zatem dlaczego przypuściłeś pan atak na pomysłodawców konkursu, skoro jego przedmiotem jest pean - bez cudzysłowu (a jak niesie wieść gminna będzie jeszcze konkurs na panegiryk i dytyramb).
Oczywiste jest, że podlizując się władzy chcą, by "były premier" został przyszłym premierem, a pan Krzywak - Prostakiem, skąd wiedzie już prosta droga do gabinetu ministra rolnictwa i fotela wicepremiera. Jedynie u trzeciego spośród tych panów wszystko pozostać ma b.z.

Czep się zatem pan niecnych autorów, którzy wypaczając szlachetną ideę naigrawają się władzy licząc naiwnie na bezkarność, nie wiedząc że teczki już im założono.
Jeśli jesteś pan przeciwnikiem obecnego status quo, to nie rozumiem dlaczego - miast udzilać autorom dobrych rad - naigrawasz się pan z niskiego poziomu przesyłanych na konkurs utworów. No cóż, laureaci nagrody Nike (o Noblu nie wspominając) jakoś ostatnio dzieł swych na tym forum nie zamieszczają.
Z poważaniem.
Kmiot

Opublikowano

Pan Leszek nas rozgryzł :) - oczywiście, że "Były Premier" przybrał odpowiedni nick do zaistniałej sytuacji, chcąc awansować i namieszać w wysoko kulturalnym i bezkonfliktowym srodowisku "orga". Oczywiście został Wybrany, gdyż logując się kilka miesięcy wstecz doznał objawienia i diabeł pod postacią bociana zdradził mu, iż dnia tego a tego zostanie ogłoszony taki konkurs. Gdy ten został ogłoszony, zgłosił się i wśród tysięcy chcących być jurorami (co można sprawdzić na "forum dyskusyjnym") został znowu Wybrany.
Tak to zbliżamy się do Apokalipsy...
:)

Opublikowano
Do Jego Wysokości Ministra
Romana Dwojga Metrów Giertycha

(Pean konkursowy)

Faszyściwie nam panujący,
wielkiś jak wieża jest, Panie,
jest żeś piękny, edukający,
romantycznyś jak starzy Romanie,
nieugiętyś jak wielcy wodzowie:
Macedoński czy Bonaparte –
głupi naród przeciwko jest Tobie,
a Ty trwasz i oświecasz w zaparte!

PS. Na ogół trzymam się regulaminów, ale ponieważ widzę, że wszyscy wklejają peany tutaj, no to i ja, a w limerykach też go wklejam, żeby mój pean nie umknął Żiri przypadkiem, bo byłaby niepowetowana strata.
Opublikowano

Jeszcze chwileczkę! Nie wiem bowiem, czy Wysokie Żiurystwo wie, iż niejaka Duilla wkleiła swój "pean" pod moim "peanem" w limerykach jeszcze przed terminem zakończenia konkursu. Przenoszę go więc tutaj, bo tu są wszystkie inne utwory konkursowe, a szkoda byłoby tenże "pean" przegapić:


O Wielki Romanie patrzysz na nas wilkiem
jednak Tyś najmilszym Rydzyka pupilkiem
nie będzie w uczelniach żadnej rozwiązłości
dyrektorom w szkołach porachujesz kości
ojciec Twój przemądry, chociaż psychopata
obala teorie o stworzeniu świata
czemu jest na Ciebie cała szkoła wściekła
czy oni naprawdę nie boją się piekła?

--------------------------------------------------------------------------------

Dnia: Wczoraj 22:17:04, napisał(a): Duilla
Czytelnik

Opublikowano

Spokojnie, wszytsko mamy pod kontrolą, będzie narada, pierwsze typy już są - ale to na razie tajemnica (do środy 00 :)
Dzięki za uczestnictwo, mieszaczom już mniejsze - zamiasta nam robic burdel, trzeba było dyskutowac w forum dyskusyjnym - po to jest.

A to "peanik" nie konkursowy ode mnie:

I czcić my Ciebie będziemy, o Wielki
Ty nam mądrością zasłyniesz na wieki
Dzięki Ci, Panie, za wszystko dzięki
Kraj nasz podźwigniesz z nędzy maleńki

Kiedy zamykasz dostojne powieki
Gorącą mądrością na twarzy wypieki
Tak sobie tylko szepczę po cichu
Żeby mózg nie pękł, drogi magiku

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem jak dajesz mu pieniądze  a ledwie wczoraj  gdy ja chciałem od Ciebie pożyczyć,  zbyłeś mnie tym,  że nie masz tyle  by jeszcze pożyczać innym. I ja bynajmniej nie potrzebowałem na wódkę a po drugie oddałbym Ci te drobne już dziś a on, zerknął przez ramię na kloszarda, który ściskał pięciodolarówkę,  tak mocno niczym  kochanego syna albo wyśnioną kochankę, będzie miał u Ciebie wieczny dług w piekle. Dziękuję, że traktujesz żuli spod sklepu, lepiej niż starych przyjaciół.     Wykonał ruch jak gdyby chciał, obrócić się i ruszyć do bezdomnego, wyrwać mu banknot  i wsadzić go sobie do kieszeni kurtki. W tym czasie  pozostawiony sam sobie kloszard,  skierował swe posuwiste,  niepewne kroki do sklepu. Mi w tym czasie udało się  ukierunkować rozmowę znów  na poprzednie, przyjemniejsze tory. Gdy wróciliśmy do dialogu  o dzisiejszej próbie naszego zespołu i zaczęliśmy omawiać koszta  związane z wynajęciem sali koncertowej, bezdomny opuścił sklep. Teraz w jego dłoni  zamiast dolara z Lincolnem, spoczywała niewielka butelka  najtańszej whisky.     Widać byłem finalnym darczyńcą tego dnia. Jego oczy śmiały się wręcz  do rubinowego płynu w środku. Alkohol widział w nim kogoś więcej  niż istotę z marginesu. Nie widział w nim ofiary  ani rzuconego w  otchłań choroby uzależnionego. Był naczyniem,  które skupiało w sobie procenty. Mistrzem powolnych,  wymierzonych dokładnie łyków. Lekarzem swej duszy. Szamanem inicjacji. Wyzwolonym z  systemu praw społecznych bytem. Był plamą na honorze krajobrazu, lub plamą honoru  pośród upadku ideałów społecznych.     Usiadł z butelką na niskim murku i pociągnął z niej solidny łyk. Dlaczego mu się tak przyglądasz? Liczyłeś na to że kupi sobie burgera i colę? Nie znasz go?  Zapytałem wybijając go lekko z rytmu. Że co? Czy z nim kiedyś gadałem? Nigdy w życiu. Raz, kilka lat temu  podszedł do mnie  i poprosił o drobne.  Kazałem mu spadać i grzebać w śmietniku. Czekaj, czekaj … a niby dlaczego  miałbym go znać? Gość jest legendą. Jeszcze żywą. Mój rozmówca zrobił wielkie, zdumione oczy. Legendą? Pijaków?  Pobił jakiś miejscowy rekord promili i przeżył? Czy obudził się w kostnicy  i kazał się zawieźć z powrotem na imprezę?     Pamiętasz sezon Sfinksów w dziewięćdziesiątym trzecim? Zbiłem go z tropu zupełnie. Wybacz ale jak przez mgłę, ironizował, miałem wtedy dwa lata i Ty zresztą też. A co to ma z nim wspólnego? Bo ten oto gość,  zapewnił nam wtedy  wicemistrzostwo stanu. Jedyne jak dotąd w historii. Do niego również należy  nie pobity rekord przebiegniętych jardów i celnych podań w historii klubu. Oto przed Tobą  James Crighton we własnej osobie.     Mój kolega nie dał się nabrać, choć była to czysta prawda. Pieprzysz! Crighton zarobił miliony  przez lata gry. Mam gdzieś jego platynową kartę w domu. Mój ojciec miał piłkę  podpisaną przez niego na jakimś festynie. Zrobił sobie z nim zdjęcie. Stało na kominku w zaszczytnym miejscu. Bliżej jego oczu niż własna rodzina. Crighton był bogiem. Kasyna, fury, kobiety, modelki, apartamenty. Kasa lała się jak szampan. Fakt, chyba miał tutaj kiedyś dom. Przepisał na syna, wtrąciłem,  tylko on mu został. Cały czas próbuję go wyciągnąć z ulicy  ale stary zawsze wraca pod sklep. A kasa? Nie da się przepić milionów. Ostatni majątek, który miał przepisał na syna. On nie nosi nazwiska ojca lecz matki. Jednej z setek kochanek Crightona. A kasa poszła w butelki, koks i ruletkę.     Normalnie historia na film, ironizował dalej, ktoś może kiedyś mu pomoże  na pewno nie ja. A ja tak. Pamiętam każdą noc i zimę  spędzoną na ulicy. Rękawice bez palców  nad rozpalonymi koksownikami. Napady na pustostany  jakiś miejscowych gówniarzy. Pożary i bójki. Godziny na komisariatach. Chociaż tam było ciepło. Jeden z policjantów  zawsze poratował świeżą kawą  a czasami wczorajszym donutem. Pamiętam odór wyziewów  z kratek ściekowych. Spało się na nich w plątaninie starych szmat i kocy, wyciągniętych ze śmietnika. Błagało się o resztki z restauracji albo drobne. Przeszukiwało budki telefoniczne  i kosze na przystankach. Cały dobytek mogłem zmieścić w marketowym wózku na kółkach. I broniłem go jak niepodległości. Pisałem dziesięć lat  z poziomu bruku i o bruku. Tragedie i dramaty o ludziach duchach. O swoim utraconym człowieczeństwie. Nie znałeś mnie wtedy i postąpiłbyś ze mną  tak jak dziś z Crightonem.     A ja mam wobec niego i innych dług. I spłacam go w tych kilku dolarach. Nie piszę o tym co ludzie chcieliby czytać a o tym czego nie chcą widzieć i czego nie chcą być świadkami. A ja nie boję się już żyć. Nie boję potknąć się i zderzyć z brukiem. Bo wiem, że na Crightona  i innych mogę liczyć. A ludzie niech dalej żyją sobie  na swoim biegunie. Chyba nie słyszał ostatnich zdań. Podszedł szybko do Crightona. Dał mu kilka banknotów z portfela. Uścisnął dłoń. Wyjął marker z torby na ramię a były gracz umieścił na niej swój autograf. Tak powinno czcić się legendy.          
    • @Berenika97 ... wrócić do siebie ...   pierwszy krok zrobiła  kota polubiła    on ją wyprowadzi  do parku na słońce  i psotami podsunie  myśli kwitnące    jak on  była kiedyś śmiała    więcej życia  już więcej  nie będzie się bała  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Berenika97 Smutny obrazek kobiety, która dała zbyt dużo siebie. Ładny wiersz. Pozdrawiam Cię

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...