* * * Bez tytułu

[JacaM]

Pośród zwierzyńca, przełykając enkomion,
nie przeczuwając encomium moriae,
stoi dumnie i butnie, rysunkowy król lew.
Pochlebcy oblepieni przetrawionym komplementem,
pomiędzy odpadkami czekają
na kapiące z pyska królewskie resztki.
To nie jest sen z wazeliny, to jest opowieść o upadku.
Za progiem pałacu, przy ziemi,
pełznie wężem trucizna zemsty.
Zabawne, drobne kłapnięcie szczęk
i huk kuszonych upadkiem pomników.
Bez dumy i buty, między zębami,
królewskie ciało rwane na strzępy,
nie zasłużyło za życia na luksus samotności.

Nad tłum, niespiesznie pełznąc ku górze, coś rośnie.
Z definicji paskudne z natury krwiożercze,
jak ciekawostka przykuwa wzrok.
Więc gną kolana i składają ręce, jeszcze nie wiedzą,
co jak i gdzie, ale wkrótce przejrzą.
Na glebie z motłochu wyhodowany,
zastępuje słońce łeb nowego satrapy.

[Oxyvia]

O, nowa wersja "Króla Lwa"?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy nie powinno być: kruszonych?

Według mnie to błąd stylistyczny, ale może ja nie rozumiem jakiegoś zabiegu artystycznego w tym powtórzeniu?
A co do "luksusu samotności" - do tej pory wydawało mi się, że królowie to jedna z grup społecznych najbardziej samotnych ludzi. Ale może się mylę, w końcu nie byłam nigdy królem.

[JacaM]

fakt, kruszonych

;-)