Płuca niech zawsze będą zielone

[MARCEPAN 30]

Przepotworne są te kiście petów na poplamionym stole, bukiety śmierci o zapachu drażniącym oddech. Pomarańczowe wieżowce, w których utknęła znikoma część smoły, reszta zamieszkała w płucach, w ich długich, pokrętnych, wąskich korytarzach kochających tlen i świergot ptaków. Leśne igliwie, poranny przymrozek, szron na twoich ustach, gdy próbuję ich dotknąć, kiedy staram się wylądować bezszelestnie, pokryjomu.
W tych labiryntach, pragnących ciepłej krwi, dostatku spokoju i bezpieczeństwa oddechu.
W tych cudnych, na kształt korzenia drogach płucnych, rozkleiłaś grudy smoły, makabryczne, bezduszne, rozmazane plamy, jak łzy Jezusa płyną, malując czarne, asfaltowe drogi.
I smutek dobija się do żeber.
Układa piosenkę, której serce nie chce słuchać...
Serce jak mimoza, jak duszek na tęczy, trwoży się, stuka, puka i słucha.
I tak płyną te żółte, czarne drogi, a ty mi mówisz, patrząc w dal, patrząc w bok, patrząc wszędzie wokół i szukając ratunku w psie co na podłodze, w serialu w telewizji, gdzie bądż, gdzie popadnie. Mówisz mi zmęczonym głosem "kiedyś rzucę".
W kwadracie okien zatapiam oczy, w dali smutne Karkonosze spływają ostatnim śniegiem przeradzając się w strumienie, strumienie w potoki, potoki w rzeki i ryjąc krajobraz dolinami, toczą swe myśli ku wybrzeżom mórz. A morza ku oceanom. Tak góry rodzą morza, a morza oceany.
Po Karkonoszach snują się narciarze. A ja uciekam między sosny, między świerki upchać myśli w brązowe szyszki i rozrzucić po znajomej ziemi. Wtopić się w krajobraz przepełniony dymem wyplutym z kominów, zamglonym zimowym popołudniem. I zebrać kilogramy kory, z których opowieść ci utkam.
Nie słyszę szeptów nocy, co zbliża się ukradkiem i nie pragnę do domu wracać. Tylko szmer jakiś, liść chyba przedjesienny spod śniegu się wydostał i do buta przyczepiony, ze łzami z płatków śniegu, szydzi ze mnie i przypomina jak los jest kruchy.
I o tym, że przemijam, że ty przemijasz i nawet te góry, z których jagody garściami rwałem, gdy byłem mały... Dzisiaj rwę te sekundy boskie, tych kilka krótkich chwil wolnych od pracy.
I ta rzeka, co w dół płynie szarpiąc skały, łamiąc drzewa w furii powodzi i znikając później na długie miesiące z pierwszych stron lokalnych gazet. Szumi cicho.
I przemija cicho.
Jeszcze tylko słońce chce coś krzyknąć, rozrywa spienione chmury, unosi złoty promień w górę.
- Tak, wiem - odpowiadam słońcu - to ty tu rządzisz.
A ono skrywa się za wzgórzem, tak bezczelnie silne.
Mróz zarzuca już swe szpony, trzeszczą sosny i twą dłoń zmarzniętą chwytam, płuca pełne już życia i powietrza. Myśli jasne, dusza pełna. Czas wracać.
Do ciepłej kolacji, do ścian znajomych, spojrzeć ci głęboko w oczy i znów odnaleźć w nich spokój.
Wypuścić szalone skrzydła rzęs, które trzepocząc pośpiesznie, wylądują na twej twarzy, na ustach, na szyi.
Opleść cię ramieniem i z nadzieją poczekać na kolejne: "Kiedyś rzucę".

[lewatywa]

no,no, całkiem miłe w konsumcji,

[menda]

marc.
to całe twoje opowiadaanie to......
to takie falowanie w impresjonistycznej poezji,
niemalże czuję zapachy i widzę mgły nad rzekami co ryjąc krajobraz
bezpowrotnie odpływają,
te szepty, to tęcza naszego życia,
bajeczne krajobrazy codzienności,
bardzo to piękne,
pozdr.-m.

[MARCEPAN 30]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, a teraz wyobraź sobie, jak włazi w to dupek ze strzelbą, z petem w gębie i gwałci boską ciszę strzałem w jelenia. :(
Dzięki za miłe słowa.

[menda]

jak to sobie przedstawiłem to naszła mnie refleksja taka mianowicie, że....
a najlepiej jak ją streszczę: to skurwysyn jeden !
trzym się ciepło bo znowu lekko śniegiem rzuca,
pozdr, -m.

[Oxymoron]

Bukiety śmierci?! Doszłam do tych bukietów i więcej nie czytam.......

[padalec]

Marcepan - popatrz sam, oxycort nie przeczytał a wie, że opowiadanie słabe.
A więc jego opinia jest taka poważna jak on sam !
A opko całkiem ciekawe w odróżnieniu od pisaniny tego całego oxycorta.

[MARCEPAN 30]

Oxymoron - wybacz staremu grafomanowi
Padalec - dzięki za obronę
Chyba jednak zrobię sobie przerwę i powrócę do własnego ego (alter - ego), bo mi ostatnio cuś nie wychodzi.

[gnida]

O tak !

[asher]

Ja bym bukietów bronił. Niezłe sformułowanie. Mam wrażenie, że opowiadanko wyrosło z nieudanego wiersza, ale nie mam nic przeciwko. Ot, proza poetycka z celną puentą.

[MARCEPAN 30]

Za wiersze się nie biorę! nie moja brocha :), to powstało z troski o kobietę, którą kocham i rani mnie każdy wypalany przez nią papieros. I kiedy patrzę na popielniczkę pełną petów kojarzy mi się tylko i wyłącznie z bukietami śmierci. No bo jak to inaczej nazwać? He, he. Te wszystkie pomarańczowe, skołtunione razem filtry.

[Jimmy_Jordan]

Finał zaskakujący w sumie, idzie na plus. Bardzo poetycko, lirycznie. Wyprawa, wakacje odpoczynek idzie precz gdy pojawiają się dwa słowa "kiedyś rzucę", narrator to bez wątpienia poeta.

Tylko:
" I zebrać kilogramy kory, z których opowieść ci utkam"
może z których utkam ci opowieść?- ale ja się nie znam w gruncie rzeczy...
Bardzo dobry tekst. Piękna obrazowość.
pozdrawiam jimmy

[Anielica Śmierci]

Bardzo smaczne. Hmm, no, nie te papieroski, raczej liryczność ;)
Bukiety śmierci może rzeczywiście trochę grafomańskie, ale jak dla mnie wpasowują się w całość idealnie.