Gwiazdy

[Cecorka]

Hej! na niebie wysoko, na niebie wysoko,
rozpięte w mrokach nocy rozgwieżdżone oko
w empirycznej źrenicy śledzi ludzkie losy.
Niewidzialnym fosforem plotąc Psyche włosy
ręka czarna, kosmiczna, miriadami palców
w blaskach starych pierścieni kreśli dzieci, starców
w zodiakalne zwierzęta. Każde z tajną cechą
biegnie w czas swój przed siebie, ku tajemnym echom.

Oto wiosna kołami wtacza się na niebo
i Baran skacze z Marsa - to właśnie od niego
wszystko bierze początek. On rozpala zieleń,
z ziemią martwą wojuje miliardem powieleń
tak namiętnych miłości, że aż boli głowa...
Ogień! ogień! - krzyczy i... do ognia się chowa!

Wówczas Byk rozjuszony wychodzi od Wenus,
zaborczy i zazdrosny, jednym słowem: pienius!
"Mam" "mam" "mam" "mam" - rozlega się dokoła niego,
buduje i gromadzi, zwłaszcza - nie ze swego.
On tworzy banki, lecz, że słód kocha muzyki
przeto: marsz Mendelssohna - to płachta na Byki!

A kiedy Byk już w jarzmie chciwości ucicha,
Bliźnięta z Merkurego, hop! - prawdziwe licha:
krytyczne, niespokojne i... tak? - dwulicowe!
- one Byka wydoją jak zwyczajną krowę
i za mleczne żetony polezą po świecie:
ten na miejsce tego a ten na miejsce... wiecie?

A tymczasem na niebie, na niebie wysoko
rozpięte w mrokach nocy rozgwieżdżone oko
rozszerza czerń źrenicy w kosmicznej powiece
i toną ludzkie losy w rozgwieżdżonym lecie.
Na łąkach wysp i lądów, i na morzach do nich
Malarz starców, niemowląt - Pędzlem dusze goni,
w niewidzialnych kolorach rysuje psychiki,
lato Latem zabarwia. W lecie słychać krzyki

Raka, co wylazł z wody przy świetle Księżyca
i gada. Dyskutując, wciąż zmienia oblicza:
a to by w szczypcach nagle rozgniótł swą ofiarę,
to za chwilę w męczeństwie wypił za nią czarę
jakiejś niezłej nalewki (byle by nie jego!).
Hm... śmiało nazywaj Raka - wieczystym lebiegą

zwłaszcza przy Lwie, co z grzywą rozpiętą na Słońcu
dotąd będzie się lenił, że aż skona w końcu
próbując przy tym ryczeć w tępym egoizmie
(szczególnie ku samicom, które chętnie liźnie
pośród dźwięków wieczornej, namiętnej gitary...
Więc - niech gra, niechaj gra mu, nim gwiezdne safari...)

Już sierpień... iskry z ognisk tryskają do góry,
bo tam Pannę krytyczną wygonił Merkury.
"Ty egoistko!" szumi w radioteleskopach
a ona się odgryza: "sam, stary despota!",
potem się pochyla ku rozbieganym iskrom:
"I kto tu tak nabrudził? Przecież, było czysto?"

Zaś nad nimi wysoko, na niebie wysoko
rozpięte w mrokach nocy rozgwieżdżone oko,
rzęsami mruga mgławic. Galaktyki Liści
wirują kłębiasto - to z nich Kiedyś się wyśni
maleńka Ziemia tląca się przez chwilę sennie
a na tej Ziemi - ziemi, jesiennie - Jesiennie
Wszechświat znów na palecie kolory dusz zmienia,
subatomowym wichrem boskiego natchnienia

i po raz drugi Wenus rozchyli ramiona:
spośród dwóch jednoczesnych wychodzi spłoniona
Waga. Jeszcze bojąca, niezdecydowana:
płakać-li czy śmiać się? Stać? Czy paść na kolana?
Nie dość, że się tak Waga na wietrze chybota -
to jeszcze nasłuchuje co radzi idiota.

Lecz teraz... ci-sza... o...to mściwie spod Plutona
para ślepi zezuje... Nie ważne: on, ona,
bo tak samo trujące myśli krew ogony
zatopią w innych Znakach znienacka Skorpiony.
Zamęczą miłością a raczej: żądz swych gamą -
cudze albo swoje - to dla nich (mniam...) to samo.

Listopad Ziemię matkę już do snu układa
i twarz mu posmutniała. Zamyślona, blada
od ciężaru Jowisza, gdy mu nietaktownie
dyktatorski pan Strzelec szwęda się po głowie
i włosy wyrywa (ot, dla następnej kłótni):
nieodpowiedzialny, a na domiar - rozrzutny.

A na niebie wysoko, na niebie wysoko
rozpięte w mrokach nocy rozgwieżdżone oko
coraz szczelniej i mocniej zaciska powiekę
nad starcem, niemowlęciem, zimowym człowiekiem
wyklutym z jaja mrozu, otulonym śniegiem -
Łapa mroczna obszywa ziemskie dusze ściegiem,
gwaszem światów bezdrożnych. Wśród przeczuć i złudzeń
w pęcherzykach powietrza w zamarzniętej strudze,

gdzie na którejś płochliwy Koziorożec biały
wytrzeszcza do Saturna zamartwione gały
i nie wierzy, że można w coś wierzyć. Zmartwiony,
czy tymczasem ktoś czasem nie uwiódł mu żony?
Jak Baran uparty - dać mu tylko przeszkodę,
a będzie znał cel w życiu i ku śmierci drogę

... a ku śmierci prowadzi szosa poprzez luty,
gdzie ekscentryczny Wodnik właśnie ściągnął buty
i nietaktownie innym wytyka nieśmiałość.
"Ależ on inny!" - pięć Znaków się zakochało
w tej jego buntowniczej "precz z zimą!" naturze.
Lecz on nie widzi - Uran oślepia go w górze.

Gdzie, zaraz obok skryte, psychiatryczne Ryby
rozmyślają o wszystkim w sposób nadwrażliwy
(nie cierpiała ich przez to nigdy zwłaszcza Panna
dla której do kąpieli - nie do modlitw wanna).
Neptun życie im mości CUD-nymi glonami
- wylegują się Ryby pod nimi krzyżami.

A na niebie Wysoko, na Niebie wysoko,
rozpięte w mrokach nocy rozgwieżdżone oko
w empirycznej źrenicy tworzy nowsze losy.
W galaktycznym salonie strzyże Psyche włosy
ręka czarna, kosmiczna. Miriadami palców
w blasku złotych pierścieni zmienia dzieci w starców,
proch ze starców rozrzuca okruszkami chleba:

zakalce - wy do Piekła! rumiane - do Nieba!

[Cecorka]

Tak troszkę jeszcze noworocznie, ale dopiero teraz mam więcej czasu (jak słusznie
zauważył pan Krzywak musiałam ostatnio sporo gotować, piec, a potem jeszcze
to wszystko w około pięćdziesięciu procentach sama zjadać ;)).

[M._Krzywak]

Tak, a nawet się pani nie podzieliła :(
A co dalej - uporałem się z tekstem (no, zajęło to trochę czasu) i jeszcze do niego wrócę. Ale - mnóstwo informacji, mnostwo wyobraźni, zatem moja ocena jest pozytywna.
Wywaliłbym te trzy kropki (...) - to jest zbrodnicze narzędzie dla tekstu
Takie mam zamienniki:
Ogień! ogień! - krzyczy i - do ognia się chowa!
krytyczne, niespokojne i (tak?) - dwulicowe!
ten na miejsce tego a ten na miejsce - wiecie?
Hm, śmiało nazywaj Raka - wieczystym lebiegą
Już sierpień. Iskry z ognisk tryskają do góry,
a będzie znał cel w życiu i ku śmierci drogę

a ku śmierci prowadzi szosa poprzez luty, - po co, jak jest kolejna strofa???
itd..., itd... :)
Pozdrawiam.

[czartak]

Świetne, dopracowane i przemyślane. Już choćby za samą przyjemność czytania wypadałoby pochwalić wiersz.

[Jimmy_Jordan]

Jak zobaczyłem rozległość lektury, to zwątpiłem, ale po przeczytaniu myślę, że to dobrze, że ktoś się w końcu odważył napisać coś długiego. A i tematyka bezpretensjonalna to czyta się dobrze. SWOJEGO HOROSKOPU JEDNAK NIE KUPUJĘ... skąd brałaś materiały, jesteś wróżką jakąś czy co? Choćby za wysiłek poetycki należy się genialny do kwadratu.
pozdrawiam Jimmy

[Oxyvia]

Wiersz dobry, naprawdę mi się podoba, ale mam też i drobne uwagi. W moim odczuciu nieco załamuje się rytm. Uważam, że w tym akurat wierszu byłoby znacznie lepiej zachować sylabiczność, a nawet sylabotoniczność. Nie byłoby to katarynkowate, bo wersy są wystarczająco długie. Rytmizacja i regularność pomogłyby wierszowi, dodałyby mu jeszcze urody i łatwiej by się go czytało.
A tytuł bym zmieniła na "Horoskop" albo "Zodiak". A może na "Znaki"? Ale to już tak nawiasem.
Pozdrawiam Cię serdecznie, Cecorko. :-)

[MARIUSZ RAKOSKI]

Bradzo dobre... opowiadanie ;)

[vacker_flickan]

bardzo dobry żart

[Messalin_Nagietka]

miałem już dawno chęć napisać
ale się zbierałem - wiersz jest jednym
wielkim kłamstwem - Cecorko radzę
zastanowić się nad sensem gwiazd, zodiaków
i ogólnie astronomii, astrologii,
jak ktoś to przeczyta choć ździebko zanurzony
w/wymienione działy, ech
skończy z poezją - a na początek czy wiesz co to koniunkcja w astronomii?

z ukłonikiem i pozdrówką MN