oD szedłem

[stehr]

Ja samotny siedzę w piekle
wokół mnie szatańska zgraja
szemrze, skrzecze do mnei wściekle
głucho serce mi się kraja


iskry rzucane w moją stronę
masakrują od środka moje wrota
przed bólem tylko swoje oczy chronię
by do głowy nie doszła głupota


skupiam swe myśli na skończonym życiu
tak bardzo wciąż pożądam ciebie
niestety siedzę samotnie w ukryciu
myślę jak napoić siebie


znów jestem sam gnijący w królestwie cienia
niczym rozpalony popiół czerwonego żaru
topnieję w ciszy piekielnego płomienia
gdzie ból serca nie zna umiaru


pogrążony swe myśli rozdzieram
rozpisane na morzu pustego papieru
twe milczenie me serce rozpiera
Ja nie chce być jednym z tych wielu


głuchy krzyk me serce wydaje
nie wytrzymam tej próby cierpienia
chociaż zupełnie się tobie oddaję
to nie usłyszysz tego krzycznia

[HEKATE23]

Nie odchodź, a jeśli juz oD szedłeś to wracaj! Ktoś czeka...

[Piotr_Jasiński]

Treść mnie porusza jak wszystkie wiersze
o miłości, rozstaniach czy nadziei.
Jednak aby się go lepiej czytało, szczególnie gdy jest
rymowany należałoby popracować nad metryką, której tu
praktycznie brak. Ale to tylko skromne zdanie laika,
który lubi równe, rymowane wiersze.
Pozdrawiam