Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jak tu sobią wchodzę sporadycznie, to pierwszy raz wiersz naprawdę warty - bo jest o czym. Faktycznie ta nototyczna bezradność to malutki zgrzyt, ale całość robi (dobre) literackie wrażenie. Pozdrawiam

Opublikowano

Dziękuję za wszystkie miłe słowa, nie spodziewałam się tak sympatycznego przyjęcia i ocen;)
Alter Net - to oczywiście nie jest pierwszy wiersz;) Chciałabym tak zacząć xD piszę od ponad dwóch lat;)
Jeszcze raz wszystkim dziekuję i pozdrawiam=*

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pierwszy wiersz - tak w ogóle? czy jedynie na forum?
jeśli to pierwsze: to chyba wyjątkowo dobrze zaczynasz (na tym bladym tle:p)

Pozdrawiam/iza

ps.
izo-top:

Uderz
jeszcze raz. Zaznacz
notoryczną bezradność.
Nie zapomnij
naostrzyć paznokci.
Jedna blizna więcej
nic nie zmieni.


/i.

Uderz
raz jeszcze. Zaznacz
notoryczną bezradność.
Nie zapomnij
naostrzyć paznokci.
Jedna blizna więcej
nic nie zmieni.


Ten tytuł i ten wielokropek w tytule ble
I nic więcej nie powiem.
Opublikowano

chciał bym zobaczyć jak wyglądają twoje inne wiersze...
ten mnie zaciekawił, ale jest mi go mało... można by np. napisać kilka wierszy połączonych w jakiś sposób...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
    • Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni.  Świetnie napisany wiersz! 
    • Tak, też porusza mnie te piękno. Choć muszę sobie o tym przypominać. Dziękuję, bardzo ładny wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Berenika97 Takich strumyków w moich górach mam wiele, ostatnio bez wody, gołe kamienie i rów... znamiona czasu. Miłego dnia.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...