Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

najpierw może zapalimy
światła daleko

rozważnie ubierając
wstążki
i inne wplotę jeszcze
bez twojej wiedzy


jeśli nie chcesz
zgnieść bombek
zaczekaj

połaskocz
włosem anielskim
końce gałązek

i umieść szpic
na końcu

Opublikowano

najpierw może zapalimy światła
daleko rozważnie ubierając wstążki
inne wplotę jeszcze bez twojej wiedzy

jeśli nie chcesz zgnieść bombek
zaczekaj połaskocz włosem anielskim
końce gałązek i umieść szpic na końcu

Espeno, tyle poświątecznie, ale sylwestrowo jeszcze i noworocznie pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jeśli chodzi o entery - jedyne, co mam na usprawiedliwienie
to, że gdzieś od roku piszę prozowato :], więc tutaj i tak dużo
enterów jak na mnie :P.

kursywa to chyba jakieś zboczenie od czasów z samego
początku, jeśli niepotrzebne, to mogę zmienić :)

może i bywało lepiej, jednak staram się nie zamykać
w jednym stylu i kombinuję - jak widać z różnym rezultatem

dzięki za Twoje ale

serdecznie, sylwkowo Espena :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tee, Jurek zadowolony :P

krótki, bo taki eksperyment, ale nie martw się
następne wiersze znowu prozowate :P.

dziękuję za życzonka, ja Tobie również
niezapomnianych wrażeń w pięknej Pradze
- pojechałoby się ;) - z promniennych r.

Karolina :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tomek u mnie, dawno Cię nie widziałam :P

tak przypuszczałam, że lubisz mnie
w krótkich wierszach, bo tych prozowatych
nie komentujesz. ale dobrze,
to motywuje do eksperymentów :)

serdecznie Espena :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nono Kasparku zaskoczyłeś mnie, albowiem
zwykle nie przepadasz za tekstami nieprozowatymi :P.
dzięki za pozytywa,

serdecznie, sylwkowo Karspena :)
tu się mylisz, Karspeno, ja lubię takie teksty. ja ich tylko nie umiem pisać ;P.

noworocznie,
Kaspar :-).

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...