Obłęd

[Przemysław Ślęzak]

Łamiący się głos
Śpiewającej ciemności
Jak obłęd, otula i ogarnia.
Rozpala mnie w gorączce.

To oni! Już idą!
Słysze ich pomruki,
Wyciągają dłonie by wyrwać!
Odejdźcie...

Cztery ściany,
Dotykają mnie
- są takie zimne.
Czule miażdżą kruche ciało.

Srebrny wilk na szczycie świata,
Dławi się żałosnym wyciem.
Zabierają dłonie by ukryć!
Oddajcie...

Mój własny kryształ czasu,
Który tak długo go kształtowałem,
Sączy się siłą z mojej dłoni
Bym nie popadł w obłęd...





// ciekaw jestem reakcji na ten wiersz //

[Messalin_Nagietka]

realcji chemicznej? hi, żartowałem
wiersz zakręcony w obłęd - no - tylko
jakoś odstrasza zbyt wiele niedomówień
i jak dla mnie nic się nie dzieje w wierszu
prócz tego, że peel siedzi i czeka na
kogoś - nie wiem - czy pomocy czy
ratunku woła czy jest ustosunkowany
sadystycznie czy masohistycznie

mnóstwo symboli - acz, czy jeden by nie wystarczył?

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Przemysław Ślęzak]

Ah tak... tak!
Wyobraź sobie, że peel sam nie wie czy jest masochistą, czy woła o pomoc, czy dzieje się coś jeszcze innego. Opisuje to co przeżywam, a to uczucie było straszne... Brrrr.

[Espena_Sway]

to już było, romantyzm i podobne klimaty.
wierszyk nie pasuje do działu :].

serdecznie Espena :)