Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

stajesz codziennie na wysokości zdania
ubierasz w luki między słowami
starając się robić postępy w czekaniu

później czas rozciąga się jak guma
kupujesz w kiosku, ale nigdy nie
używasz chociaż wiesz że przypadki chodzą
w obcisłych dżinsach emocje opadają
kiedy dajesz im uchodzić za istotne

uważasz swoje pozory spokoju
które wychodzą bokiem żeby wracać
frontowymi drzwiami uciekasz

tak zwyczajnie, krótko i nieciekawie
myślisz o swoich wyrzuciach sumienia

dystans pomiędzy stukotem pociągu a ciszą
to tylko jeden krok

Opublikowano

eh, podzieliłes tam gdzie nie trzeba - no guma mi była potrzebna do późniejszych wersów:P nie wyrywaj jej z calości, poza tym :

w obcisłych dżinsach. emocje opadają
kiedy dajesz im uchodzić.za istotne--> tak to czytaj:P

pozdrawiam

Opublikowano
Absurd to coś, co nie ma sensu, a jest
teraz chyba rozumiem:P
nic nie dzielilem i rozumiem po co i dlaczego z guma, heh! jesli uzywasz interpunkcji
to staraj sie ja jakos sensownie stosowac, i nie pouczaj czytacza jak ma
czytac. przy tym zapisie brzmi to po prostu fatalnie, moim skromnym...
pozdrawiam
Opublikowano

może to monolog a może dialog peela - na mnie sprawia wrażenie zawieszenia między słowami; kluczenia, aby nic istotnego nie powiedzieć do końca, bo i sama pointa to dla mnie tylko efektowna dekoracja; przeczytałem - ale nic wziąć nie mogłem, bo chyba nic nie dostałem...J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA nie zgubcie się wszechświat to continuum czasu i przestrzeni , lepiej tego nie zaburzyć
    • @Radosław   o tak

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ale jaka … wciągająca…
    • To opowieść o cierpliwości, która nie żąda natychmiastowych cudów. O pracy serca, która nie zawsze przynosi kwiaty od razu, ale kiedy już zakwitną, są prawdziwe. Bardzo poruszyła mnie ta cisza ogrodu i moment, w którym słowo okazuje się jedynym możliwym gestem. Historia o odzyskiwaniu radości bez zawłaszczania. O ogrodzie, który zakwita dopiero wtedy, gdy ktoś umie przy nim po prostu być.   Masz pióro, które umie czekać, nie przyspiesza tam, gdzie trzeba pozwolić czytelnikowi iść własnym krokiem. To pióro pracowite jak ten ogród: najpierw cisza, potem wysiłek, potem dopiero cud - nie na pokaz, tylko do przeżycia.   Niezapominajki zostają ze mną długo po lekturze, odkładam tę baśń jak książkę, i zamykam ją uśmiechem.
    • to tak globalnie?
    • BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja.   W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia.   Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą.   Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy.   Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i  bez kary za winy.   Bogdan Tęcza.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...