Diabelski skrzypek

[Rhiannon]

Błysk rozdarł niebo na pół.
Deszcz lunął posępną strugą.
Roześmiał się skrzypek diabelski mój,
wziął skrzypce, złożył na ramię. I zgasł
płomień świecy. Znów grzmot. I szum.

W ciemności siedzimy. Ja na fotelu,
on gdzieś przede mną - diabeł i czart.
Pędzi smyczek po strunie płaczącej
dziko, z rozkoszą...? Nie wiem. Mistycznie.
Burza dobyła go z mroku na chwilę.

Ślepia błysnęły mu wilczo, niebiesko.
Skrzypce krzyczą swą pieśń pod palcami
grajka. Patrzę. Znów huk. I łkanie.
Wściekłe. Kłujące. Pełne cierpienia.
Danse macabre mój skrzypek już tańczy.

Błysk. Cisza. Tylko szum deszczu.
I nagle palce na dłoniach swych czuję!
Białe! Zimne! To trup do mnie przyszedł!
Tańczę z nim wieczny taniec upiorny.
Na dworze burza. Odchodzi. On znikł.

Na stole skrzypce jego zostały.
Kałuże na dworze. Deszcz płacze.
Leżę w fotelu i śpię. Nie wstawałam.
W jeziorze wosku knot się utopił.
Ciemność. Cisza. Idę za skrzypkiem.

[Messalin_Nagietka]

"Błysk rozdarł niebo na pół.
lunął posępną strugą. deszcz
Roześmiał się skrzypek "

nie lubuję się w przestawkach - ale przydałoby się chyba?
część jakby przystała, rozwalasz wiersz - boć pokazujesz już w pierwszej zwrotce - kto zacz przyszedł - ale po co? tego nie wiem

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[M._Krzywak]

To zaczne tak -
2 wers - "posępną" jako wyobrażenie podmiotu?
3 wers - "mój" - tzn. znany, własny?
4- złożył na ramię ??? Nie rozumiem tego związku frazeologicznego
5 - płomien świecy - czy zgaszona świecia MA płomień ? Tylko z założenia
8 - po strunie płaczącej? Raczej wydaje ona płaczliwy ton - ale nie sama z siebie

Dalej nie chce mi się już sięgac - pomijam też logike - czego boi się podmiot, skoro to jego diabeł?
Są powtórzenia - deszcz, skrzypce, niepotrzebnie...

Wrażenia - stworzyc wiersz nastrojowy, wzbudzający groze, niepokojący - to sztuka. Pierwsze kroki - efekty burzy, światła, muzyki - są dobre, do tego warto by dodac odpowiednie onomatopeje, rytmike (fatalnie rytm się łamie w 3 strofie) - same kropki nie wystarczą, chociaż to tez jakiś pomysł jest. Niezła puenta - tutaj jest doza zaskoczenia mimo wszytsko.

Reasumując - jak dla mnie - dużo pracy jeszcze, szczególnie tej warsztatowej :)
Pozdrawiam.

[allena]

Zgadzam się z Panem Krzywakiem; troszkę przy końcu brzmi jak sprawozdanie i
faktycznie może bez tych powtórzeń. Samo zakończenie jest zaskakujące ''in plus'':) A.

[Oxyvia]

Nastrojowość mi się podoba, jest dobrze wytworzona. Ale rzeczywiście chyba trza by popracować nad rytmem, nad zestrojeniami akcentowymi, nad - krótko mówiąc - melodyką wiersza. Niechby ten utwór był jak taniec, jak powtarzające się segmenty dźwięków i akcentów, jak upiorny walc lub tango, dokoła i dokoła - bo przecież to JEST taniec.
Bardzo dobrze wplotłaś romantyczne treści i modne w XIX w. niesamowitości we współczesną poetykę, tzn. język (nieprzesadnie patetyczny), prosta metaforyka, rymy niedokładne lub ich brak, przerzutnie. Niełatwo zrobić taki utwór, żeby nie stał się on niezamierzenie śmieszny - to jest sztuka!
Pozdrawiam.

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hm. Jeśli dobrze rozumiem, chcesz, żeby to deszcz się roześmiał? Ale to nie o to chodziło. To skrzypek się roześmiał.
Jeżeli nie o to chodziło - to nie rozumem, o co. Dlaczego chcesz przestawić ten deszcz? Moim zdaniem przestawienie tego słowa złamie rytm. Który chyba akurat w tych wersach, w mojej wersji, jest.

Nie mówię od początku, kto przyszedł. Mówię, że skrzypek. Ale od razu wiedziałeś, co to za grajek...? :) I po co przyszedł?

Dziękuję za przeczytanie i komentarz. :)

Ja również pozdrawiam, R.

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak. :) Można tak powiedzieć.

Tu interpretację pozostawiam Czytelnikowi. Można to tak rozumieć, że znany i własny.

W sensie "położył". Ułożył na ramieniu.

Jak jest zgaszona, to już nie ma. Ale dopóki jeszcze płonie, to ma. Tutaj ta świeca została przedstawiona w momencie gaśnięcia. Więc płomień był, zgasł i teraz już go nie ma. :)

Tu możemy się spierać. Bo owszem, struna sama z siebie nie płacze. Ale kiedy się po niej przejedzie smyczkiem... Przenośnia taka, że to struna płacze, a nie wydaje płaczliwy ton. Brzmi bardziej poetycko... ;)

To, że jest jego, to jeszcze nie znaczy, że przez to automatycznie przestaje się bać. Wszak nie napisałam, że peel ma na skrzypka jakikolwiek wpływ, nie mówiąc o władzy. A jeśli nie mamy wpływu na coś, co kiedyś było dla nas straszne, to teraz też z powodzeniem może nas przerażać. Nawet, jeśli jest nasze.

Tu to samo, co w wierszu Oxyvii - chodziło mi o to, żeby muzyka skrzypiec mieszała się z szumem deszczu (podobnie, jak jej chodziło o podkreślenie senności).
Po prostu nie lubisz powtórzeń. Rozumiem. Masz prawo. Ale ja i tak będę twierdziła, że są one czasem potrzebne i jak najbardziej zasadne. :)

Cieszę się, że się podoba. :) Być może rytm mi się czasem łamie (choć tutaj tego nie widzę), pracuję nad tym. I przyznaję - stworzyć nastrojowy wiersz to sztuka. Nad tym też pracuję.
Jednak (po dokładnym przemyśleniu Twoich słów) stwierdzam, że onomatopeje tutaj akurat ów klimat i nastrój by zepsuły.

Dziękuję za przeczytanie i komentarz.

Pozdrawiam, R.

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Być może. Choć jeśli pod tym kątem na to patrzeć, to można powiedzieć, że cały wiersz jest sprawozdaniem.
Dziękuję, że zakończenie się podoba. :)

Dziękuję również za przeczytanie i komentarz.

Pozdrawiam, R.

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taniec to to jest mniej więcej od połowy. Od piętnastego wersu.
No, może - na upartego - od dziesiątego... ;)
Pomyślę. Przeanalizuję. Przetrawię. I może coś zmienię. A może zastosuję się do Twoich sugestii prz następnym tworze. :)

Znaczy - moje jest śmieszne, czy nie jest?
<:>
Dziękuję za przeczytanie i komentarz.

Pozdrawiam, R.

[Oxyvia]

No właśnie nie jest! Przecie napisałam, że to sztuka! :-)

[Rhiannon]

No, niby tak. Ale słowa potrafią zmienić znaczenie w zależności od tonu. Chciałam się tylko upewnić. :)

Pozdrawiam, R.

[Messalin_Nagietka]

z drugiej strony patrzeć to niezły tekst do muzyki
z ukłonikiem i pozdrwóką MN

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję. :)

Pozdrawiam, R