Jesień zagościła na Twej sukni...

[Jaro Sław]

Dziś jesień zagościła na twej sukni
Barwami ciepła, wiatrem rozemglona
Syta kolorów, liści opadłych z drzew
Wróbli zziębniętych na gałązkach

Aksamitem szepczce za plecami
Złocista w dotyku
Pełna klonów, kasztanów i wiązów
Istot idących do snu...

A u mnie w sercu - jesienne porządki
Płonie ognisko i suchy chrust
Dym ściele się w poprzek powietrza
I próżno już szukać jabłek
Tak jak i ostatnich orzechów...

Dziś jesień zagościła na Twej sukni
Dlatego szukam jej zapachu we włosach
Poznaję kruchość gałązek
I miękkość słów zakwitłych
W pejzażach gdzie
Świt przechodzi w wieczór
A słońce rozbłyska z rzadka
Miodowym blaskiem wokół źrenic

Już nie staje dnia aby powiedzieć
Choćby tylko to co najważniejsze

Zapalić lampę przy zmroku
I szeptać słowa złociste
W powietrzu obok liści
Tańczących na bruku...

[zak stanisława]

rozmarzyłam się....

A u mnie w sercu - jesienne porządki
Płonie ognisko i suchy chrust
Dym ściele się w poprzek powietrza--myslę że to niepotrzebne
I próżno już szukać jabłek
Tak jak i ostatnich orzechów...---i twardych(he he) orzechów
pozdrawiam ciepło ES

[ula]

niby wszystkie te orzechy i kasztany się tu walają, ale i tak jest wyjątkowo...

[Ewa_Kos]

Jest jesiennie i nastrojowo - bardzo lubię pisanie o jesieni.
Dla mnie wiersz ma swoją wymowę; nie jestem zwolenniczką skrótów
myślowych to i nie proponuję cięcia, choć wiersz jest rozbudowany - mnie
sie podoba+. Pozdrawiam jesiennie:))) EK