Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

To niejedno ma imię i poczuć ciepło w chłodne dni można
raczej przy kaloryferze zostawiam butelke i kwiaty
więdną już nasze dobre chęci przecież byłaś zawsze jedyną
byłaś zawsze – to chyba zbyt trudne

załóżmy że oczy potrafią mówić kiedy patrzymy
na zegar nie możemy odejść bo jeszcze trzeba wypalić
dziurę na kanapie zakrywa wstyd tej jednej chwili
kiedy jesteśmy razem

ty tylko wiesz jak to jest

to nie jest tak że słowa potrafią odbudować wszystko
straciliśmy przez nieuwagę naszych przyjaciół
po raz kolejny trzeba będzie rozbijać pięścią szyby
a noce teraz zimne

kochanie mówiłem tobie tak wiele bzdur pozwól
kochanie jeszcze nagadam ich więcej żebyś
kochanie mogła do jutra zapomnieć że przecież
kochanie to znaczy nic.

Opublikowano

Wyrzuciłbym z drugiej strofy słowo "wspólnie" bo "patrzymy" załatwia sprawę i wydaje mi się, że ono wystarczy. I w ostatniej wyrzucił "nagadam" i zapisał tak:kochanie jeszcze więcej ich powiem żebyś. Ostatni wers bardzo dobry, przewrotny, do treści całej ostatniej strofy. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
    • A Kresilas sanie chce. I nassali serka.
    • @Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...