Meta

[hewka]

nie mogę się zgodzić z tym światem
jest tak doczesny że aż drży

pory roku jak noc ogołocona z marzeń
drwię na splocie zdarzeń które zajmują tyle miejsca
mnie tam nie ma rozbiór logiczny słów myli pojęcia

kocham staram się
przekraczam próg zmyslowym biegiem
oko rozpuszcza dźwięk na parapecie gołąb wie
do nieba tak blisko jak do miski
wieloryb gubi odległość ze strachu
woda zmienia kolor na pomyjny
w kręgi zwiewać nie ma dokąd
pracowite ręce wykonują rozkaz nad podziw
umiera życie krew tańsza niż ziemia
spływa ukradkiem do piekła
nie zna oczyszczenia

zapomniałam pełną garścią oddychać
pejzaż uczuć się zmienia na tyle żeby dotknąć dnia
nieokiełznane manipuluje rozumem
od zachodu do wschodu na raz
bo północ z południem nie ma sensu

[Oxyvia]

Ojej! A coż to za list samobójcy?! Mam nadzieję, że "to nie jest prawdziwe samobójstwo, tylko wołanie o pomoc"?... Wiersz niezły językowo i oryginalne metafory, ale - na litość boską - dlaczego nie ma w nim ani troszeczkę nadziei, ani krzty światła? Przecie nie jest tak źle, a świat jest tylko taki, jakim go tworzymy i jakim go postrzegamy - wszelki sens nadajemy sami i zależy on tylko od nas. Smutek też może mieć sens i stać się pożyteczny. Może, a nawet powinien. :-)
Pozdrawiam ze słonecznym dniem.

[Gość]

metafory przykuły uwagę, sama treść też zatem równa sie plus. odnosnie wyzszego komentarza - dla niektorych swiat wlasnie takim sie wydaje dla dla niektorych wrecz odwrotnie. ja mam podobny obraz tego jak hewka. pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

Hewjo - troszkę za dużo rozmyślan - myślę, że skróty są tu wskazane
z ukłonikiem i pozdrówką MN