Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wiersz podoba mi się
choć uwagi mam
"odszedłeś w ciszę"
właściwie wszystko nam mówi.
Próbuję nawet czytać bez pierwszego wersu...
a gdyby tak bardziej zakamuflować tę myśl?
pozdrawiam Panią Małgosię:)

Opublikowano

Dziękuję za propozycje, ale chyba tym razem zostanę przy swoim ;). Zmieniłby się sens tego, co tak na prawdę chciałam przekazać. "czas" się zatrzymał, ale nie został "porwany" (ma się dobrze, jak to czas), a "świat" nie uległ zmianie. Pozdrawiam ciepło choć za oknem już się szaroburzy :)

Opublikowano

Dziekuję za wyjaśnienia. Czegoś mi wciąż brakuje w tym wierszu, lecz tak to bywa z krótkimi utworami. Moje propozycje były przede wszystkim korektą rytmu, choć merytorycznie nie pasowały. Jeszcze o wierszu: dostrzegam ciąg: cisza -> czas -> kościelne dzwony -> świat
W tym ciągu jedno odchodzi, drugie pozostaje, a reszta spłoszona lub wstrzymana. Mój wniosek jest taki: nie wszystko do siebie pasuje. Chyba, ze kluczem do zagadki jest drapieżny ptak, ale on ze swojej natury jest taki - tyle, pozdrawiam słonecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...