Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

A gdyby tak usiąść, dotykać
powoli spijając z siebie -
spójrz, jak zbliża się jesień
niebo zamienia się w pustynie

teraz nie musimy się spieszyć
wystarczy, że z pierwszym łykiem
krople rozprysną się na wargach -
tak miłość nabiera szlachetności

i ty tak świeżo urocza i delikatna
masz palce jak Arachne, popatrz -
pająki obtaczają całunem ciała
źli dzisiaj zamknęli się w mieście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A gdyby tak usiąść, dotykać,
powoli spijając z siebie -
spójrz, jak zbliża się jesień,
niebo się zmienia w pustynię.

Teraz nie musimy się spieszyć.
Krople z kolejnym łykiem
na wargach rozprysna, tak
miłość szlachetności nabiera

i ty, tak świeżo urocza i delikatna.
Masz palce Arachne. Popatrz -
pająki obtaczają całunem ciała.
Źli dzisiaj zamknęli się w mieście.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Już skubnąłem (dzięki dla D.) - myśle jeszcze, ale dzisiaj już 8 razy go zmieniałem. Na razie starczy :)
Pozdrawiam.

Egzegeto - mało nie mało, ale będzie...

Joasiu - spokoroko - z hard przechodze na soft ;)
Opublikowano

Panie Michale,
a wie Pan, wracam do tego erotyku
i tak sobie myślę o tym niebie

"niebo zamienia się w pustynie"

przecież ono cały czas pustynią
i jakoś nie pasuje mi ta pustynia,

a może by:

niebo coraz większą otchłanią
lub
niebo łączy się z bezkresem

wiem, banały, ale może...?

przepraszam za próbę ingerencji
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Hm, tutaj chodzi zarówno o koloryt, jak i bezkres - ale może zamiast "zamienia się" coś lepszego by dac, tylko co ?
Niech pan śmiało ingeruje, po to jest warsztat :) Szczególnie, jak uwagi mają sens, sa tym bardziej wartościowe...
Pozdrawiam.
Opublikowano

Ogólnie wiersz mi się bardzo spodobał i to nawet bardzo, bardzo :-) choć mam takie dwa ale, po pierwsze to wspomniany już niebo zamieniające się w pustynie, jeśli już wcześniej jest mowa o jesieni to może i to niebo powinno pociemnieć, poszarzeć myślę, że można by tu zrobić takie małe nawiazanie do jesieni podkreślając jeśli dobrze interpretuje upływ czasu. Natomiast jeśli chodzi o drugie ale to już jest naprawdę maluteńkie :-) chodzi mianowicie o pointę, zastanawiam się czy nie jest za lekka, moim zdaniem tak łagodnie kończy wiersz, że nawet można się nie zorientować, że to koniec, chyba, że taki był zamysł, jeśli tak to chylę czoła. Takie to mam drobne wątpliwości po parokrotnym przeczytaniu tego wiersza.
Pozdrawiam i niecierpliwie czekam na ostateczna wersję.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
    • @Wiechu J. K. @andrew @Waldemar_Talar_Talar @Adam Zębala @Leszek Piotr Laskowski dziękuję!
    • @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...