podróż letnia

[Michał_Bębenek]

zbieraliśmy lato z lekko zgniłych jabłek
psy na łańcuchu nie były groźne
ciocia Halina gotowała tak by wujek
Wiesiek i nasza kompania była silna czerwcowym
popołudniem Tomek był mistrzem w kiełznaniu
lata wygrywał ze wszystkimi w ping ponga
po obiedzie gdy Anna już spała a dobry Michał
wciąż pracował w ogrodzie szczekały psy zieleniło się
szczęście wieczorne na amen lub dwa paciorki

tchnienie czasem się przydawało by kiełznać
żar dochodzący od strony Dominiki miała być modelką
była córką wielkiego pana właściciela okolicznych
sadów które przerażały bawiły nudziły

kochałem się w piłce nożnej i we własnym
śmiechu zbyt często kuzynostwo kuzynostwa
dawało w kość jedyną obroną jest atak na moją
śmieszną tuszyczkę więc się sam sobą bawiłem a oni
udawali że nic nie widzą biedacy w podartych portkach

wciąż ta sama ilość basenów w basenie
pędziły dalekobieżne traktory ciągniki rolnicze
samochody osobowe stały w garażu albo w naszych
oczach łzawiących od ogniska wieczornego lepkiego
jak młodzieńcza miłość do niedostępnych kuzynek
moich kuzynek nieśmiałość doskwierała

temu latu coraz bardziej chciałem czereśni dużych
i głębokich dostałem frytki z patelni i było nawet
lepiej po co sięgać do dna gdy powierzchnia jest
głębsza otwory wiercą młoty pamięci

niestety ogień był wysoko w górze
nie mogłem dosięgnąć bo za mały byłem za mały
jestem by cokolwiek pamiętać by cokolwiek
dosięgnąć poza jednym małym marzeniem przez duże
M - przyprowadźcie konia o biało czarnych pręgach

niech goni przez sady

[EWA_SOCHA]

przykro mi, ale to się nadaje na wpis do pamiętnika;

pozdrawiam serdecznie
ewa

[Michał_Bębenek]

a mnie nie jest przykro, pamiętniki dobra rzecz, wiersze można tam zamieszczać również
zdrowia!

[Smok]

meczy czytanie, nawet całości nie ogarnąłem, moze by coś z tego było w mniejszej objętości, a tak zniechęca, ot taka wielka miniaturka lata i na oklep.

[Oxyvia]

A mnie się podoba ten wiersz. To rzeczywiście wierszowany pamiętnik - wspomnienie lata, ale też i dzieciństwa chyba (w ostatniej strofie, prawda?). Bardzo dobre językowo, ciekawe metafory. Tylko nie bardzo mi tu pasuje ta jedna: "po co sięgać do dna gdy powierzchnia jest głębsza otwory wiercą młoty pamięci" - to brzmi jakoś tak tragicznie, zwłaszcza te młoty pamięci (tak jakby jakieś natarczywe wspomnienia rozsadzały mózg), podczas gdy całą resztę wiersza odbieram raczej jako pogodne wspomnienie.
Pozdrawiam.

[Messalin_Nagietka]

myślę, że jeśli skróciłbyś co nie co to i jakiś miodzik na dnie by się wyskrobało, a tak to cóż mogę rzec, opis - proza poetycka
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Izabella_Sendor]

nie wiem, co jest takiego w tym wierszu, co każe ufać autorowi- może to pewność siebie- pewność słowa, nieozdabianie prostych myśli, lecz przez ciekawe zestawianie ich , budowanie fajnych obrazów/ ten wiersz "działa jak się patrzy z większej odległości" - więc nie będę się babrała w poszczególnych wersach, tylko krzyknę z daleka, że fajne ;) jakoś oryginalnie fajne ;)

[Dorma]

Po pierwsze: stanowczo skrócić.
Po drugie: zbyt opisowo, za mało poetycko.

Obrazek ładny, ale nie jako wiersz niestety.