Profesor Borsuk, Ręce Chopina.

[Andrzej Figowy]

.
Profesor Borsuk

Brać, brać, wydzierać z bagna, z torfu czerwone dżdżownice. Połykać w całości. Wciągać obślizłe w otwarte usta. W rytm i kołysanie języka. Cudowne lekarstwo. Panaceum na trądzik i opryszczkę. Na grypę, AIDS i hemoroidy. Profesor Borsuk nie może się mylić. Dżdżownice leczą. I papierosy leczą. Seks szkodzi. Nikt przy tym nie wie, że profesorowi Borsukowi siusiak nie staje już dęba, że jest impotentem i potajemnie, z zawiści nocami wlewa zakażoną HIV krew do jeziora, z którego pije miasto. Profesor Borsuk dawno oszalał.
Profesor wlewa do wody zarazki. Później głosi światu, że marchewka szkodzi. Zamiast marchewki zdrowszy jest betakaroten w pastylkach. Bo marchewka zabija błonnik i w ogóle składa się głównie z pestycydów.
Wyszkolony, łaknący zdrowia tłum wierzy mu absolutnie. W reklamie TV widzieli na własne oczy, że zającowi po zjedzeniu marchewki zwiędły i odpadły uszy. Wiedzą i wierzą. Także w to, że pietruszka zapobiega niechcianej ciąży. Profesor Borsuk powiedział. A on ma duży łeb. Tak, tak...
Tymczasem psychopata Jasiu z zacięciem godnym prymusa wczytuje się w "Krzyżaków". Smarują właśnie Maćka borsuczym sadłem. Jasiowi drzazga niedawno weszła w tyłek i ropieje. Kiedy udawał fakira, usiadł na krzaku jeżyn. Jasiu kojarzy: ropiejąca rana, borsucze sadło, profesor Borsuk. "Muszę mieć jego sadło"- postanawia.
Śledzi wytrwale profesora. Nad brzegami jeziora pozastawiał wnyki. Czatuje wytrwale na okazję. W końcu nadchodzi DZIEŃ. Borsuk jest jego. Kawałek drutu imitujący garotę. Profesor nie ma szans. Jasiu zaciska pętlę. W trupio wyszczerzone zęby wpycha ogryzek marchewki, wycina profesorskie sadło i odklada do reklamówki. Zewłok Borsuka wpycha do jeziora. Reszty dokończą węgorze. Uwielbiają padlinę. Jasiu jest szczęśliwy. Od dziecka uwielbiał marchewkę. A drzazga z tyłka wyjdzie teraz na pewno.
Ludzie dalej jedzą dżdżownice i piją wodę z jeziora. Jak ognia unikają marchewki. Marchewka szkodzi. Profesor Borsuk powiedział...

* * *

Ręce Chopina

Swędzące ręce wieczności. Sięgają donikąd. Zachwycone swym świądem. Zwiędnięte. Stare. Nikomu nie potrzebne. Zrealizowały wieczność, spoczęły w grobie. Jednak żyją. Nerwowo poszukują klawiszy i akordów. Grają mazurki i konwenanse. Powiedziałbym, że szukają zapomnienia. Ciągle jednak tworzą nieoczekiwane etiudy i sonaty. Umarłe ręce, niepotrzebne ręce, wyćwiczone ręce. Opanowane przy klawiaturach wyimaginowanych fortepianów, często nerwowe w życiu. Szukają chusteczki, by zetrzeć krew, ciągle przebierając palcami. Sto pięćdziesiąt lat temu dlubały w uszach i w nosie, uderzały w klawisze fortepianu, blądziły po udach kobiet. Dobre ręce. Chcą grać, chcą wyjść z drewnianej trumienki. Ręce Chopina...

[Sanestis_Hombre]

Lekko i pomysłowo napisane. Tak się przyglądam Andrzejowi Figowemu i widzę, że na swoje pisanie ma koncept. Dwie zgrabne miniatury.
Borsuk - wyobrażam sobie te wszystkie reklamy, pochody zajączków z czipsów, borsuków o zdrowych zębach, soki marchewkowe wypijane przez misie...
Ręce Chopina - mnie się podoba to uczynienie rąk tematem tekstu. Można by pójść trochę w stronę synekdochy, ale to już decyzja autora, co ze swoim tekstem czyni.

[greg_lipski]

szalone i niesamowite!
bardzo serdecznie pozdrawiam

Greg

[Piotr Rutkowski]

podzieliłem sobie to na dwie części, i moim zdaniem, jesli o ile w pierwszej jest treść, w drugiej tylko ty wiesz o co ci chodzi...

pierwsza część jest nawet ciekawa, dowcipna, ale nadmiar prostych , krótkich zdań (właściwie istnienie tylko takich), sprawia , że czyta się go bardzo źle, wszystko pędzi do przodu, jak telegraficzny skrót,

druga juz jest stekiem bzdur, bezsensownych, grafomańskich zdań... ł


Swędzące ręce wieczności. - hahahahaha????????????????

Sięgają donikąd. - donikąd można iść, podróżować, ale sięgać???

Zachwycone swym świądem.- hahahahahahahahaha ahahahahah - to jest przeurocze...

nikomu nie potrzebne - nie z przymiotnikami piszemy łącznie.

Zrealizowały wieczność- ???????????????????????

Grają mazurki i konwenanse. Powiedziałbym, że szukają zapomnienia. - boże drogi....

Opanowane przy klawiaturach wyimaginowanych fortepianów, często nerwowe w życiu. - po pierwsze gdzie tu jest orzeczenie ? a jesli nie ma być orzeczenia, to o co chodzi w tym zdaniu?
jeśli następne zdanie ma być jego dokończeniem, traktując, że jednak zapomniałeś wstawić przecinka zamiast kropki, :
Szukają chusteczki, by zetrzeć krew, ciągle przebierając palcami. to ja nie rozumiem tego zdania... opanowane rozumiem spokojne, ale czemu wyimagowanych ???? piszesz o rękach szopena, które grały na prawdziwych fortepianach, o co ci k...a chodzi ????

Sto pięćdziesiąt lat temu dlubały w uszach i w nosie, uderzały w klawisze fortepianu, blądziły po udach kobiet. - hahahahahahahahahahah no i co z tego????

Dobre ręce. Chcą grać, chcą wyjść z drewnianej trumienki. Ręce Chopina... - aha! płęta! podsumowująca tę gmatwaninę logiczną, O TO WLASNIE CHODZI CZYTELNIKU !!! hahahah, makabra.

Porównując to do biegu na czterysta metrów. Dobrze wystartowałeś, jednak źle rozłożyłeś siły, sprint, wystarczył na połowę dystansu, potem osłabłeś, i wturlałeś się na metę, przy ogromnym śmiechu widowni...

[Andrzej Figowy]

P. Piotr :
- No i głównie o ten śmiech chodziło. Przedstawiciele plebsu mają to do siebie, że nie rozumiejąc czegoś, przeważnie starają się to wyśmiać. To taki głupi rodzaj śmiechu. W którym tylko plebejuszom wiadomo, z czego rżą i dlaczego teraz. W pewnych wyścigach chodzi o wzięcie udziału. Na przykład w wyścigach dla niepełnosprawnych. Albo pomyliłem wyścigi, albo na widowni usiadł ktoś z tubą i głośno krzyczał. A póżniej wybuchnął śmiechem tak dziwacznym i bez powodu, że już teraz nie wiadomo, czy widownia śmieje się z biegającego rekreacyjnie gościa, czy z osemki szczurków, ktore biegną, żeby się nażreć, czy z gościa z tubą w staroświeckiej głupiej czapce. To nie mój wyścig. Biegam rekreacyjnie. Do mety i spowrotem. Kiedy chcę przyspieszam, kiedy chcę zwalniam. Mogę nawet biec do tyłu. TEN bieg to dla mnie zabawa i tak go traktuję. Jeśli publiczność śmieje się ze stylu biegania, to jej sprawa. Oni zostaną na swoich ławeczkach i będą śmiać się nadal, sędziów się posadzi, a ja? Myślę, że jeśli znudzi mnie samo bieganie, to wsiądę na melexa i sobie pojeżdżę. (Pozdrowionko z pokazaniem języka) Zarzuty Pańskie uważam za naciągane. Widząc nazwisko Figowy dostał Pan piany na ustach i nie zadał sobie najmniejszego trudu, żeby spróbować odczytać tekst. No cóż, to tylko Pana problem.
Totalski No Problemski

Senestin: Dziękuję. Podrawiam. Jeśli uważasz, że można ten tekst o Chopinie rozszerzyć i użyć tego czegoś, czego nie mogę wymówić, to weż go sobie i zrób z niego swój własny. Procesu o pomysł autorski nie będzie :-)

[Andrzej Figowy]

Greg : dziękuję. W szaleństwie metoda? Może trzeba iść tą drogą?... Podobne zwalczać podobnym? Na szaleństwo świata, odpowiedzieć homeopatycznymi kropelkami własnego zakręconego pisania? Nie wiem. Ciągle szukam recepty dla samego siebie. Autorytety uznane są dziś bezsilne. Kręcą się wokół własnych ogonków zjadając je. J...ć autorytety i kanony! Kto nie szuka, nie znajduje. Pozdrawiam.

[Piotr Rutkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie zadałem sobie trudu??? człowieku...gdybym nie zadał sobie trudu, nie napisałbym komentarza , na pół strony,
moje zarzuty są naciągane??? w porządku, możesz sobie myśleć co cchesz...wiem juz z kim mam do czynienia...
Pieniłem się widząc Figowy???, nie pamiętam żebym cokolwiek twojego komentował, a jedyne co się pieni, to woda w wannie , zostawiam cię więc pisarzu, i idę zmyć z siebie cały ten świąd życia,
wyczyścić, moje śmierdzące uda wieczności i poczytać jakąś literaturę

pa

[Andrzej Figowy]

Zasadniczo woda sama z siebie się nie pieni. Pieni się, jeśli utleniona i użyta do przemycia ran. Pienią się też środki piorąco-czyszczące. Powiedz mi Pan kim jestem, a powiem Ci, kim jestem :-) Tak poza tym, to życzę spokojnej nocy, choćby przy opowieści o Osiołku Porfirionie. Też literatura, a przy tym jaka fajna... Albo Wielka Literatura Prawiefaktu: "...ten młody zdusi Centymetry, zasiądzie przed szklanym ekranem , też kupi to piwo na metry".

[Brygida Konia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Andrzeju Figowy, po co publikujesz na tym forum? Żeby zbierać pochwały i obrażać krytyków? Na Twoim miejscu przemyślałabym to jeszcze raz, o ile w ogóle się nad tym zastanawiałeś. Teksty są jakieś dziwne. Nie mam pojęcia, o co w nich chodzi. Za dużo abstrakcji, za mało treści. Wolę klasyczną literaturę, taką, która przekazuje coś czytelnikowi, taką, z której mogę się czegoś ciekawego dowiedzieć, poznać interesującą historię, czy interesującego człowieka z jego przemyśleniami. Tutaj znalazłam tylko kilka przetrawionych dżdżownic i swędzące ręce. Nic ciekawego, a wręcz niesmaczne. Tyle ode mnie i cokolwiek niemiłego zechcesz mi odpowiedzieć, w ogóle mnie to nie ruszy, więc możesz sobie darować.

pozdrawiam

[Marcin Gałkowski]

na pewno ciekawe i wyróżniające się spośród innych opek. ma plusy, ma minusy, może nie wchłonąłem tego jak radziecki odkurzacz, ale z pewnością nie zapomnę za pięć minut.
pozdr

[Andrzej Figowy]

Jeśli krytyk zadaje mi pytanie, używając wulgaryzmu, to według mnie nie jest to krytyka, tylko początek chamstwa. Z taką krytyką nie mam zamiaru polemizować. Jeżeli przy tym uważa, że brak orzeczenia w zdaniu uprawomocnia jego zachowanie, to nie jest to krytyka, tylko początek choroby raczej. Pani woli literaturę małpującą dzieła klasyczne. Ja wolę rzeczy abstrakcyjne. Może dlatego, że proponują czytelnikowi zabawę w myślenie, zabawę własną wyobraźnią i dają swobodę swojej własnej ich interpretacji. Myślę, że określanie i dookreślanie, wodzenie czytelnika i pokazywanie palcem, którą ścieżką powinny wędrować skojarzenia, akcja i ostateczna interpretacja, jest podobne do pewnego gatunku filmów, w których w połowie wie się jakie będzie zakończenie. Owszem, być może takie filmy i książki podbudowują własną samoocenę i wiarę w siłę swojego intelektu, ale według mnie wyjaławiają przy tym część umysłu. W szkole uczono mnie, że człowieka odróżnia od zwierząt zdolność do abstrakcyjnego myślenia. Proponuję więc Człowiekowi, który sięga po moje teksty bycie Człowiekiem i rozwijanie swego Człowieczeństwa w oparciu o tą definicję. Człowiek też zgodnie z inną definicją charakteryzuje się wolną wolą, wystarczy nie czytać tego co piszę i omijać opowiadania opatrzone moim pseudonimem. Ja ze swej strony jeśli wcześniej nawet i nosiłem się być może z zaprzestaniem pisania na tym forum, to po Państwa wspólnym, czy też raczej uzupełniającym się wystąpieniu już tego nie rozważam. Moim zdaniem TERAZ byłoby to tchórzostwo. Wydaje mi się, że odpowiedzią swoją nie obraziłem Pani. Ja piszę, bo lubię- zabawę słowem, prowokowanie do wolnego i niezależnego myślenia, a forum TO, A NIE INNE? Wszedłem, bo było pierwsze w wyszukiwarce, a zostałem, bo niektóre teksty zwróciły moją uwagę. A Pani?
W jednym z poprzednich komentarzy, kiedy zakończyłem opowiadanie zdaniem dookreślającym sens opowieści, Pan Rutkowski przytaczał mi obrazy z filmów Pana Kieślowskiego. Chodziło mu mniemam o to, by zostawić odbiorcy możliwość odszukania swojego sensu w odbiorze tekstu. Te teksty, z natury abstrakcyjne dają pełną dowolność interpretacji i budzą w odbiorcy ciągi skojarzeń. Pisane według pewnego klucza, formuły budzą w odbiorcy różne tony.
Myślę, że do pewnego stopnia odpowiedziałem Pani na pytania. Tak jak umiałem i nie atakując. Bo po co???

Panie Marcinie: dziękuję za opinię. Również pozdrawiam.

[Piotr Rutkowski]

Na swędzące ręce wieczności, siięgające donikąd, zachwycone swym świądem.!!!(chopina oczywiście) Brygido i co ty na taki stan rzeczy?

[Andrzej Figowy]

Na swędzące usta styczności, śpiewające donigdzie także...

[Piotr Rutkowski]

niesamowite...wciąż jestem pod wrażeniem, a coraz to nowsze pomysły, wprawiają mnie wprost w zdumienie...to musi świadczyć o wielkiej kreatywności twórczej

[Andrzej Figowy]

Być może, lecz w wiejskich szkołach jej nie uczą... Zdaje się w żadnych kiedyś. W pierwotnej wersji poprzedniego komentarza (tej, którą dostałem na skrzynkę-tej sprzed edycji), stwierdził Pan, zwracając się do pani Brygidy, że szkoda czasu na czytanie moich wypowiedzi. Często zmienia Pan zdanie? Jestli nadzieja?

[Brygida Konia]

Jest pan bardzo zarozumiały, panie Andrzeju. Dyskusja z panem nie ma sensu. Pan woli "rzeczy abstrakcyjne", a ja wolę literaturę. I niech każdy zostanie przy swoim.

[Piotr Rutkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

uznałem, pierwotną wypowiedź swoją za nie na miejscu...więc w porę ją skasowałem zastępując ową, a jeśli chodzi o zmianę zdania, to w kwesti grafomania/literatura jej nie zmieniam, potrafię rozpoznać stek bzdur, od próby chociażby napisania czegoś...i zajrzałem do tego wczesniejszego opowiadania, które miałem okazję skomentować, widzisz więc dobry człowieku, że nie mam uprzedzeń do ludzi a do tego co piszą, tamto było całkiem całkiem, recę szopena uważam za conajmniej nieporozumienie...zdania nie zmieniam , tyle mam do powiedzenia,

[Lilka-rusalka]

Witam. Przeczytałam pilnie wszystkie komentarze i pochwalam pana Andrzeja. Nareszcie ktoś dal w nos panu Piotrowi i tak trzymać. Każdy ma prawo pisac jak chcę, a pan Piotr tylko krytykuję, bo najlepiej to bybyło jakby wszyscy pisali jak on- wulgaryzm i tylko wulgaryzm, a to dla mnie nie jest literatura. By skrytykowac niech najpierw popatrzy na siebie pan Piotr , który dla mnie nie jest zadnym autorytetem. Co do tekstu jest bardzo ciekawy, napisany w innym stylu i dzięki krótkim zdaniom poprostu zaskakuję. Pozdrawiam serdecznie Pana Andrzeja:)

[Piotr Rutkowski]

Pstryczek elektryczek....Uwielbiam Cię, Lilko Rusałko, pozdrów panią od polskiego przy najbliższej okazji...i ucz się pilnie , ze swojej pierwszej, lilkowej czytanki....

[Andrzej Figowy]

Dziękuję Lilko i pozdrawiam. Ale Ty, nie pozdrawiaj pani od polskiego, bo niektóre odbierając ukierunkowane wykształcenie, sądzą iż lepiej wiedzą, co autor chciał powiedzieć od samego autora. A ucz się i owszem. Glownie tego, że zalew wulgaryzmów w literaturze prawdopodobnie (i jakby na szczęście) mamy chyba za sobą i co imponowało kiedyś, teraz jest po prostu niesmaczne. Dziękuję za wsparcie. (I coś Ci powiem w sekrecie, ale tylko Tobie... ;-) NIE WERZĘ, ŻE STAŁ Z BOKU)...Pozdrawiam.