Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kocham tę chwilę
kiedy tak stoimy
patrząc nareszcie w jednym kierunku
kiedy cisza przetykana Twoimi słowami
drży i przestaje być ciszą
bo uwielbiam móc patrzeć w Twe oczy
którmi można widzieć kolorowo
i tak jak teraz
w spokojnym niespokoju
przystawać
całując Twe myśli

i móc powiedzieć
"kocham"

Opublikowano

Twoimi słowami
Twe oczy
Twe myśli...

pomyśl o tym, aby używać mniej tych słów na "T",
a może będzie lepiej.

obecnie nie jestem niczym zachwycony,

Pozdrawiam,
Kai Fist

ps
jestem wybreda, nie słuchaj się mnie

Opublikowano

kiedy cisza przetykana Twoimi słowami
drży i przestaje być ciszą
"kocham"

Śliczny fragment.... tak dużo w nim poezji. To jest jeden z śliczniejszych wierszy, na które trafiły me wyłupiaste oczy... trzymaj tak dalej
Opublikowano

oj, Agusiu..
chyba jeden z lepszych Twoich wierszy, bo szczery, tak myślę..
dużo w nim romantycznego sposobu patrzenia na miłość, ale czy to wszystko, co mogłabys powiedzieć lub niedopowiedzieć? brakuje niedopowiedzenia.. to podsumowanie, ten dwuwers >.. Hmmm, a może lepiej nie powiedzieć tego wprost? bo tak naprawdę sam wiersz jest wypowiedzeniem słowa "kocham"..

pozdrowienia
i pisz tam ładnie :o)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ciemność zapada bardzo szybko. Nagle jestem gdzie indziej. Zdążyłem uciec, lub raczej to coś mi pozwoliło. Widzę znowu ten sam cień. Jego źródło zostawiłem na zamglonym horyzoncie. Skrawki mroku krążą między drzewami, by po chwili zniknąć   Co za ładny sad, rześkie powietrze, nasycone zapachem słodkich owoców, pomarańcz, śliwek i jabłek.    Nieopodal wirują dźwięcznie, tancerki na łąkowej scenie. Upleciona z porannej mgły, gdzie krople rosy, niczym kryształowe latarnie, migoczą cicho szeptane lśnienia.   Oświetlona poświatą w kształcie pięciolinii oraz dźwięcznych nut, sama w sobie jest dziełem sztuki.    Pszczoły w kolorowych sukienkach, nakładają łyżeczkami wyrzeźbionymi z wosku, odrobinki miodu do maleńkich kubeczków, wyżłobionych w mroźnych sopelkach.   Strumyk przezroczysty tak bardzo, że widać przez niego myśli ryb, unosi wilgotną ożywczą wstęgę ukośnie do zielonej falującej trawy. Srebrzysty wąż pląsa na wszystkie strony, opłukuje drzewa i mnie, z cuchnącego brudu.    Jestem wewnątrz, lecz mogę oddychać. Nawet lepiej niż powietrzem. Słyszę skowronka. Siedzi na fali wznoszącej. Dosięga śpiewem daleki brzeg. Klucz wiolinowy z armią nut, drąży tunel do błękitnego brzmienia muzyki. Kapią stamtąd, odrobinki słodkiego, do nieprzytomności piołunu.   Po drugiej stronie horyzontu widzę następny. Muszę sprawdzić, co jest za nim. Pod sklepieniem umysłu szybują niewiadome. Obijają niewidoczne ścianki, niczym fruwające ćmy. Żeby tylko nie przylgnęły wygodnie do światła, zgłębiając złudną istotę sensu    
    • @wiedźma   ja Ciebie też pozdrawiam i bardzo serdecznie dziękuję:)   wszystkiego dobrego:)    
    • @Poet Ka marzą się krągłości co owiną:)
    • @Charismafilos bardzo udane akrobacje:)
    • @Wochen karuzela uczuć i emocji przeplata się w wersach.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...