Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Letnie podwórka

Beenie M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nieraz patrząc na dzieci, powracam w świat dzieciństwa,
szukając podobieństwa w zabawach i doznaniach,
po obserwacjach wszelkich niestety muszę przyznać,
że kreatywność pociech korzystniej się przedstawia

w latach, gdy brakowało gotowych propozycji.
Nie było lalek BARBIE, nie było klocków LEGO,
komputer rzecz nieznana, brak filmów w telewizji,
ale pomysły w głowie i przyjaźń wśród kolegów.

Zabaw było bez liku, prawie wszystkie ruchowe –
raz berek, raz chowany, innym razem podchody,
często piłka w użyciu, by rozegrać dwa ognie.
A najlepiej po deszczu – kałuże pełne wody,

pod ręką piasek, błoto – ruszała wyobraźnia,
nastawał czas budowy mostów i małych kładek,
zapór, tam i zbiorników, najprzeróżniejszych kaskad,
puszczania łódek z kory rzekami w wodospady.

W przerwach zabawa w klasy, skakanka, albo guma,
palant, gra w państwa, gąski, no i sławetny lisek.
Chociaż zabawek mało, nie znały słowa nuda,
nie marudziły nigdy: „Mamusiu nudzi mi się”.

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Ha..:) Beenie, wspominkowo się zrobiło. Nie raz zastanawiam się, co by zrobiły dzisiaj dorastające dzieciaki ( i nie tylko ;)) gdbyby odłączyć im w domach komputery, tak na dłuższy czas. Przecież w wielu domach, dni mijają na ustalaniu kolejki do tego wynalazku, tak mi się wydaje.
Wiersz miły w treści, gubi się płynność tu i ówdzie, nie mniej przeczytałam z przyjemnością.
Pozdrawiam serdecznie... :)

John_Maria_S.

John_Maria_S.

Opublikowano
Opublikowano

Cieszę się, że w to uwierzyłaś! Najważniejsze to wiara. Ale sam wiek to głupstwo, najważniejsze to wnętrze człowieka. A ty masz bardzo interesujące !!! Pozdrawiam ciepło ! (masz na myśli jakiegoś konkretnego palanta? heh!he!) p.s. A grałaś w "cegiełki"?

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Grałam i w cegiełki, i w wyścigi kapslami, kamyki . A scyzorykowe akrobacje - to była zabawa skomplikowana i trzeba było nie lada zwinności, żeby ostrze wbiło się w ziemię.
Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
Opublikowano

Temat super i z wielkim smakiem potraktowany.Znowu musiałam sobie tamte
lata przypomnieć i na stałe wbić do głowy, że nie wrócą.Wiersz mi sie podoba
i z przyjemnością +. Pozdrawiam serdecznie:))) EK

egzegeta

egzegeta

Opublikowano
Opublikowano

Beenie M.
- czy tu zgłosek 14 czy więcej czy mniej, to mnie mało ...:)
ja zagłębiłem się w tych zabawach.
U mnie była jeszcze gra w cymbergaja i w kluchę.
A wiesz wkomponowałbym gdzieś współczesne doznania
prawie narkotyczne, wypływające z esemesów.
Mieszkam blisko szkoły i widzę jak to na przerwach dzieciaki
wpatrzone są tylko w swoje komóry.
To jest dopiero frajda:(
To jest chyba jakiś znak czasu.
Ładnie przypomniałaś to, co już za nami,
a siedzieć w nas będzie jeszcze długo.
Pozdrawiam serdecznie

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tyle byłoby wspomnień dotyczących lata. Przed nami jesień i góry, zima i narty itd. itd.
Fajnie powspominać, ale trzeba patrzeć przed siebie.
Dziękuję za miłe słowa i pozdrawiam serdecznie
M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

Kurcze, Beeni - zapachniało podwórkiem i trzepakiem. Ale czy jest aż tak teraz źle ? Każda epoka posiadaswoje własne, hm, nowości, a dzieci mają to do siebie, że zawsze chcą się bawic. Fakt - minusem naszych czasów jest to, że dzieci zmusza się wręcz do mienia coraz to nowszych rzeczy, a nastolatki rozmawiaja sms. No, ale kiedyś pisywały liściki, pewnie w podobnym guście. Jednak - dużo racji, bo sam myśle o tym zmutowanym świecie dzieci dziś - tu i teraz. A jaka rada - niechaj rodzice zajmą się dziecmi, zamiast zarabiac i zarabiac i dla spokoju sadzac malców do telewizora.
Dobra rzecz - ja wrzucałem przecież zaby dziewczętom za koszule, hehehehe...
Pozdrawiam.

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Cymbergaja znam, ale grali w to głównie chłopcy, natomiast klucha nic mi nie mówi, może była to zabawa u nas inaczej nazwana.
Ja też mieszkam blisko szkoły. W kuchni mam blat przy oknie i często robiąc coś do jedzenia obserwuję dzieci bawiące się na boisku, przed szkołą, przed blokiem. Nudy do kwadratu. Nie potrafią bawić się w większych grupach. Najgorsze, że to przenosi się na ich późniejsze życie i praca zespołowa im też nie wychodzi - to z obserwacji w pracy. Indywidualny pęd na wierzchołek szczytu kariery, najpierw szkolnej, później zawodowej. Najczęściej sami przed ekranami komputera, często tylko z wirtualnymi przyjaciółmi.
Pozdrawiam nie mniej serdecznie
Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie wiem, czy aż tak źle, to są tylko moje własne obserwacje i porównania. Nie mnie oceniać - zadanie dla socjologów. Jeżeli rodzice potrafią dozować dzieciom zdobycze techniki w dawkach rozsądnych, zabierają je w góry, do lasu, pokazują drzewa, ptaki, kwiaty, nazywając je po imieniu, to jest dobrze - takich rodziców też znam. Na stokach w czasie zimy jest dużo rodzin, w górach na szlaku też się takie spotyka, ale i tak jest tego zjawiska wg mnie za mało. Natomiast komórkę ma prawie każde dziecko, a czy każdemu jest ona potrzebna. Czas wszystko zweryfikuje.
oczywiście bardzo serdecznie pozdrawiam i dziękuję za wdepnięcie
Ps.
Moi koledzy wrzucali nam za bluzki chrabąszcze - do dzisiaj się boję tego twardego, dużego owada
Piast

Piast

Opublikowano
Opublikowano

Ha,ha... Jeszcze były kupki i parapetki. Czy ktoś wie jak się w to grało???
Beenie zebrało się na wspaniałe wspominki - vide poprzedni wiersz o dziewczęcej modzie, a i ten teraz.
Każda epoka posiada swoje nowości, ale te dzisiejsze produkują "niedorajdów" życiowych - oczywiście nie uogólniam, ale taka jest rzeczywistość.
Na ferie zimowe pojechałem z grupą dzieciaków w góry. Prawie przez całą drogę trzymały komórki w rękach ( dopóki im nie zabrałem - oj, jaka była chryja po powrocie - jak tak mogłem...) i bez przerwy pykały klawiszami. Do jednej z dziewczynek , zanim dojechaliśmy na miejsce, matka dzwoniła pięć razy, dlatego mój osąd o chorobie tejże (tzn. matki) chyba nie jest przesadzony, prawda??? A potem dzieciak wyskakuje przez okno, bo i tak ma przed sobą pięć żyć, a w dodatku jest supermenem...
I dużo by pisać, ech...
Kiedyś to się w gałę walcowało... Dzisiaj prawie każdy ma skoliozę i już w wieku ...nastu lat jest kaleką, także życiowym, niestety...
Pozdrawiam wspominkowo - a to wszystko, to wbrew pozorom, przecież nie tak dawno było...
Piast

Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Piaściku, fajnie, że wpadłeś na pogaduszki o latach wcale nie odległych.
Nie znam ani jednej, ani drugiej gry, które wspominasz, przynajmniej ich nazwy nic mi nie mówią.
Myślę, że jeszcze wiele tu nie wymienionych było i uleciało z głowy, ale dobre i tyle, i tak sporo pozostało w pamięci.
Pozdrawiam serdecznie
Beenie M

Beenie M

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Niestety nie znam, ale z tych potarganych rekwizytów wnioskuję, że była to zabawa typowo chłopięca. Ja raczej ubrań nie niszczyłam :)))
Do wspomnieniowej kolekcji doszła jeszcze jedna gra - dobre i to.
Miłych snów Johnie Mario S.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Arsis
      Tytuł jest zbędny

      Przez Arsis · Opublikowano

      @Mitylene    
    • Marek.zak1
      wystawa

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      O Lalce teraz głośno, a reżyser odwrócił kota ogonem, bo o ile Dmochowski mógł budzić odrazę, to Dorociński już niekoniecznie. Co do sklepu, znam tylko z książki, a wiadomo, że w powieści, to więcej wyobraźni autora, niż faktów:). Pozdrawiam serdecznie. 
    • Jacek_Suchowicz
      Gesty

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      gesty - jaka wspaniała wieloznaczność są te z dzieciństwa młodzieńcze lepsze gesty dorosłych już o czymś świadczą   gesty rodzących pierwszych uczuć bywa urwane albo w rozkwicie i te dojrzałe wpisane w sercu na całe życie   pozdrawiam
    • Simon Tracy
      Wyrok z piekła rodem

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Jechałem powoli, niespiesznie. Jednostajnym stępem. Nie widziałem powodu do pośpiechu ani jakiejś gwałtownej,  nieskoordynowanej reakcji na telegram, który dostarczono mi przed dwoma dniami. Jego krótka acz treściwa nota głosiła. Ojczym umiera, zjaw się najprędzej  jak to możliwe w dworku. Podpisano, moja biedna matka.     Nie, nie była biedna ani kochana. Tym bardziej opiekuńcza czy troskliwa. Była zimna i obojętna. Jak wszyscy,  którzy nadal pozostawali lokatorami, naszej rodzinnej posiadłości. A mój ojczym. Po prostu był. Żył i to jedyne co mogłem o nim powiedzieć.     Na szczęście i jego czas dobiegał końca. Ja miałem go pod dostatkiem. Dlatego nie śpieszyłem się ani trochę. Czyżby chciał się pojednać na łożu śmierci? Było już na to za późno. Wiele lat za późno. Zresztą jeśli czegoś mnie w życiu nauczył, to tego by nie okazywać słabości, litości  ani nie zważać na sumienie i ból. Nie spodziewał się chyba,  że uczeń przerośnie mistrza. Ja nie błagał bym go o przyjazd. Szybciej spodziewałbym się  papieża przy łóżku  niż kogokolwiek z mojej rodziny. Splunąłem za siebie na myśl o tej zbieraninie. Obym tylko nie zdążył na czas.     Moja gniada klacz pokonała  jeden z ostatnich zakrętów  na drodze do dworku. Kamienistym poboczem  szła w jego stronę postać, ubrana od stóp do głów w czerń a na jej głowie spoczywał elegancki kapelusz o szerokim zadartym rondzie.     Był to pastor, którego dobrze znałem  i pamiętałem jeszcze z młodzieńczych lat. Z pewnością szedł do dworu, by rozgrzeszyć i namaścić umierającego. Dziwne bo nie przypominam sobie by ojciec uznawał jakieś inne sakramenty  niż chlanie taniej whisky  i uleganie przemocy wobec bliskich.     Dokąd to ścieżki Pana prowadzą pastorze? Czyżby do  przeklętej posiadłości Lindemannów? Toż to droga dla rogatych diabłów o umorusanych w smole racicach  a nie świątobliwych stóp mężów  kalwińskiego kościoła. Zrównałem się z nim  i wtedy poznał z kim ma przyjemność.     Paniczu! I wy tutaj!?  Więc nie wezwano mnie na próżno, skoro matka Wasza sięga i po takie środki  jak powrót syna. Więc naprawdę umiera. I może nie powinienem tego mówić ale boża ręka sprawiedliwości  sięga zawsze daleko, może nie rychło lecz zawsze skutecznie. Już dawno powinno się to stać. Niektórzy zajmują nam i Bogu  zbyt wiele dni i czasu. Lecz widać chce  pojednania z Wami i Bogiem, skorośmy się spotkali na tej drodze. Nie widziałem Was przeszło dwadzieścia lat, byłeś pacholęciem a teraz widać  wielkim, miejskim panem. Zaglądacie tam choć czasem  do domu bożego?     Gdyby pastorze zamienić rolę kościołów  na domy publiczne i hazardowe mordownię, to by mnie wyniesiono  nie na kardynała występku a ogarnięty grzechem najcięższym, tron papieski  a miasto obwołano by stolicą nie apostolską  a nową biblijną Sodomą. Nie ma tam miejsca na świętość, chyba że świętość zemsty.     Bluźnisz Paniczu zupełnie jak ojczym. A byłeś małym, pięknym aniołkiem  i nadzieją na odrodzenie rodu. A zostałem aniołem brudu, żądzy i śmierci. Zgodnie z klątwą rodziny. Czasem łatwo zbadać wyroki boskie. Bywaj Pastorze, widzimy się we dworze.     Uderzyłem klacz ostrogą  i poszła ochoczo galopem  ku widniejącej bryle domu na horyzoncie. Konia wstrzymałem jednak  kilkaset metrów dalej. Nie miałem powodu do pośpiechu. A może już jest po wszystkim. Moim marzeniem było widzieć go jako trupa, niż jako dogorywające szczątki człowieka, którym nigdy nie potrafił być. Postrzelono go. Dano mu szansę na przeżycie. A powinni zastrzelić go jak psa. Wyegzekwować wyrok. Mogą dać mi rewolwer do ręki  nad jego łożem śmierci  a ja skrócę jego męki. Dokończę to co zepsuł ktoś inny. Ogarnęła mnie radość rozpierająca  całe wnętrze i duszę. Śmiałem się pod nosem, tak szczerze jak jeszcze nigdy w życiu.   Gdy tylko zjawiłem się  opodal zrujnowanego ganku. Drzwi frontowe rozwarły się  i ujrzałem postać ubranej w żałobę matki. Nie płakała, nie radowała się. Nie zbliżyła się do mnie ani nie odpowiedziała na krótkie przywitanie. Była jakby w szoku  i z nieukrywaną złością rzuciła. Spóźniłeś się. Umarł ledwie przed godziną. Chciałam dać mu szansę  by mógł Cię zobaczyć i może przebaczył byś mu w godzinie odejścia. A więc piekło go wreszcie pochłonęło. Nie wiem matko,  czy to nie wyście strzelali do niego, myślę że tak było. I chwała Ci za to matko, bo tyranię obala się zawsze krwią i siłą. Niech będzie przeklęty na wieki. Jak jego syn. Bywaj matko. Obróciłem klacz na zadzie  i wróciłem skąd przyszedłem.   Na drodze znów minąłem pastora. Szedł niestrudzenie, pogrążony w myślach. Zobaczył mnie z daleka. A więc Paniczu, trudzę się na darmo. Zmarł zanim dotarliśmy. Diabły odebrały jego spowiedź pastorze i zawlekły go do najniższego kręgu. Chciałem by podczepili mi  do konia jego ciało,  troczyłbym je po duktach  aż odeszłoby od kości  a potem zerwałbym je gdzieś w lesie  ku uciesze wilków i niedźwiedzi. Lepsze to niż pogrzeb. Po co skalać czystą ziemię kimś takim. Nie zasłużył na spokój grobu. Bywaj Pastorze! Pastor obejrzał się za jeźdzcem. Zsunął kapelusz na piersi  i powoli wykonał znak krzyża. Chroniąc swą duszę przed takimi demonami.        
    • violetta
      zimna woda

      Przez violetta · Opublikowano

      @bazyl_prost zimna woda urody doda:) pijesz wodę ze strumienia?:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...