Azyl

[Adam A]

stworzone z tysięcy oddzielnych części miasto
wchłania mój bezsilny powrót i na moment staje się jednością –
zlewiskiem spazmatycznych drgań

wyuzdany motyw bosych stóp na złotym piasku
u brzegów obiecanego skwerku szarej ziemi
stracił wartość celebracji

zmięty bilet z tym samym celem i garść pustych ścian
witają czerstwym chlebem i zakrzepłą solą na rzęsach
za którymi powieki wciąż wierzą w otwarcie na coś więcej
niż podniebne kłębowiska ołowianych zasieków

lecz nadal umiem zadziwić samego siebie
wiarą że krwawa rana któregoś z nadchodzących dni
zakrzepnie na tyle bym na nowo nauczył się patrzeć

[9.08.2006]

[Tomasz Obłuda]

no no
zajeb... na pierwszy rzut oka
na drugi rzut oka świetny,
powiem wg mnie rewalacja,
podoba mi się,
pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Mocne i dobrze napisane słowa, dobry tytuł... i optymistyczne, mimo wszystko, zakończenie.
Pozdrawiam... :)

[mayka]

Zabieram wiersz zostawiam plusa :)

[Adam A]

Dziękuję za kilka ciepłych słów =D

Pozdrawiam serdecznie

[Sanestis_Hombre]

Ten tekst jest pełen różnych kruczków, na początku mnie się nie podobał, dopiero za trzecim razem złapałem. Nawet ta "krwawa rana" jest do przyjęcia. Czy piszesz o konkretnym mieście (P.?), czy raczej uniwersalnie? Dobre.

Ja do mojego miasta nie wracam z radością, czuję się jak zbłąkany pies. Jednak czy moja rana kiedyś zakrzepnie??

A gdzie pasażer??

[Nechbet]

trochę cięzki ten text, ale to nic :) dałam jakoś radę :) szczególnie podoba mi sie ostatnia strofka, cały wiersz niebanalny i ciekawy, brawo za pomysły :)

pozdrawiam cieplutko :* :-)

[Czarna Perła]

a co tu dożo mówić
+
cz.p. ;)

[Adam A]

Nechbet -> Ciężki, nie ukrywam, ale jeśli coś zostało to najważniejsze ;)

Czarna Perła -> Co tu dużo mówić - dziękuję ;)