Kołysanka z Naszej Odysei

[Maksymilian Bron]

Chciałaś ode mnie kołysankę,
żebyś nie musiała zasypiać sama
By zamknęła Ci ona oczy,

uspokoiła oddech
zanim przykleisz się do moich pleców
a ja odwrócę się

i połączymy się na dobranoc

 

I kiedy Kirke zwróci katom
ich prawdziwe wcielenia
to nie pójdę autostradą
z resztą niecierpliwych świń,
tylko posłucham Ciebie
i ścigać będziemy słońce

uciekające
jeszcze dziś

I zanim usłyszę w mroku

syrenią kołysankę
to chcę zanucić Ci moją
składającą się z pocałunku.
 

I kiedy mówisz,
że chcesz odejść pierwsza,
bo nie wytrzymasz

już minuty beze mnie
To ja wybiorę

urwiska Annapurny,
drzazgi tratwy na oceanie,
dotrzymam postów,
ubłagam Boga
byśmy zasnęli

na wieczność razem

A tej kołysanki dla Ciebie
to nie skończę dziś,
bo jest ona pocałunkiem
zanim zaczniesz śnić