Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Meritum zimy, paradoksalnie trzymam się
na uboczu. Drzewa puściły dziś zimne poty,
jak ty podczas ostatniej gorączki.

W najbliższym czasie Polska znajdzie się pod wpływem niżu,
prezenter tłumaczy symptomy. Anna w solarium podobno
przedłuża sobie życie, choć mnie się wydaje, że wygląda jak rak .

Ciśnienie spada, a dym z kominów wzlatuje
- robi zamieszanie w niebie. Chciałabym zobaczyć
twarze aniołów. I tające zrozumienie. Z twojej strony

wieczna zmarzlina.

Opublikowano

"Drzewa puściły dziś zimne poty,
jak ty podczas ostatniej gorączki.

W najbliższym czasie Polska znajdzie się pod wpływem niżu,
prezenter tłumaczy symptomy. Anka w solarium podobno
przedłuża sobie życie, a mnie się wydaje, że wygląda jak rak.

Ciśnienie spada, a dym z kominów
robi zamieszanie w niebie. Chciałabym zobaczyć
twarze aniołów. I tajające zrozumienie. Z twojej strony

wieczna zmarzlina."

Karolino ja bym to tak widział. No i tytuł nia za bardzo mi przypadł do gustu (osobiście dałbym "Meritum zimy" - zamiast pierwszego wersu zrobiłbym taki tytuł). Kursywa także wg mnie zbędna. Fajny pomysł, ale jak na Twoje możliwości to trochę przekombinowałaś.
Pozdrawiam

Opublikowano

Zastanowiłbym się nad ukróceniem trzeciego wersu (bez podczas ostatniej gorączki), wyjdzie ładny przeskok między końcem pierwszej a początkiem drugiej strofy (zręcznie wyjaśniający los adresata). I może trochę bardziej surowo w drugiej zwrotce:

Anna w solarium podobno
przedłuża sobie życie, choć mnie się wydaje, że to rak.


no i zakończenie jakieś takie bez wykopu (może to kwestia czeskich skojarzeń;), zmarzlinie zdecydowanie brak powagi. może po prostu:

z twojej strony

chłód


Z początku zraziły mnie „trudne słowa” w pierwszym wersie, ale po głębszym zastanowieniu i wczuciu się w atmosferę Twojego wiersza- kupuję je, za ich chłód.

Podoba się, uwagi dotyczące skracania potraktuj z przymrużeniem oka i przez pryzmat moich prywatnych, poetyckich ‘obsesji’, z którymi zdążyłaś się już pewnie zapoznać;)

Pozdrawiam Serdecznie

Grzegorz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Grzegorzu, dzięki za wnikliwe wczytanie się :)

cóż, wiersza raczej nie skrócę, to już jest okrojona wersja.
wiem, że piszesz krótko, pewnie stąd Twoja opinia.

zmarzlina miała się skojarzyć z surowością klimatu tundry,
jednak widzę, że Ty od geografii wolisz gastronomię ;)
dobrze, wybaczam, to też na G :]

serdeczności Espena Sway :)
Opublikowano

tak, to meritum zimy można jako tytuł, ale
to słówko paradoksalnie jakoś nie - drugie
zaskoczenie w wersie.
i nie podoba mi się prezenter tłumaczy, może
inaczej z tymi symptomami? i podobno też nie pasuje
moim skromnym zdaniem; 6 wers do skrócenia, bo przegadany!

a dym z kominów wzlatuje
- robi zamieszanie w niebie. Chciałabym zobaczyć
twarze aniołów.

a to faktycznie ciekawe, fajnie to ujęłaś:)))

I tajające zrozumienie to na nie, na duże nie!
a zakończenie moim zdaniem rozmamłane, może prościej
jak Fei proponuje? :)
ogólnie wiersz do dopracowania, szkoda, że nie był w warsztacie,
ale i tak jest nieźle:)

Pozdrawiam

Opublikowano

nie wiem dlaczego, ale jakoś nie za bardzo do mnie mówi, uważam, że to jeden z Twoich słabszych textów, na pewno do dopracowania, wierzę, że zrobisz z niego cudeńko

pozdrawiam serdecznie :*

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tutaj zostanie, zapewniam, że dopieszczone



symptomy być może zmienię. reszta prawdopodobnie pozostanie, zresztą
co teraz nie jest przegadane :]





tajające zrozumienie, nie rozumiem, dlaczego się nikomu nie podoba.
to nawiązanie do tematyki



dzięki za uwagi, wiersz dopracowany, ewentualnie wprowadzę zmiany później

serdeczności Espena Sway :)
Opublikowano

Meritum zimy, paradoksalnie trzymam się
na uboczu. Drzewa puściły dziś zimne poty, ===> w I strofie jak dla mnie wszystko gra
jak ty podczas ostatniej gorączki.

W najbliższym czasie Polska znajdzie się pod wpływem niżu,
prezenter tłumaczy symptomy. Anna w solarium podobno
przedłuża sobie życie, choć mnie się wydaje, że to rak. ==> tak lepiej /wiecej pola do
popisu przy interpretacji i krócej/

Ciśnienie spada, a dym z kominów wzlatuje
- robi zamieszanie w niebie. Chciałabym zobaczyć => to "Ciśnienie(...)aniołów"bardzo :)
twarze aniołów. I tajające zrozumienie. Z twojej strony

wieczna zmarzlina.


tajające zrozumienie mi nie przeszkadza /znaczeniowo super/, może troche wkurza to 'jają' - ale ważniejsze jest chyba znaczenie słowa... ew. mogłoby być 'i jak taje zrozumienie' zamiast 'i tajające zrozumienie'

co do zmarzliny mam te same skojarzenia co Fei /czeskie/


ogólnie wcale nie uważam żeby wiersz był jednym z Twoich najsłabszych. :) podoba mi się :)

pozdrawiam

Opublikowano

Espenko, nie nerwuj się, ja to piszę tylko dla dobra Twojego wiersza:)
widać ogromną pracę, ale jeszcze troszkę i będzie extra, coś jest
w tym wielogłosie, więc jednak te rady powinny Ci się przydać.

Pozdrawiam gorąco
teraz meczyk ;)

Opublikowano

aha,
tajające zrozumienie
w jakim sensie? łagodne, rozczulające, mięknące?
bo w zetknięciu-zderzenu ze zmarzliną i aniołami także, no po prostu
jakoś mi nie podchodzi; rozumiem peela ale może inaczej
jednak.
:)))

Opublikowano

Na twoim przykładzie doskonale widać, jak to jest, gdy nazbyt wcześnie wrzuca się wiersze na forum. Poczekaj czasami, warto. Tutaj miksujesz, mam na myśli frazy niezłe skompletowane wraz z zupełnie, wg mnie, nietrafionymi. Scenkę z prezenterem proponuję rozszerzyć (być może na role, a czemu nie), żeby stała się punktem centralnym z podwójnym dnem i zahaczała lekko-zadziornie o tę puentę, która aktualnie jest płytka. "Anna w solarium podobno przedłuża sobie życie, choć mnie się wydaje, że wygląda jak rak." - nie, nie, tutaj tobie nie wyszło zupełnie. Co znaczy, że wygląda, jak rak, że czerwona? Pamiętam o twoich awersjach na solarium i żel do włosów, ale tutaj nie trafiłaś. Przedostatnia zwrotka również jest do rozgadania, mam na mysli te anioły. Temat - rzeka, tylu słów można użyć, tyle myśli wyrazić, Espeno. Puenta natomiast, nawet w odzielnej strofie, nie robi wrażenia.

pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...