Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

stanę na scenie
niema jak podłoga
spojrzeniem opowiem
o tęsknocie
która mi skórę od kości odrywa
bo tak chce do ciebie
wszystko we mnie

na dywanie jeszcze ciepłe
serce próbuje wyjść za drzwi
uciekło z ciała
w którym zbyt długo cię nie ma

łzy rządkiem równiutko
wychodzą po parapecie
szukając drogi
pod twoje stopy

pozostają mi tylko myśli
zawieszone w niczym
nie mam nawet pomysłu
jak zakreślać dni w kalendarzu

Opublikowano

wydaje mi się, że poniższe fragmenty zupełnie leżą, ale to moje zdanie, więc rób co chcesz
"bo tak chce do ciebie
wszystko we mnie"

"uciekło z ciała
w którym zbyt długo cię nie ma"

"pozostają mi tylko myśli
zawieszone w niczym
nie mam nawet pomysłu"

a reszta też jakoś nie porywa

Opublikowano

Zgadzam się ze Stanisławem - niezłe fragmenty np.: "stanę na scenie niema jak podłoga", "na dywanie jeszcze ciepłe serce próbuje wyjść za drzwi", przeplatają się z kiepskimi - "spojrzeniem opowiem o tęsknocie", "bo tak chce do ciebie wszystko we mnie",
"uciekło z ciała w którym zbyt długo cię nie ma", itp.
Można z tego utkać niezły kawałek, pod warunkiem, że wyprujesz złe nitki.

Z pozdrowieniami. :)

Opublikowano

cały wiersz mnie nie zachwycił przez te słabe skrawki, jak np. 'spojrzeniem opowiem o tesknocie', jest jeszcze klika fragm. które mi zgrzytają

"bo tak chce do ciebie
wszystko we mnie"

"(...)z ciała
w którym zbyt długo cię nie ma"

"łzy rządkiem równiutko
wychodzą po parapecie ===> coś mi tu nie pasuje
szukając drogi
pod twoje stopy" ===> 'szukać drogi pod' dziwnie mi brzmi

ale są perełki (te które wymieniła Lady)

ogólnie z wiersza by coś było lepszego, gdyby go troszkoe dopieścić, przerobić

Opublikowano

a może tak:

stanę na scenie
naga jak podłoga

co mi skórę od ciała odrywa bo tak chce do ciebie
wszystko we mnie

na dywanie jeszcze ciepło
próbuje wyjść za drzwi

łzy smutne
chodzą po parapecie


nie wiem nawet
jak skreślać w kalendarzu dni

to moja skromna propozycja wstępnych zmian.
Tęsknotę tę czuję aż nadto, dlatego warto byłoby coś przebudować:))
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Bardzo ci dziękuję, przede wszystkim za to, że tak wyrozumiale i empatycznie podchodzisz do tekstu.  Zdusić albo wyrzucić, chyba czasami nie ma nic pomiędzy. Jedno słowo nakręci całą spiralę, jak już się powiedziało a, trudno powstrzymać się od b. Ale zdusić też źle, no bo to oddech zabiera z piersi. Ludzie są ludźmi i często nie ma dobrego wyjścia... rozegranie tego chaosu w głowie może już jest czymś..., tak na bieżąco mi się myśli zbierają. Dziękuję ci za ten komentarz, bo dzięki tobie zobaczyłam mój wiersz od... trochę jakby innej strony, tzn. trafiłaś w punkt, ale ja trochę dryfowałam nad tymi wersami, a ty nazwałaś to co kryło się najgłębiej.    @Nata_Kruk Bardzo dziękuję, cieszą mnie twoje słowa :)
    • @Florian Konrad Dlaczego blackijaż - a nie zwykły demakijaż?   Przyznaję, że pierwszym skojarzeniem był negatyw. W negatywie to, co jasne, zostaje zamienione miejscem z tym, co ciemne. Ukochana świeci własnym blaskiem - w makijażu, bez makijażu, z "blackijażem", nawet w rozumianym przeze mnie blackijażu jako negatywie. Zatem w jakim celu podmiot zamierza zrobić jej blackijaż?   Może dlatego, by w tych nowych ustawieniach sama mogła zobaczyć, jaki wpływ jej wewnętrzne światło ma na zewnętrzny świat - w tym przede wszystkim na niego?   Jednak w tym "odwróconym", lustrzanym świecie to podmiot zakłada ciemne szaty i dźwiga ciężar roli bycia tym złym. Trochę w tym niepowagi, zabawy, niesłowności (braku słów) czy niedosłowności:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        ALE      - w tym punkcie jaskrawie widać, że nie mamy od czynienia z igraszką, ale wspólnym procesem odreagowania, oczyszczenia, choć dla peela to kobieta jest źródłem tego "uzdrowienia" - i chyba nawet... motywacją to bycia lepszą wersją siebie.    Dopiero po tej dekontaminacji - kiedy bohater czuje się "wystarczająco czysty" - może być mowa o dotyku, czułości, zbliżeniu się do siebie. Jednak ten blask zbyt łatwo umyka, świat "zanieczyszcza" go z powrotem, dlatego woli mieć zamknięte oczy, by pod powiekami ratować się nieskażonym obrazem kobiety, wspomnieniem jej blasku.    To utwór... nietuzinkowy. Nasycony, wielowarstwowy i niejednoznaczny. Nie wiem, czy nie zasługuje na lepszy tytuł, choć ten kadruje plan wiersza pod odpowiednim kątem.   #edit: uwagę o tytule odwołuję. Blaskodajna - czyli blask, który emituje adresatka, jest dla mężczyzny... życiodajny.
    • @Walka z Czernią któż autorowi zabroni ;) taka ta wolność predystynowana jakaś... i ograniczona binarnie ;) 
    • @Clavisa coś czuję, że to jeszcze nie po wszystkim ;) Wasal Krzesimir towar przywiózł więc ArcyMistrzyni czaruje iskry :)
    • Rozumiem. A ja się z nią zgadzam. Ale nie chodzi tu oczywiście o liberalizm, tylko o samą wolność.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...