Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Miłumy świat
za to że jest piękny
Miłujmy
za to że jest wdzięczny
za to że Bóg go stworzył
i żebro Adama do Ewy włożył

Bo świat to my,
to nasza rzeczywistość
Bo gdyby nie świat
to nie byłoby nas
Bo gdyby nie świat
nie byłoby tych lat,
tych lat radosnych,
pełnych wiosny.

Nie byłoby życia na Tej ziemi
Twój tata nie dostałby premii
Mama nie cieszyłaby się z nowej pracy
Kelner nie przyniósłby Ci lodów na tacy

Ta moja krótka refleksja jest po to,
aby każde nowe dziecię
kochało TO co jest najlepsze w świecie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Umiem.
To nie jest wiersz. ponadto ten tekst propaguje treści pornograficzne (chodzi o wkładanie żebra w Ewę, co, jak wszyscy wiemy, nie miało miejsca w oryginalnej wersji). I jeszcze Bog w tym pomagał. A fe!
[sub]Tekst był edytowany przez Mirosław Serocki dnia 18-01-2004 00:37.[/sub]
Opublikowano

Stop, stop!
Jeżeli wierzyć napisom, to Autor ma niecałe szesnaście lat.
Trzeba pomóc.
Drogi Jakubie!
Proponuję trochę wierszy poczytać, zapoznać się chociaż pobieżnie z teorią i próbować pisać aż do kompletnego wyczerpania. Tematów, sił fizycznych i mózgu.
Uważaj na rytm i rymy, bo to podstawa przy takim stylu. Na razie ten tekst ma momentami brzmienie jakiejś średniowiecznej pieśni. Rymy kompletnie nie z tej bajki. Strasznie rażą i do tego poupychane w tekście bez ładu i składu.
Powtórzenia! Za dużo tego i bezzasadne.
Może ktoś jeszcze coś dopisze?

Opublikowano

"młody człowieku"
uważam, że przejawem pychy i arogancji jest pisanie tak beznadziejnie nieporadnego tekstu i umieszczanie go na tej stronce
tematyka jest tak "doniosła", że spodziewasz się bezkarności swego grafomaństwa, co może być wynikiem jedynie niegodnego człowieka cynizmu
proponuję, by moderator przeniósł ten tekst do innego działu
"młodego człowieka" zachęcam do zadumy nad sobą

seweryna


Opublikowano

tekst ten jak dla mnie nieco zalosny, ja rozumiem ze autor piszac go, chcial wychwalac zycie i mial jak najlepsze intencje, ale niestety nie wyszlo mu to... zgadzam sie z opinia miroslawa co do formy wiersza nic dodac nic ujac... nie bylbym tez tak surowy jak seweryna... chlopak po swoim poprzednim wierszu i jednym pozytywnym komentarzu, postanowil rzucic sie na glebokie wody i zamiescic tu... zgadzam sie za to zeby przeniesc do P... toz to zalosne :(

Opublikowano

Ale dobrze, że spróbował.
Co jeszcze mogę powiedzieć. Plusem wiersza jest namawianie do tego, co przez większość dawno zostało zapomniane. Miłujmy świat.
Jednak nie takimi wierszami. Jeszcze jeden plus: ktoś ma chęć pisać i w gruncie rzeczy nieważne jest jak pisze.
Trenować i nie załamywać się z powodu krytyki. Słowa ostre, często nieprzyjemne mają uczyć a nie niszczyć.

Opublikowano

dziękuje za krytykę, szczerze mówiąc o to właśnie mi chodziło, poprzedni wiersz miał tylo jeden komentarz (zdziwiŁem się że pochlebny). Myślałem, że tutaj będzie więcej komentarzy (nie myliłem się). Dziękuję za wskazówki, absolutnie nie propgauje treści pornograficznych. Zgadzam się, żeby wiersz był przeniesiony do działu dla "słabeuszy". No cóż będę dalej próbował a możecie mi powiedzieć co sądzicie o moim poprzednim wierszu (http://www.poezja.org/index.php?akcja=wiersze&cat=1&topic=4376). Czy jest lepszy ?????

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...