Elegia o butelce

[Marian Chudy]

Środkiem rzeki równo z prądem
płynie sobie – butelka.
Czasem zatrzyma się na chwilę w zakolu
ten okrągły przedmiot z brązowego szkiełka.

Może to rolnik wracający z pola,
wrzucił do rzeki pustą butelkę z piwa?
A może chłopaki po szkole
urządzili zawody w szybkim piciu wina?

A tym czasem środkiem rzeki
płynie sobie spokojnie- butelka.
Może jest inny powód rejsu,
tego kawałka brązowego szkiełka.

Ktoś z małego miasteczka napisał list
i wrzucił go w butelce do wody.
Długo stał na moście obserwując płynący przedmiot,
może miał do tego gestu miłosne powody?

Chłopczyk puścił butelkę do wody, udając że to statek.
Bardzo chciał zostać sławnym żeglarzem.
Stojąc na brzegu i wpatrując się w brązowy przedmiot,
w krainie swych marzeń został wielkim marynarzem.

Przy lewym brzegu rzeki
Płynie z szybkim prądem – butelka.
Zatrzymał się na gęstych łozinach
brudny, brzydki kawałek... chyba brązowego szkiełka.

W zakole rzeki zatrzymały się butelki, jak cumujące w porcie okręty:
rolnika, chłopaków od wina, człowieka od listu i chłopczyka – marzyciela.
Chciałem posprzątać rzekę z tych śmieci,
ale akuratnie była niedziela.

Czy oczyścić rzekę z pływających butelek?
Oto jest pytanie.
Lecz czy warto wyrzucić komuś chłopięce marzenie?
To za trudne zadanie.

[Dariusz Sokołowski]

sympatyczny wiersz w sympatycznej amorficznej formie wyrazu i zdania

[Nata_Kruk]

Jak najbardziej oczyścić rzekę z tych śmieci.. ale z marzeń.. "zamkniętych" czasem w butelce, przenigdy. Pozdrawiam...:)

[Jay Jay Kapuściński]

Miejscami trochę łamie się rytm, ale ogólnie sympatycznie i z morałem.

pozdr.