Exodus

[Jaro Sław]

Wyrwałeś mnie Panie z korzeniami
I rzuciłeś na ziemię jałową
I zostawiłeś
Pełnego pragnień
Niesytego miłości
Bez odrobiny współczucia dla siebie

I jak przygięty swoim istnieniem
Mam stać się piewcą Ciebie
Wśród traw skamieniałych
Piasku i uwęglonych szczątków
świadków niegdysiejszego bujnego życia

Zrozum Panie
Me oczy i ciało
Wieczną pustkę
I pogoń
Za wiedzą o Tobie
I ludziach których
Ślady spotykam
Zanim je nie zasypie
Wszędobylski wiatr...

Czemu nie spotkałem
Jeszcze nikogo Twarzą w Twarz
Jak w namiotach patriarchów
Czy nocy okrywającej kochanków

Pustynio - matko
Ojczyzno karawan
Pełna okrzyków przewodników
Prowadzących stada
Pokoju pustelników
Świadku tęsknoty
Która wieczorami więcej mi mówi
W sercu o moim Stwórcy
Niż to byłem sobie w stanie
Wyobrazić
Przebywając w Ogrodach...

[Amelija_Em.]

Piasku i uwęglonych szczątków
świadków niegdysiejszego bujnego życia-coś zgrzyta

Ślady spotykam
Zanim je (ich) nie zasypie

Och jak czuję!Dopisek:wczoraj światły olśnił podobną sytuację:czas pustyni i braku
może być owocniejszy niż nierostrzygnięte ogrody.

[Przemysław Walczak]

Niestrawialne. Straszny patos, pompatyczne to i nadęte. Nie podoba się.

[EWA_SOCHA]

trzebaby może udać się jak w Alchemiku; uspokoić ducha i dopiero wtedy pisać, ale rozumiem;
moim zdaniem wiersz mógłby zawierać wyłącznie ostatnią strofę;

pozdrawiam serdecznie
ewa

[nitjer jernit]

Dla mnie, to co w tym wierszu, jak najbardziej strawialne jest. Każdy ma prawo próbować porozmawiać z Bogiem na swój sposób. A u peela z epoki Exodusu tak sformułowane słowa skarg - w moim odczuciu - są jak najbardziej na miejscu. Wtedy przecież o Bogu, z Bogiem i przeciw Niemu nikt chyba nie potrafił bez patosu.

Pozdrawiam.