zmierzch

[Manavi]

odżywa w nas cisza
dębowej kory
na dłoniach liściastych
zieleń żył

zrywamy naręcza wiatru
gdy krew żywiczna
zwalnia
chłonąc czerwień
zmierzchu

a korzenie
wciąż nurkują w glebę
niepomne nadejścia nocy

[jacek_sojan]

pierwszy wyraz, "odżywa" zamieniłbym na "żyje w nas";
tamten wyraz bardziej odżywką trąci, nieładny;
a i te "naręcza wiatru" takie piosenkowato-stereotypowe, zgrane...
ale całość, wrażenie artystyczne, klimat, zamysł - piękne! :))) J.S

[Manavi]

Problem w tym, że zależy mi na podkreśleniu faktu, iż ta cisza właśnie odżywa. Ona jest - tylko czasem przytłumiona. Może zatem tak:

odradza się w nas cisza
?

naręcza wiatru osobiście mi się podobają:), ale może tak:

nawijamy na palce
pasma wiatru
?

dziękuje za cieple słowa na koniec, ale jeszcze bardziej wdzięczna jestem za krytykę:))

pozdrawiam i polecam się przyszłość

[Ela Adamiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak:) odradza się w nas cisza brzmi naprawdę dobrze:):)
teraz te "naręcza" może zwyczjnie
"obejmujemy wiatr"?
gdy krew żywiczna
zwalnia
chłonąc czerwień
zmierzchu

Skromny i cichy wiersz, ale pełen urody:)
pozdrawiam

[Ewa_Kos]

Na tak, bo tak czuję zapach lasu i spokój; podoba sie :)))
Pozdrawiam :)) EK