Niespiesznie

[macte poema]

Dorastamy do siebie niespiesznie
porządku tego nic nie odmieni
po deszczu rośnie, w słońcu krzepnie
dojrzewa jabłoń, owoc się czerwieni

Pomyśleć czas o dumnych, wzniosłych szczytach
morzach rozkołysanych, rwących rzekach
gdy przez okno szaruga wnika w życie
nie czekajmy w domowych pieleszach

Tam przyczajona groza, blady strach
tutaj dręcząca dopada zmora
albo już czas, albo nie pora

Gorycz bezwiednie chowa szczęścia blask
namawia do tego co wczoraj
albo już czas, albo nie pora

[macte poema]

To tylko próba sonetu, nie sonet.

[Ela Adamiec]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jeszcze nie koniec, jeszcze nie pora:) ten nie-sonet błąka się za mną od samego wieczora:):) te pielesze jakoś mi nie pasują:) może zbyt ciepło za oknem?:) między "czekajmy" a "domowe" wplątał mi się "cud"? jeden ruch i nie ma cudu:):)

podoba mi się ten nie - sonet:)

[macte poema]

Dziękuję Elu za stateczną obecność! Czekam na burzliwe, krytyczne komentarze.

[macte poema]

Dzieki Nataszo! Dążę do klasycznego sonetu, ale wciąż mi nie wychodzi. Gdy wiersz prawie gotów trudno zapiąc go na ostatni guzik. Zresztą nie zawsze trzeba to robić, tak jak z koszulą i krawatem. Pozdrawiam