Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wysypisko

Święty
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Święty

Święty

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

znalazła kilkadziesiąt garści
bezwartośiowych klepaków

chodziła tam codziennie
i łudziła się
że nakarmi w końcu swą biedę
- wysyp Izko!
- usłyszała niedługo potem
zlana
- spróbujmy szukać dolej
będzie nam łatwiej

na zakąskę zjedli kawałek ziemi,
która kiedyś była chlebem

Joanna_W.

Joanna_W.

Opublikowano
Opublikowano

Tragiczny obraz. Smutno...
Wg mnie oddaje bezsilność , a zakończenie przypomina, że chleb jest owocem ziemi. Wiem, że to zbyt dosłowne ,bo można także rzec, że ziemia to symbol chleba , a więc życia.

Pozdrawiam.
A.

Święty

Święty

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dzięki za komentarze
pozdrawiam wszystkich!

p.s.
kromka chleba wdeptana z ziemię zlała się z nią i stała się nią.
zauważona, została z niej "wydarta".
(kawałek ziemi, która kiedys była chlebem)

Święty

Święty

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

miło mi że zatrzymaliście się tutaj nieco

powiem jeszcze może, że chciałem tu zawrzeć
kilka wątków
między innymi wstawiłem tu taką małą szpileczke na otrząśnięcie się
z dramatycznej scenki

(nie wiem czy mi sie to udało)
pozdrawiam serdecznie jeszcze raz wszystkich!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 33. Machiny i ogień

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      33. Machiny i ogień (narrator: operator katapulty – katapeltes)   1.   Ogień nie ma twarzy, dopóki go nie poczujesz.   2.   Obudziłem się w świetle płonących ludzi — to nie był już sen.   3.   Płomień zdejmuje skórę — pod nią wszyscy jesteśmy jednym strachem.   4.   Miecz był lekki, dopóki nie poczułem, jak zatrzymuje się na kości.   5.   W tym kłębowisku ciał nie wiedziałem już, czy zabijam, czy ginę.   6.   Upadł mi hełm — zostało nagie drżenie karku.   7.   Machiny stały tam, czyste i dumne, a ja nie śmiałem ich dotknąć.   8.   Słuchaj ich śpiewu, Dahijko, a potem dotknij moich blizn — to prawda.   cdn.
    • Corleone 11
      Rzeszów, moje miasto - rozdział czwarty

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Somalija    Słyszę. To chyba typowa dla bieżących czasów piosenka. Przejechać z jednym mężczyzną świat od Japonii do Stanów, a potem odejść do drugiego? Można i tak. Być może zależy od powodu, dla którego ów pierwszy mężczyzna "się zgubił". Być może od samego pogubienia, bo przestał trzymać kierunek i dawać oparcie, utraciwszy własną stabilność? A może od samej Darii/Zalii Zawiłej/Zawiałow?     Te kobiety są inne niż kto? 
    • APM
      od-cienie

      Przez APM · Opublikowano

      @lena2_ a może to miłość?
    • APM
      posługa

      Przez APM · Opublikowano

      @Czarek Płatak Bardzo wzruszający wiersz, o naszym krótkim żywocie i o tym, co po naz zostaje. Kiedyś ludzie umierali w domu. Wtedy najbliższe zmarłemu kobiety przygotowywały ciało, zasłaniały lustra, zapalały świece. Przeżyłam to jako dziecko, gdy zmał mój ukochany dziadek przygnieciony furą. Miał szczękę przywiązaną chustką, a z ust sączyła się jeszcze mala stóżka krwi. Był środek lata. Obraz dawno zapomniany, ale jednak żywy jeszcze. Twoim wierszem nagle obudzony.
    • APM
      Pisanina

      Przez APM · Opublikowano

      Pisanina   Skaczą myśli po niebie Jak nuty po pięciolinii, A ja piszę list do siebie: Wokół są sami niewinni.   Śnieg pada i zasypuje rany, Starość w ciszy umiera. Dzień jest taki zapłakany, Noc się trumną otwiera.   Szukam swoich kroków w bieli, W siwe włosy wplątuję wzrok. Już mnie diabli dawno wzięli, W środku dnia panuje mrok.   Takie rymy koślawe wychodzą – Tupią, kopią, trzaskają drzwiami. Marzenia za nos mnie wodzą, Nadzieję owijają mgłami.   Po co pisać takie wiersze, Ludzi do czytania zmuszać? A może to są życzenia najszczersze, Żeby ludzi ich życiem wzruszać?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...