Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wspomnienie poczekalni dworcowej

Karol Samsel
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Karol Samsel

Karol Samsel

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pamiętam włókna najczarniejszego kwarcu
które spowijały przymrużone firanami szyby
marmurowe łzy tych którym niebo i ziemia
nie szczędziły przestrzeni na czas exodusu
papierosowe nimfy osiadające na sufitach
kształtowane westchnieniami spękanych ust

mam jeszcze przed oczami rozwinięte arrasy kas biletowych
to jakaś nowa transcendencja myślałem z niepokojem
podróżni klęczeli na ołtarzach waliz a urzędnik uderzał
oktawami palców o czyściec pokręteł i przycisków

chyba właśnie wtedy wyszedłem na świeże powietrze
by umknąć epidemii pełen bożków rozpaczy
w świszczących od potu biegunach nozdrzy

6.07.2006r.

Piotr Chmielowski

Piotr Chmielowski

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



To zdanie mnie rozwaliło:D Wiersz ciekawy, napewno oryginalny, ale w sumie nic nie wnoszący, nie skłania do refleksji, niektóre słowa są przypadkowe i wygląda jakby autor chciał poprostu zaszpanować swoim bogatym słownictwem... Ja tam się nie znam, ale tak ten wiersz odbieram.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      Kosz

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   pustka ma to do siebie, że jest najbardziej chłonnym materiałem świata!!!!!!   fascynuje mnie ta transakcja.   Berenika oddaje "wnętrze”, żeby śmietnik mógł je odzyskac i przestać być pustym przedmiotem.   to czysta ontologia braku - niby nic nie wychodzi, a jednak pokój wyścielony zgniecionymi słowami staje się bezpiecznym białym azylem .     piękna, surowa lekcja o tym, że te wszystkie odrzucone próby nie są odpadem, ale jedynym możliwym budulcem dla Twojego " bałwana myśli”.   paradoksalnie, im więcej kul mija kosz, tym cel jest bliżej.     bardzo bliskie mi to Twoje nocne "dzianie się” niczego.   dziękuję za ten chłód , który grzeje.   szczególnie mnie.   szczególnie teraz.  
    • Aleksander Hoorn
      Śpiewaczka

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @monon 1. Pomysł na wiersz - jest. Opowieść o miłości i śmierci w ujęciu mityczno-kulturowym. Jedno staje się tożsame z drugim, co symbolizuje uwodzicielska postać syreny. 2. Zaletą tekstu jest emocjonalność, nad którą podmiot zdaje się panować i sprawować kontrolę. 3. Utwór kończy się interesująco - bo śmierć nie jest w nim "końcem" umysłu, ale przejściem na wyższy poziom.   Co bym zmienił: 3. Pozbył się nadmiaru zaimków: mój, twój, itd., a zwłaszcza archaicznie i nienaturalnie brzmiących form skróconych ("twe", "swym"). 4. Przemyślałbym metaforę: "Twe oczy wyrysowały dziurę." - gdzie? Jaką? W czym? -> zalecane doprecyzowanie, domknięcie obrazu. 5.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        "Jak w potok? Jak z potokiem?" -> literówka, której poprawienie jest konieczne, aby fraza miała jakikolwiek sens.   AH
    • Poet Ka
      linia przypływu

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena nie zrozumiałeś mnie...piszę o kategoriach estetycznych
    • Berenika97
      boso

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję! Tak jakoś mi się zamarzyło! :))) Serdecznie pozdrawiam.  @Natuskaa   Bardzo dziękuję!  O tak, świat mogą odmienić. :)   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Alicja_Wysocka
      jeszcze nie przegrałem

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @P.Mgieł To taki opis chwili, jakby niezmarnowany, bo opisany, nieprzegrany, jak ślad odciśnięty butem, a u Ciebie - piórem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...