Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 62
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

ale sobie pojechali po ambicji panowie :))) dodaje do ulubionych ze względu na komentarze :))
a co do wiersza, kiedyś pod tekstem tego typu napisałem, że nie chciałbym żeby tak co drui wiersz wygladał, a tu chyba "się zaczyna"...
ale osobiście mi sie nie za bardzo podoba: może to było celowe, ale jak dla mnie za bardzo namieszany... bo albo prowokacja, albo poezja: albo "wygolone cipki" albo "argumenty wplątane w koronki hipotez" a do tego jeszcze "zdobywając przełęcz po przełęczy" (jak tekst z telenoweli) ...ale to tylko moje odczucie, jako taki nie jest zły, po prostu nie chciałem być gołosłowny mówiąc że mi się nie podoba...
aha i tytuł rzeczywiście fajny...

Opublikowano

tytuł świetny:)
kilka razy potykałam się w tym wierszu (tak, dla mnie to nie proza, chociaż granica bardzo cieniutka) ale podobał mi się.

Najbardziej rozmowa na miraże i trzy ostatnie wersy pierwszej strofki.

Ładnie łączy się początek z zakońćzeniem wiersza. Powstaje całość.

bardzo mi się podoba:)))

pozdrowionka
Wiolka

Opublikowano

"upieram się tylko przyparty do muru, właściwie to mi to zwisa, według mnie bardziej wiersz niż proza. po prostu traktuje takie uwagi jako zwykłe czepialstwo, jak zdyskredytować to ze względów formalnych, bez wchodzenia w merytoryczne. że dopełnienia i błąd ortograficzny i nie przypomina sonetów krymskich."
szkoda , ze panu "zwisa";) moze gdyby nie byłoby ciekawiej;) (hihihi)
- fajnie sie czytało chociaż chwilami było zbyt dosłownie;)
pozdrawiam anka

Opublikowano

Bardzo dobrty wiersz. W zasadzie nie ma sie do czego przyczepić. Napisany bardzo świadomie, wg mnie Autor od początku do końca panuje zarówno nad językiem, którym operuje jak i nad tematami, które porusza. Przewrotna pointa, której sadząc po bzdurnej dyskusji pod tekstem niemal nikt nie zrozumiał.
[sub]Tekst był edytowany przez Piotr Kuśmirek dnia 08-01-2004 12:46.[/sub]

Opublikowano

Panowie wybaczą, że beztrosko przeskoczyłam nad burzliwą wymianą poglądów. Rozumiem, że na potrzeby serwisu konieczne jest zaszufladkowanie każdego wiersz... tfu... utworu do prozy lub poezji. Rozumiem, ale ja nie serwis i takich potrzeb nie mam. Politycznie używając określenia "utwór literacki" wyznam, że wkładam do zakładki ulubione.

Poważniej - wiersz robi wrażenie. Pies ganiał wulgaryzmy, jest to taki sam środek przekazu jak zdrobnienie i właściwie zastosowany robi odpowiednie "bum". Tutaj widzę tylko zasadność. Prócz tego jednego niezamierzonego powtórzenia, oczywiście, które trochę szpeci mi przyjemność czytania. Ale może jestem zwyczajnie pazerna na perfekcjonizm i powinnam się leczyć.
Kapitalna i precyzyjna zabawa językiem, świetnie odbita sytuacja i stosunkowość. Eh. Gratuluję.

A kłótliwym formalistom przypominam, że w niejednym tomiku Herberta znajdowały się (bez uprzedzenia i z zaskoczenia) takie "utwory" jak "Bajka Ruska" czy "Historia Minotaura". I nikt apopleksji z tego powodu nie dostaje.

pozdrawiam
m.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę wybaczyć, że zacytowałem ten tekst z innego wiersza, ale jest adekwatny do tego co chciałem napisać pod tym tekstem. Żeby nie było niejasności typu
"mogę tylko zapewnić, że w moim wierszu nie ma wulgaryzmów, sprawdziłem to ze słownikiem języka polskiego PWN."
być może nie jest to wulgaryzm wg powyższego słownika, ale w każdym razie dla mnie wyraz "cipka" w wierszu jest niesmaczny (zwłaszcza jeśli jest niekonieczny, można było zostawić go w domyśle, a wtedy to problem czytelnika, jakie ma myśli) i nie sądzę, gdybym tak zwróciłbym się do kobiety (chociażby mi się ta część jej ciała podobała), że ta nie obraziłaby się.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no cóż, w tamtym wierszu było bodajże "ruchanie", to już jest wulgaryzm pierwsza klasa (nie mam nic przeciwko właściwie użytym wulgaryzmom).

ja też bym się tak do kobiety raczej nie zwrócił (no, jeszcze zależy na jakim etapie znajomości).

dzięki za zainteresowanie i polecam uwadze pozostałe słowa tego wiersza.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Kiedy właśnie w tym ambaras, że z powodu tego słowa nawet nie chce mi się czytać dalej, tak mnie on gryzie, że nie jestem w stanie podjąć rzeczowej polemiki z dalszymi słowami tego wiersza, może po wycięciu da się coś zrobić :-))
[sub]Tekst był edytowany przez Tommy Jantarek dnia 14-01-2004 00:42.[/sub]
Opublikowano

Za przeproszeniem i co z tego?? A kto też powiedział, że wszystkie kobiety są normalne??? ;-)))
Dla wyjaśnienia, ten serwis nie jest dla mnie rankingiem, kto jaki konkurs wygrał, tylko miejscem, gdzie można wypowiedzieć swoje przemyślenia dotyczące wierszy.
[sub]Tekst był edytowany przez Tommy Jantarek dnia 01-03-2004 00:46.[/sub]

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czyli że w Warszawie takie pisanie jest "OK!" - a co to Warszawa to już wyrocznia - mi się nie podoba - jest przegadany - rozlażły - i tylko go przymiotnikami można - cóż on wnosi do poezji i choć to moja tylko opinia - nie znoszę konkursów i licytacji - kto tam pierwszy - i czasem ta Warszawa najdalej od poezji - bo kiedy się tam pojedzie to mnóstwo jest takich "artyściaków" ( aniech się wyleję) którzy tylko wódkę żlopią i nic innego - oczywiście każdy może - eee chciałem powiedzieć już ostatnie - Warszawa i ta noc i te dwie Panie których nie znam - ejjj - ludzie nie chwalcie się tym - każde miasto ma swoich artystów i gdyby taki Pan co stworzył ten wiersz pojechał gdzieś do "Prosigrosza" czy "Chendogodzina" to by pewnie obity sztachetami został wieć - jedna góra tworzy wklęsłą depresję - stąd więcej tylko oglądać będę tego Pana Marcina a nie komentował bo "mi się" nie podoba i mam swoje zdanie - żaden ze mnie krytyk - NIE NIE NIE - wybaczcie za wykrzykniki - i nie chodzi o używanie słów tylko sens darowania nagród .........

nie pozdrawiam W_A_R
ps. wybaczcie wszyscy czytający - do artysty mi daleko - ale jeszcze dalej od takich siedzący w ciepłych bamboszach z biletem w ręku i słuchajacyh wierszy w stylu jak na tej górze .... dosłownie przekręt


Opublikowano

Wzruszające, choć żenujące są te reakcje. Najpierw Tommy Jantarek, próbuje jakoś to sobie wytłumaczyć, podejrzewając o "nienormalność" jurorki. No, bo może taka Kamińska jest nienormalna? Albo Mueller, wykładająca na UW poetykę, zwyczajnie nie odróżnia wiersza od prozy? A potem całkiem powalająca reakcja pana W_A_R. Bo przecież konkurs, jak każdy musiał gdzieś się odbyć. To może miejsce złe ;) A od kiedy to Warszawa (Paryż, Koluszki, Nowy Jork) jest wyrocznią :) No i argument ze sztachetami ;)

Proszę się poznęcać nad wierszem, zostawić jurorki i Warszawę w spokoju. Naprawdę, to trudniejsze cele, niż mój wierszyk.

Opublikowano

moja reakcja - przepraszam bo rzeczywiście uraziłem - ugodziłem i tak dalej można byłoby napisać - a o wielkich poetach (poetkach) nie chcę słyszeć - jeśli ktoś się chwalił to nie Pan - Warszawa mi zupełnie odpada - nawet rymnąłem - nie wiem - nie ma tam miejsca dla takich jak ja - może rzeczywiście zbyt mocno napisałem - ale napisałem co widziałem , wiem że nie lepszy Kraków czy coś tam innego z miejscowości - a te sztachety to na wiersz i takie sobie ostrzeżenie - jedzie sobie facet gdzieś na wieś i opowiada wierszem o ... - tu też piją i przed pierwszym chyba (tak mi się wydaję) nie zakąszają - jeszcze raz bardzo mi przykro - nie miałem zwłych zamiarów - jedynie sam się podarłem ...

pozdrówko W_A_R
ps. na prawdę - i nie chodzi o moje wiersze - jakoś te miasto odbierało mi "mnie" - nie chodzi też o to że wtopiłem się w masę a u siebie jestem kimś - trudno to opisać - więc proszę o wybaczenie - .... no tak najpierw się rzuca z pazurami a potem gładzi ... tłumaczy ... ejjj - wolę w pole i tam coś pisać

Opublikowano

Nie wiem dlaczego wszyscy skupiają się na damskiej anatomii, a nikt nie chce zobaczyć piękna w tym wierszu. Pomijając wszystko inne: piękne metafory, precyzyjnie wynikające jedna z drugiej, konsekwencja w ich stosowaniu, jakże częste u Marcina opracowane niemal do perfekcji przenikanie dwóch wymiarów, gry słowem, zarówno w jego warstwie brzmieniowej jak i znaczeniowej. I przede wszystkim emocjonalna prawda, wrażliwość pozbawiona patosu i banału, czułość zamaskowana ochronną warstewką cynizmu i niemal rozpaczliwa tęsknota za ciepłem.
Świetny wiersz.
Pozdrawiam, j.
PS. Moim zdaniem użycie jakiegokolwiek innego wyrazu lub pozostawienie go w domyśle czytelnika byłoby w tym miejscu zwyczajnie pretensjonalne. Tak jest idealnie, zarówno ze względu na treść jak i formę.
[sub]Tekst był edytowany przez joaxii dnia 01-03-2004 14:42.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie


    • ------------------------------
      ## Chrypka Louisa
      (Leo mierzy własny mit)
      {Piano pieśni}


      Przyjaciele odeszli, posiwiała mi skroń
      Boli mnie to, co kiedyś grało aż strach. I ta woń...
      Chciałbym w miłosny wpaść szal, ale los nie tak chciał
      I w Wieży Pieśni płacę czynsz, czym Pan Bóg dał.


      Spytałem Hanka: „Jak smutno może być?”
      Jeszcze mi nie odpowiedział, lecz
      Słyszę całą noc, jak kaszle, aż się odechciewa żyć,
      Ze sto pięter wyżej w Wieży tej. I właśnie w tym rzecz,


      Że urodziłem się tak, taki już mój los
      Urodziłem się z darem: mam anielski głos
      I dwudziestu siedmiu aniołów Wielkiego Manitou
      Przywiązało mnie do tego stołu, w tej Wieży tu.


      Tak, wbijaj se szpileczki w laleczkę voodoo,
      Bardzo mi przykro, droga, ona nie przypomina wcale mnie.


      Stoję przy oknie, słońce nieźle grzeje tu
      Nawet kobiecie nie pozwolą cię zabić, nie w Wieży Pieśni tej jak zły sen.


      Powiesz, że zgorzkniałem, lecz jedno pewne jest (może robię błąd):
      Bogacze wpuszczają biednych w kanał swej TV
      I nadchodzi (jak dobrze liczę) przedostatni sąd,
      Bo widzę, słyszę te dziwne głosy w Wieży Pieśni, co na schwał


      Ciebie widzę też: stoisz po drugiej stronie, gdzieś hen
      (Nie wiem, kiedy tak rozrósł się strumyk ten...);
      Kochałem cię, kochanie, kiedyś, dawno tak...


      Wszystkie mosty, którymi mogliśmy uciec, płoną dziś
      Lecz tak bliskie mi to wszystko, co uszło w dym
      Nigdy, przenigdy nie dam nam tego stracić znów (słyszałem znak)


      Żegnam cię, nie wiem, kiedy wrócę tu (chyba nie wnet)
      Jutro przenoszą nas do tej wieży, gdzie pociąg kończy bieg
      Ale będziesz mnie słyszeć, miła, długo po tym, jak odejdę stąd!


      Będę dla ciebie górne pieśni piał z okna w Wieży mej (Étage Four)
      A choć w tej tu Wieży dają wikt co zwał,
      To i tak czasem wpadam w szal, taki temperament Bóg dał...


      Przyjaciół brak, coraz bielszy włos
      Boli mnie wszystko to, co...
      I tylko ten głos...
      ------------------------------


      ## (Blue) Hotel California


      Mój zabójco/bracie?


      Nie wiem, co mam ci powiedzieć, ale niech tak już będzie;


      Jest czwarta nad ranem, i grudzień się kończy,
      Piszę do ciebie list, by sprawdzić, czy lepiej ci życie się toczy.


      W Nowym Jorku mi zimno, ale dobrze mi, gdzie mieszkam.
      Na Clinton Street co wieczór muzyka gra, słyszę ją w kątach wszystkich...


      Właśnie: słyszałem, że dom sobie budujesz
      Gdzieś na pustyni, z dala od ludzi...
      Nie masz już nic, nie wiesz, po co żyjesz.
      Mam nadzieję, że robisz jakieś zapiski.


      Aha, Jane mi przyniosła z twojej grzywy lok
      Mówi, że to ty jej dałeś go
      W tę noc, kiedy planowałeś złożyć pokutę.
      Czy kiedyś w końcu pokajałeś się, przed kimkolwiek?


      Ach, ostatnim razem, gdy tu wpadłeś
      Wyglądałeś jakbyś się nagle postarzał.
      Twój słynny niebieski płaszcz od deszczu
      Miał na ramieniu dziurę na przestzał,


      Chodziłeś na Union wyglądać pociągów,
      Lecz wracasz do domu bez Lili Marlene w końcu,


      I ofiarowałeś mojej kobiecie
      Płatek łupieżu szarego jak życie
      A kiedy wróciła w domowe pielesze
      Nie była niczyją żoną. I ciągle cię widzę


      Z tą samą przywiędłą różą w zębach
      Jak jeszcze jedna wychudła cygańska złodziejka


      A, widzę, że Jane jednak nie śpi
      Przesyła całusy ci


      Co mam ci powiedzieć, mój zabójco, bracie?
      Co mogę? Nic mi nie przychodzi do głowy
      Chyba, że za tobą tęsknię, i chyba wybaczam...


      Cieszę się, że mi tak wszedłeś w drogę
      Jeśli kiedyś wpadniesz, po Jane albo mnie,
      Wiedz, że twój wróg śpi, a jego kobieta w końcu wolna jest...


      A, i dziękuję za to, że zdjąłeś jej z oczu to spojrzenie wiecznie głodne –
      Ja nawet nie próbowałem: myślałem, że to już na dobre,


      A, Jane mi przyniosła lok z twojej grzywy
      Mówi, że to ty dałeś jej go jako amulet
      W tę noc, kiedy miałeś złożyć pokutę.
      (Czy w końcu doczekałeś się skruchy? Takiej prawdziwej?)


      Ściskam mocno, 
      L. Cohen
      ------------------------------


      ## Suzanne
      Suzanne zabiera cię w dół,
      Tam, gdzie mieszka, nad Rzekę
      Słyszysz, jak przepływa łodzi tłum,
      Możesz spędzić noc u jej boku...


      I wiesz, że jej brak piątej klepki,
      Ale właśnie dlatego z nią być chcesz,
      Karmi cię dietą pomarańczy i herbaty,
      Które aż z Chin przypływają, by tu się znaleźć.


      I właśnie wtedy, gdy chcesz jej ogłosić,
      Że nie jesteś w stanie dać jej miłości,
      Nastraja cię na fal swoich długość,
      I rzeki daje oznajmić falom,
      Że byłeś jej kochankiem przez całą wieczność.


      I chcesz pójść w tę podróż z nią,
      Gotów podróżować w ciemno,
      I wiesz, że ci się powierzy cała,
      Bo dotknąłeś jej doskonałego ciała
      Swym umysłem przez chwilę jedną...


      A Jezus był żeglarzem, kiedy chodził po wodzie,
      I spędził czasu moc obserwując ludzi
      Ze swojej samotnej wieży z drewna,


      A kiedy wiedział już na pewno,
      Że widzą go tylko tonący,
      Powiedział, że każdy będzie odtąd żeglarzem,
      Dopóki morze go nie uwolni.


      Ale jemu samemu kości połamano
      Na długo zanim niebo się otwarło,
      Porzucony, niemal jak człowiek, zatonął jak kamień
      Pod twojej mądrości ciężarem...


      Chcesz pójść w tę podróż z nią,
      Gotów podróżować w ciemno,
      I wiesz, że ci się powierzy cała
      Bo dotknąłeś jej doskonałego ciała...
      Swym umysłem przez chwilę jedną.


      A ty chcesz z Nim w tę wyruszyć podróż,
      I chcesz w ciemno za Nim iść
      I myślisz, że może powierzysz mu każdy swój odruch,
      Bo dotknęła Jego doskonałego ciała
      Twoja myśl przez parę chwil...


      Suzanne bierze cię za rękę i prowadzi nad rzekę, cała
      W łachmanach i piórach z wrót Armii Zbawienia,
      A słońce miód leje na Świętą Marię Zatok
      Pokazuje, gdzie szukać wśród śmieci i kwiatów,


      Bohaterów w wodorostach, a dzieci o poranku
      Szukają miłości i będą tak wciąż, aż do spełnienia,
      A Suzanne tylko trzyma przed nimi lustro.


      I chcesz podróżować z nią
      Chcesz jej wierzyć, ślepo wierzyć że...
      I wiesz, że możesz jej powierzyć swój los
      Bo dotknęła twego idealnego ciała myśl jej
      (Tylko na papierze)
      ------------------------------


      ## El polaco


      „Canto / El reloj cuenta maquinalmente las horas / Da lo mismo las siete que las doce / Yo no estoy aquí / Es la señal de carne que dejé al irme / Para saber mi sitio al regresar”


      „Śpiewam
      Zegar odlicza godziny machinalnie
      Wszystko jedno, siedem czy dwanaście
      Mnie nie ma tu –
      To znak ciała porzuconego, że mam iść,
      Że mam znać swoje miejsce, gdy przyjdę znów”


      Bo w Wiedniu jest z dziesięć pięknych kobiet,
      Jest rękaw, gdzie Śmierć wypłakuje swój śmiech,
      I hol gdzie jest z dziewięćset okien,
      I drzewo, gdzie synogarlice idą czekać na Śmierć.


      Jest, urwany od ranka, szczątek,
      Co wisi w Galerie Beschränkt...


      Aj, aj, aj, aj, aj, aj
      Weź ten walc, w ten walc wejdź, w
      Ten walc, co klamrę ma u szczęk


      Och, pragnę cię, pragnę cię, tak pragnę
      Na krześle z gazetą wyblakłą muszę cię wziąć
      Przy jadle, w jaskini lwa, na lilii prątku,
      W korytarza głębi, co na miłości wizytę czeka wciąż,


      Na łóżku, gdzie księżyc się poci zajadle,
      W krzyku, który wypełniają kroki i proch.


      Aj, aj, aj, aj, aj, aj
      Weź ten walc, tego walca ton,
      Weź jego złamany kark w swoją dłoń...


      Ten walc, ach walc, ach walc, walc ten!
      A w jego oddechu – Schnapps i Śmierć;
      Co wlecze ogon swój po morza dnie,


      Jest w Wiedniu do dziś ta Philharmonie,
      Gdzie tysiąc recenzji było już twych ust
      I bar, gdzie chłopcy od lat siedzą, razem smutniej im:
      Na śmierć skazani, przez szok, przez blues...


      Patrz, ktoś wspina się na twój cokół
      Z wieńcem świeżo ściętych łez...


      Aj, aj, aj, aj, aj, aj
      Weź ten walc, wzejdź nim w morze łez,
      Ten walc nam umiera jak bez...


      Jest strych, gdzie w klasy bawią się dzieci,
      Gdzie szybko musimy spocząć w miłości złóg
      By śnić o latarniach tych, kiedyś w Trieście
      We mgle popołudnia, którą Bóg...


      I zobaczyć co jeszcze na łańcuszek smutków nawlekłaś
      Prócz baranów i ze śniegu róż...


      Aj, aj, aj, aj
      Weź ten walc, wyjdź w walca cień,
      I to twoje „Nigdy cię nie zapomnę, wiesz!”


      Ten walc, ach walc, ach walc, walc jak sen!
      A w jego oddechu – Śmierć i znój,
      Co po życia dnie wlecze odwłok swój...


      I zatańczę z tobą znów w Wiedniu –
      Przebiorę się za rzeki cud,
      Dziki hiacynt w butonierkę wepnę,
      Me usta na rosie twych ud,


      I duszę mą pogrzebię w albumie,
      Gdzie fotografie całkiem mech skrył,
      I dam porwać twego piękna lawinie –
      Skrzypki me i mój krzyż,


      A ty poniesiesz mnie w dół w twoim walcu
      W kałużę łez, co na ślepo wierzy, że...


      Och, miła ma, kocham cię, jak w tym tańcu –
      Zakwitnij w walc, w ten walc wstąp –
      Jest teraz twój. Jest tylko on


      {Instrumental}
      (Aj, Aj, Aj, Aj)
      ------------------------------


      ## Bękart bez kart


      Jeśli ty karty rozdajesz,
      Nie mam żadnych kart
      Jeśli ty łaski szafujesz,
      Ja – za co łaska żart
      Jeśli Twoja jest chwała
      Jam potępienia wart
      Chcesz, by było ciemniej?
      Płomień gasi czart


      Wywyższone, uświęcone
      Będzie Imię Twe
      Z czci odarte, umęczone
      W ludzkiej formie tej
      Choć milion świec płonie
      Pociechy brak w godzinie złej
      Chcesz, by ciemniej było?
      Diabeł mówi.. Ok!

      חינני
       חינני
      Jestem gotów, Panie mój...

      W tej historii jest kochanek,
      Lecz wątek wciąż ten sam:
      Prócz na ból kołysanek -
      Paradoks, co jest winien. Nam

      Ale w Piśmie zapisane -
      To nie wybieg dla dam...
      Chcesz, by ciemność nastała?
      Płomień gaśnie u bram

      Jeńcy już w więzieniu
      A straż unosi broń
      Me demony oswojone
      I klasy muszej są
      Widać mam pozwolenie
      Pistolet wymierzyć prosto w skroń
      Chcesz ciemniej mieć?
      Podnosimy dłoń...

      ## Katharisméni ékdosi
      [Teil I: Mehr Dunkelheit!]
      אני מוכן, אדוני...

      W tej historii jest kochanek,
      Lecz wątek wciąż ten sam –
      Prócz na ból kołysanek
      Paradoks, co wszystko winien nam.
      Ale w Piśmie zapisane –
      To nie wybieg dla dam.
      Chcesz, by ciemność nastała?
      Płomień gaśnie u bram.


      Jeńcy już w więzieniu,
      A straż unosi broń.
      Me demony oswojone
      I klasy muszej są.
      Widać mam pozwolenie
      Pistolet wymierzyć prosto w skroń.
      Chcesz ciemniej mieć?
      Podnosimy dłoń...

      [Część II: Mackie Złota Rączka]


      Jeśli chcesz mężczyzny,
      Zrobię, o co prosisz mnie.
      A jeśli mam ukryć blizny 
       Maskę włożę, czemu nie?

      Jeśli chcesz partnera,
      Za rękę mnie chwyć,
      Chcesz mnie w złości sponiewierać –
      Jestem do usług twych.

      Jeśli chcesz boksera,
      Dla ciebie wystawię się na strzał.
      Gdy szukasz felczera,
      Zbadam każdy twego ciała cal.

      Trzeba ci szofera?
      Drzwi są tu.
      Chcesz mnie w pole, jak frajera...
      Twoją myśl łapię w słowa pół –
      Jestem cały twój.

      Ach, księżyc razi mnie,
      Łańcuch za krótki jest,
      Bestia nie chce położyć się.
      Każda obietnica przechodzi przez myśl –
      Z tych, co je złożyłem i nie mogłem spełnić ich.

      Ale nikt nigdy nie odzyskał kobiety swej,
      Choćby na kolana padł
      I czołgał się, itd.,
      I kładł ci się do stóp,
      I do twej urody wył
      Jak w rui pies,
      I błagał: „Proszę, proszę cię”.
      Jestem mężczyzną. Chętnie służę. Jak chcesz...

      A kiedy cię zmorzy sen
      Na drodze pisanej nam,
      To poprowadzę ja ten cały kram
      A gdy zechcesz sama wejść w jasny latarni cień,
      Zniknę dla ciebie, jak w raz sam 


      Gdy oddasz mi dziecko swe,
      By sama trochę przespacerować się
      Po plaży, cichej jak nasze dni – Z przyjemnością. Bardzo miło mi

      Jeśli chcesz partnera,
      Za rękę mnie chwyć,
      Chcesz mnie w złości sponiewierać –
      Jestem do usług twych.

      Jestem. Służę ci.
      Jeśli chcesz mechanika,
      Zrobię, o co prosisz mnie.
      A jeśli powiesz: „Znikaj!”,
      Założę maskę, jeśli chcesz.

      Jeśli chcesz kochanka,
      Zrobię wszystko, o co prosisz mnie.
      A, ma być przebieranka?
      Założę maskę, nawet dwie.
      Jestem. Służę. Tak, wiem...
      Bum!
      ------------------------------


      ## Exit Alexandriae me peccare fecit

      Nagle noc stała się zimniejsza.
      Bóg miłości do odejścia gotuje się;
      Aleksandry dusza na ich ramionach lżejsza 
      Gdy prześlizgują się między strażnikami serc.

      Karmiąc się jedynie prostotą czaru,
      Wychodzą w światło, w bezkształt się splatają w śnie mym
      I, promienni ponad najhojniejszą ludzką miarę,
      Wstępują w uścisk głosów i win.

      To nie żaden trik, to zmysły cię zawodzą,
      Przelotny sen to, poranek położy kres, gdzie jego szlak –
      Pożegnaj się, bo Aleksandra odchodzi,
      Zażegnaj ból, że Aleksandry brak.

      Chociaż śpi w twej pościeli świątyniach, 
      Choć co dzień pocałunkiem budzi cię,
      Nie mów, że  chwilę tą sobie wyobraziła,
      Nie uciekaj się do wymówki tej.

      Przecież tak długo gotowałeś się na tę okazję,
      Podejdź prosto do okna. Światłem obmyj twarz 
      Gra muzyka. Aleksandra śmieje się łez spazmem, 
      Twe zobowiązania znów w zasięgu ręki masz.

      A ty, który miałeś honor spędzić z nią wieczór,
      I dzięki temu odzyskałeś honor swój –
      Pożegnaj się, Aleksandra już odchodzi w wieczność,
      Zażegnaj łzy, bo Aleksandrę woła Bóg.

      Chociaż spała na twej pościeli ruinach, 
      Choć co dzień pocałunkiem budziła cię,
      Nie mów, że tę chwilę sobie uroiła,
      Nie zniżaj się do wymówki złej.

      Tak długo szykowaleś się na tę okoliczność,
      Podejdź do okna. Światło? W twarz spójrz mu.
      Muzyka jak sen. Aleksandra się śmieje prześlicznie,
      Te pierwsze śluby znów namacalne, tu.

      Od dawna wiesz, że tak się właśnie stanie
      Zawsze byłeś kapitanem planów, co rozbiły się w pył –
      Więc nie uciekaj w tanie "tak, ale',
      Co  'dlaczego' i 'więc' zakłóca rytm.

      Od dawna wiedziałeś, że tak się właśnie stanie;
      Zawsze byłeś kapitanem planów, co się rozsypały w proch –
      Więc nie bądź, jak ci z liniowca Titanic
      Zbiegowie, co kryli się na samą myśl o 'jak' i 'bo'.

      A ty, któremu szyki plątał nonsensowny sens,
      któremu kod złamano, przekreślono krzyż -
      Zażegnać już teraz nie możesz nic.
      Przeżegnaj się bo Aleksandra martwa jest.

      Noc staje się coraz zimniejsza.
      Bóg miłości odszedł do pieleszy swych,
      Lecz Aleksandry dusza pod ich ciężarem stała się lżejsza:
      Już prześlizgnęła się pomiędzy strażników rzeki - Στυξ


      Ich atme Gesang.

      Sprawiasz, że śpiewam
      By zapomnieć świata pleśń
      Sprawiasz, że śpiewam
      Jedyną, jaką miałem, pieśń 

      Pozwalasz śpiewać, śpiewać Mu
      Odkąd rzeka odpłynęła do swych spraw
      Dajesz mi śpiewać, śpiewać wciąż tu 
      Z mego marnego kopczyka sław
      Wciąż śpiewam, śpiewam ci 

      Nawet jeśli przeminął świat
      Sprawiasz, że śpiewam
      Śpiewam tą samą pieśń od stu lat
      Sprawiasz, że śpiewam
      Alleluja, mój hymn
      Sprawiasz, że śpiewam
      Jak więzień swój ostatni Rym 

      To dziękin tobie śpiewam
      Nawet jeśli wieści są złe
      I ciągle śpiewam
      Jedyną, jaką miałem, pieśń 

      Sprawiasz, że śpiewam
      Odkąd rzeka umarła mi
      Sprawiasz, że śpiewam
      By zapomnieć na parę chwil 
      Śpiewam, śpiewam, śpiewam ci 

      Ty sprawiasz, że śpiewam, o Signore,
      Alleluja, mój hymn
      fac me hymnum canere
      W tej Wieży Pieśni, więzieniu mym

      Dajesz mi śpiew, więc śpiewam 
      Choć się skończył świat
      Życie to śpiew, i śpie-wam wam 
      Przenoszę swój głos jak wojnę wśród lat

      Wciąż śpiewam, śpiewam ci
      Choć pełen dziur ten świat
      Noszę dumnie głos swój pełen łat

      Wciąż śpiewam, śpiewam ci
      Choć mi prawie wiek pękł 
      Wnoszę dumnie swój głos pełen łat
      Na jedno z najniższych Wieży piętr

      A ty - dajesz mi śpiewać, śpiewać mi 
      Śpiewać ci... Ich atme Gesang.

       Für dich
       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...