Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

- jak orzech włoski -

Jolanta Sztejka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jolanta Sztejka

Jolanta Sztejka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano





gałkami ocznymi poruszam. nie zastanawiam się
więcej czy mniej. mówię za ciebie
kiedy chcesz milczeć. nie warto się wtrącać
imponujące, gdy uczę się życia bez zrozumienia
szeptem zaginam rogi na brudno zapisanych kartek

siatka neuronów ciasno oplecionych
jakby orzech włoski


atma

atma

Opublikowano
Opublikowano

trzy wersy ostatnie prawdę mówiąc jakieś nie szczególne,
ciut nienaturalnie prze kombinowane. co powoduję że
wiersz nie szczególnie mi się czyta. czytam a nie porusza ;)
to oczywiście moje subiektywne zdanie, inni mogą mieć inne.

Ignacy_S._Mejias

Ignacy_S._Mejias

Opublikowano
Opublikowano

Przykro mi to powiedziec, ale wiersz jest po prostu brzydki. Slowa i zwroty w nim uzyte w ogole mi sie nie podobaja. Przykro mi, ze tak pisze o Twoich uczuciach, ale tak naprawde to odbieram. Popracuj jeszcze, nastepnym razem bedzie lepiej:)
Pozdrawiam

Adam_Szadkowski

Adam_Szadkowski

Opublikowano
Opublikowano

Tak, to porównanie na koniec słabe rzeczywiście, ale cały wiersz jest dość spójny. Treść mogła by być pokazana bardziej z jakiejś perspektywy. Taka forma tylko przeszkadza w czytaniu. Kropki w środku wersu - OK, ale musi byc wyraźna przyczyna, to samo z przerzutnią.


Adam

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

dla mnie poza słowami użytymi w tekście - ważna jest także intencja. Staram się dociekać, co Autor miał na myśli. I choć istotnie mogą skrzypieć owe "gałki oczne* - to ten tekst jest jak przysłowiowe "polskie jabłko" - nie wygląda najładniej, mniej równe i pyzate od napompowanych i równiutkich na europejskich straganach - za to jak smakuje:)

pozdrawiam - Mirka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...