Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dziwne, Adamie
w naszym raju
jest jesień
Drzewa się kryją ze wstydem -
- bo są nagie

Długo cię tu nie ma, Adamie
czy sam się skazałeś
na wygnanie?
Po ziemi toczą się zakazane owoce -
- słodkie niestety

A wczoraj miałeś chyba
przyśnić mi się
Czekałam
i nic

Więc chyba mi wybaczysz, Adamie
..poszłam z wężem na kawę

Opublikowano

Dziwne, Adamie
w naszym raju
jest jesień
Drzewa się kryją ze wstydem -
- bo są nagie

Długo cię tu nie ma, Adamie
czy sam się skazałeś
na wygnanie?
Po ziemi toczą się zakazane owoce

A wczoraj miałeś chyba
przyśnić mi się
Czekałam
i nic

Więc chyba mi wybaczysz, Adamie
poszłam z wężem na kawę

tak bym zmieniła, puenta taka se ale i tak mi się poodba.szczególnie pierwsza strofa.
pluss
buźka

Opublikowano

Dziwne, Adamie
w naszym raju
jest jesień
Drzewa się kryją ze wstydem -
- bo są nagie ---------czy tu musi być dopowiedzenie> skoro kryją sie ze wstydem to można sie domyśleć że są nagie, tym bardziej że jesień

a może tak?
dziwne, adamie
w naszym raju
pózna jesień
drzewa kryją się ze wstydem
pozdrawiam ciepło

Opublikowano

Z tym "nagie" przy drzewac, to chodzi proszę państwa
przede wszystkim o rym (jak zgaduję:). Trochę szkoda,
że właśnie ten rym taki nieregularny, ale czasem sam tak
piszę, więc nie będę się więcej czepiał.
Milady, jak zwykle urokliwie, przy okazji z puszczaniem oka:
figlarnie i lirycznie. Cóż więcej trzeba?
Pzdr! :)

Opublikowano

Już spieszę tłumaczyć mój punkt widzenia :) - w Biblii Adam odpowiada Bogu "usłyszałem Twe kroki i ukryłem się, bo jestem nagi", stąd u mnie drzewa kryją się, bo są nagie (właśnie dlatego że jesień) :) Zgadzam się że niedopowiedzenie tak ogólnie może mieć więcej uroku, ale w tym wypadku widziało mi się właśnie dopowiedzenie. Dziękuję wszystkim za komentarze. Pozdrawiam bardzo ciepło, serdecznie i całkiem wiosennie :) L.A.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Maciej Szwengielski Tak, proszę Pana, ale nie. Może niezbyt jasno się wyraziłem, ale jaśniej nie potrafię ;) Dygresyjnie tylko nadpiszę, że nieprawdą jest, że gdyby nie istniały zasada antropiczna i stała Plancka, to nie byłoby Wszechświata. Byłby. Jeszcze 200 lat temu tych opisów nie było, ale świat miał się dobrze.  A teraz clou. Otóż pisze Pan "Człowiek /.../ musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje". Nie, niczego nie musi. Do życia powołują nas rodzice, poprzez akt miłości. Po co? A bo pragną mieć potomstwo. Piszę z autopsji. Jakie pytania dręczą bobaska? Przede wszystkim gdzie jest cycuszek. Czyli owo pytanie "po co żyje", pojawić się może o wiele później. Może, ale nie musi. Dla mnie np. pytanie "po co" jest sztuczne i pozbawione sensu. Tak samo jak problem liczby diabłów na główce szpilki. Oczywiście zastanawiać się można nad tym "po co żyć", ale, no właśnie, po co? No chyba, że komuś to sprawia przyjemność. I kończąc, zapewniam Pana, że w naszej cywilizacji są miliony problemów, których rozwiązanie dałoby ludzkości o wiele więcej korzyści, niż odpowiedź na Pańskie pytanie "po co żyć?".  
    • Patrzę w górę   nic         niebo                  chmury                               słońce? nuda   nuda   nuda   Te chmury płyną? żyją swoim życiem   chcę być chmurą                               płynąć                                          i krążyć w niebycie
    • @Waldemar_Talar_Talar - zastanawiasz się, jaki wachlarz uczuć i emocji składa się na miłość. I co jest potrzebne, żeby wyhodować taką, która nie będzie płytka i nie pozostanie tylko słowem; która nie będzie nazbyt dosłowna i nudna. Taką, która będzie niosła ze sobą głębię i tajemnicę.
    • Róże są cudne i wspaniałe na każdą okazję i tą poetycką i tą w relacjach. Super wiersz! Pozdrawiam 
    • Wdziękiem okryty marmurowy posąg Twardymi rękami otula swe barki Wśród sosen wysokich i dróg betonowych Tak ufnie zagląda głęboko w me oczy. Otoczony lasem, ze świeżych liści Młodnikiem co wzrasta, nie wiedząc, na dawnym wysypisku, jakby oszukany. Orkiestrą ptaków od świtu do zmierzchu Dzięciołem, co skończyć nie może posiłku. Zacienione miejsce warunki spełniło Bluszcz obrósł stopy posągu podstawy Paprocie i mchy walca tańczą zielonego. Wilgotne podłoże zapach roztacza Ziemistej głębi wspomnienia przywraca. Dziś tak obfity obraz malowany Choć dzieje swoje gdzies w głębi zapisane, Przynosi ulgę i szczęście niesłychane. - Kapirinia
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...