Jestem taki

[Jaro Sław]

Jestem kim jestem
Bo moje „Ja”
Które formalnie nie istnieje
Ma taki pogląd, że
Na początku dnia
Postrzega słońce i mówi - „dnieje”

I zdarza mu się
Wobec uczuć
Uciec w logikę nieformalną
Gdy tautologia
Ważkich spraw
Zda mu się z lekka
Być banalną..

[EWA_SOCHA]

za moje ulubione "ważkie sprawy" odemnie plusior:) - druda strofa zdecydowanie lepsiejsza:))

pozdrawiam
eva

[le_mal]

Jarku,zmieniłabym pierwszy wers,lub przynajmniej ''jaki jestem''.
pozdrawiam;)

[egzegeta]

Jaro Sławie, uczyłeś mnie, że ...lekko, bez potknięć jak w tańcu ...

i tak właśnie czyta się Twój wiersz.
Ale zastanawiam się nad:- "Które formalnie nie istnieje"
myślę, że właśnie formalnie ono - to "Ja" - istnieje, skoro "ma taki pogląd"
A i formalnie-metrykalnie też jest umocowane ...chyba że jeszcze inaczej pojęte formalne "Ja"
Zgrabny, ale w sferze uczuć mógłbyś się poprawić:-))
A to, co le mal proponuje, to może pierwszy wiersz zawrzeć w "Taki jestem"

[pathe]

świetne!bardzo lubię takie zagmatwanie, bawienie się słowami, z sensem, logiką, filozofią.
bardzo moje klimaty, bo muszę przeczytać kilka razy aby zrozumieć.
pozdr!

[Jaro Sław]

Poprawiłem na jestem kim jestem, tak troche w kierunku Szymborskiej, choć jej wiersz idzie potem zupełnie gdzie indziej, ale fakt, że mnie zainspirował..... tylko jak zwykl ona co innego napisała, a ja co innego pamiętałem, ale sprawdziłem...

co fo "formalnie" są dwa sposoby aby to wytłumaczyć: po pierwsze logikę interesują relacja "formalne", które nie odwołuja się do konkretów. W sensie logicznym chodzi o określenie związków pomiędzy bytami o znaczeniu uniwersalnym, chodzi o abstrakt. Zadem anstrakt nie istnieje w sensie rzeczywistym, nie istnieje coś takiego jak "człowiek", istnieją (w sensie klasycznym) konkretni ludzie. Podobnie moje "ja" jako twór abstrakcyjnie nie może istnieć samoistnie, jest znaczeniem, jeśli już jakimś bytem, to okreslonym relacyjnie do konkretu istniejącego.

drugim sposobem jest taka redukcja (o ile pamiętam to eidetyczna), spróbujmy (w myśli) odejmować sobie te elementy, które konstrukcyjnie i konstytucyjnie uważąmy za "siebie". okazuje się, że bez wielu rzeczy, które składają się na naszą konstytucję (na przykład elementy ciała, no na przykłd sparaliżowani) itd i pytanie w którym momencie ztracilibyśmy identyfikacje z "ja".... okazuje się , że może (teoretycznie) iść to bardzo głęboko.

Ostatecznie moje "ja umieściłem w sferze znaczeń i jako takie, może i "nieistnieje".....
Generalnie nie jest to tak ważne, bo szerą gębą odnoszę się do wierszyka w którym "o blasku próchna mówić dnieje, o blasku słońca - nic nie mówić"....
...