ptaki

[NUNDA]

W swoich gniazdach na gałęziach,
smaganych wiatrami jesienią ,
kiedy ciemniej wieczorami
i dalej i dalej do lata.
W oczy zaglądając ciągnącymi
z północy chmurami ze śniegiem
przed którymi krzykliwe gęsi,
żurawie i czarnobiałe bociany
uciekają na południe.

Nie rozbudzą je wichrowe świsty,
spadające na głowy brązowe liście
ani ciężkie krople deszczu
z nieogarniętej ciemności krótkiego dnia,
ani rosnący głód ,
z którym będą aż spać aż do rana,
skulone głęboko jak pod kołdrą
małe dzieci ściskające misie,
schowane w swoje pióra,
w naszym parku i nieczułe na zimno.

10.XI.2005

[Lobo]

Zupełnie przyjemny, bo nie pisany na siłę. Opowiada normalnie, bez niepotrzebnych i zbędnych metafor. Jedna uwaga: Nie rozbudzą je wichrowe świsty, - nie rozbudzą ICH.

pozdrawiam.;-))

[Chanah Letkowska]

Witam,
jeszcze poczytac musze..U mnie wiosenka wreszcie wiec nastroj mam pyszny, a wiersz taki smutny.
6 wres ,2 zwrotki chyba za duzo o jedno "az", ale moze tak ma byc(?)

Pozdrawiam, Chanah

[Dollar]

Dosyć nie na czasie, ale z drugiej strony ciepełko ostatnio mnie nie rozpieszczało na tyle że się schorowałem. A wiersz jak się to mówi "lekki, łatwy i przyjemny".

[Olesia Apropos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.