Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pod stertą śmieci leży twój przyjaciel
drąc judaszowe papirusy
obala mity
obrywa od szczęścia tragedią

w jego ogrodzie rosną głowy
letnich jeszcze topielców
zignorowanych koszmarów nocnych

lubię odpadki
mają w sobie coś ze szlachetności
odrzuconej duszy

Opublikowano

Dusza - to jest dla mnie słowo, które doprowadza mnie do rozpaczy. Bo czym jest ta dusza ? Jak ktoś mi odpowie dokładnie, pzrestane sie wreszcie czepiac. Bo dlaczego np. nie duch ? (raz mi odpisano, że dlatego nie duch, bo duch straszy)
Dalej - użycie symbolu Judasza - w dodatku - skąd u niego papirusy ? Jakoś to z niebios skojarzenie.
Nie przechodzi mi tym razem, ale zaznaczam - tym...
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tutaj dusza to ogólnie wnętrze człowieka

rozumiem, że wiersz jest niezrozumiały, szkoda... musze zaliczyć go do nieudanych, bede musiała nad nim popracować- jesli warto :)

dzieki za opinie, pozdrawiam, frrrr ;)
Opublikowano

a jesli dusza nie jest szlachetna?
wiersz ma to do siebie, ze mozna go interpretować na miliony sposobów
jeśli dla ciebie jest on zrozumiały...po cóz go rozjaśniać i przemalowywać pod oczekiwania innych?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Papirusy, to manuskrypty pisane na papirusie w formie zwojów. Zawierają fragmenty Ksiąg NT (II-VI w.)-może wśród nich być ewangelia Judasza.
Tyle w kwestii symbolu ;), a co do wiersza - absolutnie go nie rozumiem, choć bardzo się staram.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tutaj dusza to ogólnie wnętrze człowieka

rozumiem, że wiersz jest niezrozumiały, szkoda... musze zaliczyć go do nieudanych, bede musiała nad nim popracować- jesli warto :)

dzieki za opinie, pozdrawiam, frrrr ;)

Spokojnie, daj poczytać. Jest w tym wierszyku coś. Wrócę, pozdrawiam, Stefan.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tutaj dusza to ogólnie wnętrze człowieka

rozumiem, że wiersz jest niezrozumiały, szkoda... musze zaliczyć go do nieudanych, bede musiała nad nim popracować- jesli warto :)

dzieki za opinie, pozdrawiam, frrrr ;)

Spokojnie, daj poczytać. Jest w tym wierszyku coś. Wrócę, pozdrawiam, Stefan.

:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To jest chyba śmiech przez łzy,  o pozorze władzy i pozorze śmiechu, gdzie śmiech przykrywa coś niewygodnego - prawdę, której nikt nie chce wypowiedzieć na głos. idzie w stronę:  „król jest nagi”  ale też: tłum udaje, że tego nie widzi  i jeszcze: błazen mówi prawdę, ale sam jest częścią gry. Tak czytam :)  
    • Piwnica szklącej wody  Odbija od swoich ścian liście  Ciężko unieść dłoń do góry Ponad lustrzane odbicie   Tak mi głucho  Na wierzch wypływam ciałem Ucieleśniam się wraz z wodą którą podążać muszę    Mrok ma swój własny środek   Gdzie łabędzie w głąb wpływają Schwytałam jednego z nich Po kolana w mroku tonąc   Napatoczyłam pajęczyny  Zwiędłam wraz z korzeniami  Niczym drzewo nasycona Zbladłam i upadłam    Zanoszę swój gromki płacz W przestrzenie tej piwnicy Tam gdzie każdy łabędź łka  Łkam i ja, nie mogąc się poruszyć    Fale wód co pióra niesiecie  Do ludzkich serc Wyblakłych na czerstwym słońcu  Zanieście i mój marny głos     Przyszedł kres, a mój szept Nieustanie łka w łabędzi puch Nieście mnie do opamiętania Samotnie nie poruszę ramion wód 
    • Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny. On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie. Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem. Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu. Może wreszcie zatonąć.  
    • @Simon Tracy   Bardzo się cieszę! :)  Ma ten magnetyzm, który wciaga ..:))) 
    • @TTL   Ten wiersz nie tylko się czyta, go się czuje fizycznie - dokładnie tak, jak opisujesz ten ciężar w klatce piersiowej. Bardzo poruszający zapis bezsilności i tęsknoty, która nie chce odpuścić.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...