wysokie obcasy

[magda]

tym razem nie zastaniesz
tkwiącej
ze wstążką nadziei w zębach

godne potrafi być

podrzynam cnotę cierpliwą
zwracam obrożę głodu
ze smyczą na siedem dni
czy trzynaście

mężne także potrafi

wyrzekam
pyzatego żalu że było jak było i by
niech spłynie
za wróżkami

piękne
nie na żywo
odbieganie obcasów w echo

[Kai_Fist]

czyżby żal za tym co było kiedyś?
westchnienie do dzieciństwa?

tak to odbieram,
i mi się podoba,

Pozdrawiam,
Kai Fist

[seweryna żuryńska]

aż taka dumna
i taka słaba
jak mnie się to podoba ... stroszenie piórek
a przecież powiadają, że rozum na kolanach przed sercem

ładnie sobie z tobą gaworzę
i tak to lubię
wielkie dzięki
seweryna

[Iris_IK]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a może trzeba być kobietą,żeby zrozumieć?

Wcale nie uważam ,że wydumane albo mało naturalne.

"godne","mężne" i "piękne" ! i tak trzymać , pani Magdo -:)
Pozdrawiam i dziękuję
Irena.

[Izabella_Sendor]

Ciekawie w Pani wierszu było.Pozdrawiam,
Daria;-)

[magda]

Pięknie dziękuję za komentarze i uwagę.

pozdrawiam :)
m.

[Marcin Jagodziński]

"wstążka nadziei" i w zęby ją? pani Magdo! proszę nie przesadzać.

godne potrafi być (co?)

cnotę podrzynasz? zwracasz obrożę? wszystko to ogólniki.

[magda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co do ogólnikow pozwoli Pan, ze się nie wypowiem, gdyz nie bardzo rozumiem zarzut o ogólnikowość... Także nie bardzo chyba łapię Pańską refleksję odnosnie wstążki - a raczej zarys refleksji. Z czym nie przesadzać? To formalny zarzut? Czy moze trudno sobie Panu wyobrazić sytuację liryczną - wstążkę nadziei w zębach....?
Pozwoli Pan, że wstrzymam się od interpretacji wiersza? Natomiast bardzo prosiłabym o rozwinięcie poprzedniego komentarza, chętnie zapoznam się z zarzutami, które w tym momencie umykają mojej zdolności poznania.

Ale pytaniem "co niby godne potrafi być" to mnie Pan rozczarował bardzo. Nieuważnie przeczytał Pan tekst, Panie Marcinie! Toż wszystko czarno na białym! No, chyba ze się Pan nie zgadza, uważa iż nie potrafi być godne? Moze i tak być, że to "kobiecy" wiersz i nie ma się czego wstydzić? W końcu trudno oczekiwać, żeby był Pan bliżej zaznajomiony z wysokimi obcasami...

pozdrawiam
m.

[magda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ach, Kai, wybacz - pamiętam, ze miałam odpowiedzieć i mi jakoś umskło widocznie.

Z tym dzieciństwem to bardzo się cieszę, że odczytałeś, bo to znaczy, że działa :) Natomiast trochę nie w tę mańkę. Dzieciństwo jest fest dopóki świat wokół nas nie dorośleje i niewinność przemienia się w infantylność. Kiedy sytuacja nas zmusza - rośniemy - a to boli. Ale też trudno nie być dumnym z dojrzałości, kiedy stajemy na wysokości zadania. Kontekst procesu dowolny, oczywiście, u mnie jednak klasycznie - damsko-mężczyźniany.

Cieszę się, że się podobało.

pozdrawiam
m.

[Marcin Jagodziński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, trudno. o ile zniosę jeszcze samą "wstążkę nadziei", to już trzymanie jej w zębach jest nieznośne. każda metafora ma swoją wytrzymałość i tu jest -- jak dla mnie -- rozbudowa ponad wytrzymałość. przepraszam, że nie potrafię tego jaśniej, to po prostu moje odczucie.



być może nieuważne. nie dzielę wierszy na kobiece/niekobiece.

[Marcin Jagodziński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, trudno. o ile zniosę jeszcze samą "wstążkę nadziei", to już trzymanie jej w zębach jest nieznośne. każda metafora ma swoją wytrzymałość i tu jest -- jak dla mnie -- rozbudowa ponad wytrzymałość. przepraszam, że nie potrafię tego jaśniej, to po prostu moje odczucie.



być może nieuważne. nie dzielę wierszy na kobiece/niekobiece.