Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wchodząc zdarza mi się zapomnieć języka, ciała i kilku innych rzeczy
zaliczam schody naraz (to podobno dobre na mięśnie pośladków)

w autobusie pod oknem klaustofobicznie dusi nadmiar ludzi i wydychanego
powietrza (przydały by się więcej) myśli naśladują biegiem opony

mijam kolejne pary - wodne, ludzkie i jakie świat kolekcjonuje
za szafą rzeczywistość powlekając cieplejszą alternatywą

i czasami mam jeszcze ochotę zobaczyć (twój) nos z innej strony



***

mniej więcej tak, trochę kombinuję i skracam formę. jakieś propozycje?

Opublikowano

oj ale ja lubię prozowato ;)

P.S. mam na nich alternatywę

wchodząc zdarza mi się zapomnieć
języka, ciała i kilku innych rzeczy
zaliczam schody naraz (to podobno
dobre na mięśnie pośladków)

w autobusie pod oknem
klaustofobicznie dusi nadmiar
ludzi i wydychanego powietrza
(przydały by się wywietrzniki) myśli
naśladują biegiem opony

mijam kolejne pary - wodne, ludzkie
i jakie świat kolekcjonuje
za szafą rzeczywistość
powlekając cieplejszą alternatywą

i czasami mam jeszcze ochotę
zobaczyć (twój) nos z innej strony

to tak, druga wersja

Opublikowano

a ja sobie coś na początku pomyliłem i myślałem, że ten zapis pod gwiazdkami to ostatni wers - hehe, a tak serio

wchodząc zdarza mi się zapomnieć
języka, ciała i kilku innych rzeczy
zaliczam schody naraz (to podobno
dobre na mięśnie pośladków)

w autobusie pod oknem
klaustofobicznie dusi nadmiar
ludzi i wydychanego powietrza
(przydałoby się więcej) myśli
naśladują biegiem opony

mijam kolejne pary - wodne, ludzkie
i jakie świat kolekcjonuje
za szafą rzeczywistość
powlekając cieplejszą alternatywą

i czasami mam jeszcze ochotę
zobaczyć (twój) nos z innej strony

klimat jest, a można te wtrącenia z nawiasów połączyć dodatkową całość - wtedy będą dwa wiersze w jednym [taka jest moja koncepcja]
Twoje zdrowie!

Opublikowano

kochani !

na początku, dziękuję Wam, za tak liczne komentarze. po dłuższej
abstynencji poetyckiej, bardzo mile widziane :P
pozatym, cieszę się z tego, że czytacie mnie na bieżąco, za to, że po
roku obecności tak wiele mnie nauczyliście


Le mal

przecinki jednak /jak na ten moment/ pozostają, bo jakoś mi pasują


Stanisława Żak

trafna uwaga, dzięki Stasiu


Yasioo Zimiński

Yaskoo, dzięki za odwiedziny, widzę, że wróciłeś do czytania
moich wierszydeł


Sanestis Hombre

oj, chyba kolejny czytający na bieżąco :). super, dzięki za każde słowo
pod wierszem, zastanowię się nad propozycją połączenia tych nawiasów.


czuję, że zaraz machnę ten wiersz :P. na koniec dodam, że mnie się
bardziej podoba pierwsza wersyfikacja <:o> /to już chyba
zboczenie prozowate ;)/

zdrówka i serdeczności

Espena Sway :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oj i teraz jestem w kropce, ponieważ spodobała się Panu
ta wersja, która mnie :P. większość za to uważa, że lepsza
jest druga. chyba obie wersje wkleję :D

widzę, że Pan również sztuką zainteresowany :)

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oj i teraz jestem w kropce, ponieważ spodobała się Panu
ta wersja, która mnie :P. większość za to uważa, że lepsza
jest druga. chyba obie wersje wkleję :D

widzę, że Pan również sztuką zainteresowany :)

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)

Tak, obie, dobry pomysł, ukłony, Stefan.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



oj i teraz jestem w kropce, ponieważ spodobała się Panu
ta wersja, która mnie :P. większość za to uważa, że lepsza
jest druga. chyba obie wersje wkleję :D

widzę, że Pan również sztuką zainteresowany :)

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)

Tak, obie, dobry pomysł, ukłony, Stefan.

zobaczę jutro :)

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie chodzi o głosowanie. poprostu nie byłam pewna w jakiej
formie lepiej. czasami lepiej posłuchać osób, które dłużej piszą albo
takich które się znają :).

wiersz jest już w dziale P.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...