Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kiedy świat staje się kartonowym pudełkiem trudno
stale wydrapywać motta na kruchych ścianach
malować wschody słońca i kwieciste polany

wystarczy delikatne drgnięcie dłoni
zamiast rycin i malowideł kwitną sznyty


w stronę środka

tekturowa świątynia runęła jak makieta
nową wznoszę z własnych oddechów
nawet nie widać jeszcze fundamentów
tylko ja jestem codziennie bardziej blada

wokół miały rosnąć kwiaty
lecz nasiona nadal nie kiełkują

każdego ranka budzę się w tym samym kącie
na prześcieradle które nie jest już baśniowe

Opublikowano

Świetny utwór... Może ja nie jestem jakimś tam znawcą i wielką poetką, ale potrafię dostrzec to, co w wierszu najważniejsze - polot... I w Twoim wierszu to dostrzegłam... Jestem pod wrażeniem... Slowa mają siłę, a w Twoim wierszu siła jest przebiciem.

Opublikowano

a mi się z "ulicą krokodyli". czy ja wiem czy ten peel tak wszystko może- wschody słońca itp. trochę bezsilny i nieudolny w swoich planach.daję małego plusa i miło macham łapką do autroki:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj, bardzo mi miło, dowartościowałaś mnie swoim komentarzem:), zwłaszcza, że ostatnio cos mi nie idzie:/; dziękuje , że zajrzałaś i napisałaś, pozdrawiam.
Opublikowano

Witaj Aniu:)
wydaje mi się że tendencja wzrostowa, jak zwykle jednak o tej porze jestem lekko zdechły i nie mam wielkiej inwencji w komentowaniu:/
napiszę więc tylko, że podoba mi się, ale jeszcze przemyślę całość.
W dalszym ciągu, pomimo podejmowanych prób (zasiane nasiona, tekturowa świątynia), świat nie staje się cudem, sen nie przechodzi w rzeczywistość. Co więcej, nieustanne próby "wymarzenia" sobie czegoś lepszego tylko pozbawiają sił (coraz bardziej blada).
Troszkę myślę na temat wersu "w stronę środka". Z jednej strony można pomyśleć, że wszystkie dążenia peela, w zakresie realizacji samego siebie (poprzez chociażby motta, malowane wschody słońca i polany), są ukierunkowane właśnie na samego peela, na rozwój wewnętrzny, odcięcie od świata zewnętrznego. Z drugiej strony nie mam pewności czy to właśnie tak;)

pozdrawiam Cię serdecznie:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Michale:) Nie wiem, czy wykazuję tendencję wzrostową, ale ta mogłaby jak najszybciej przyjść, czekam na nią :) Miło, że pomimo 'lekkiego zdechnięcia;) podpisałeś się pod moim tekstem, dziękuję:)
Cieszę się, że może być.

Wers 'w stronę środka' wiązać się miał z przekonaniem o złotym środku i o świętości centrum, sacrum. No i jest to odsuwanie się od kruchych ścian i od kąta, w którym wspomniane niebaśniowe prześcieradło:/

Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuję.
Opublikowano

odkrywcze czy powaląjce to moze nie jest, ale moje uznanie za spokój wyrazu, klarowność prowadzenia wątku rozmyślań, nie przeładowanie, może poza tymi dwoma wersami:
"wokół miały rosnąć kwiaty
lecz nasiona nadal nie kiełkują"
niby a propos, ale jakos tak mniej mi leżą, mimo że tam wyżej kwitną sznyty, a tu nie kwitną kwiaty - wiec niby się łączy. ale zbyt w proze - relacje - wpada.
budowanie własnej światyni z oddechów - może to i takie natchnione ciut - ale wg mnie całkiem trafne - jak sie przyjrzeć

ogólnie - całkiem do przodu impresja
i pasuje mi tak subiektywnie, bo troche mi bliskie...

Opublikowano

Hm, wiersz, który mnie zastanowił - wydaje mi się, że szukac należy tym tropem - sznyty, czyli proba odejścia, upada stara kartonowa swiątynia, pierwsze oddechy - czyli początek kolejnego etapu. Przynajmniej tak to mnie się klaruje.
Z uwag - cały świat jako kartonowe pudełko, nie wiem, czy to nie wejście w jakąś pzresadę, zbytnią hiperbolizacje, chociaz to "wydaje się" zmiejsza to wrażenie.

Naprawdę, wiersz jest udany.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Ewo, miło mi, że przeczytałaś. Cieszę się, że w ogólnym wydźwięku do przodu:) Mniej sie cieszę natomiast, że temat trochę Ci bliski ze zrozumiałych względów. Dzięki za pozostawienie komentarza, pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam:) Cieszę się, że zajrzałeś, dziękuje za komentarz. Twój sposób odbioru na pewno jest bliski mojej intencji.

Koniec jednego to początek czegoś odmiennego, a człowiek chyba skazany jest wręcz z racji samego życia na ciągłe wznoszenie swoich swiątyń, albo odchodzi:/

Tektura to coś nietrwałego

dziękuję raz jeszcze i pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta ... różowa halka  jak westchnienie daje  nie tylko wspomnienie  magnoli dodaje urody  sobie trochę swobody  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • — Jesteśmy na miejscu, wałkoniu jeden! — zawołała.    Stroskany o twoje ciało, by przetrwało... A może zatroskany? Strasznie zatroskany! – myśli obijały mu się w głowie. Oj, gdyby tylko wiedziała, jak często o niej marzył. — No chodź tu do mnie, ty mój stroskany geniuszu. Niech cię przytulę.    Mocno przycisnęła jego głowę do piersi. Tak mocno, że przez moment zabrakło mu tchu. Zamiast cokolwiek odpowiedzieć, parsknął tylko powietrzem o jej białe piersi – te, o których zawsze śnił. Miał je teraz tuż pod nosem. Wystarczyło mocniej je objąć i zacząć je całować. Poczuł, jak zadrżała cała jej suknia. — Niech panicz przestanie... Nie możemy się tak zachowywać — szepnęła. — Przecież wszyscy na nas patrzą! Oj, proszę, przestań... — Cały czas o pani myślałem — wyszeptał. — Kiedy byłem w szkole, kiedy pisałem wypracowania, widziałem panią. Nawet gdy uczyłem się trygonometrii, myślałem tylko o pani. — To miłe, co mówisz. Ale przecież jestem o wiele lat starsza od ciebie. — Kochałem panią już wtedy, gdy miałem pięć lat. Odkąd za dziecka kąpaliśmy się razem nago. Zaśmiała się, a jej twarz spłonęła rumieńcem. — Nie myślałam, że to pamiętasz. Byłeś wtedy takim cudownym dzieckiem… moim cukiereczkiem. Już wtedy bardzo lubiłam z tobą przebywać. — Czy mój ojciec jest…? — Tak, pan jest w domu — zawołała, nagle odzyskując pewność siebie i przybierając służbowy ton. — Będziesz mnie nadal uczyć? — zapytał. — Może… nie wiem tego jeszcze. — Grasz pięknie na fortepianie. Mogłabyś dawać mi nadal lekcje. — Jeżeli tylko państwo się zgodzą, chętnie będę spędzała z paniczem każdą chwilę. Jestem… jestem nadal do panicza dyspozycji. Poprawiła swój gorset, po czym pewnym krokiem udała się do salonu. „Nazwała mnie cukiereczkiem” – pomyślał. „Czy zechce mnie kiedyś rozwinąć i skosztować? Czy doczekam tej chwili?”. Te i inne myśli obijały mu się o czaszkę, gdy szedł w głąb domu. — Jesteś wreszcie, wałkoniu jeden! — zawołał ojciec. Miał surową minę, ale na jego twarzy zarysował się jednak cień uśmiechu. — No chodź tutaj, niech cię uścisnę. Wyrosłeś… od ostatniego razu. Matka cię nie pozna, kiedy wróci. Idź proszę, odpocznij. Zobaczymy się wszyscy rankiem.    W nocy wyruszył na białym koniu w kierunku Głębowic. Zeskoczył z siodła i prowadził zwierzę za sobą, idąc szybkim krokiem. Przed nim wyrastały szerokie schody prowadzące w dół skarpy. — Czy da się dojść tymi schodami do starej drogi? — zapytał mijanych, maszerujących, nieobecnych ludzi. — Dojdzie panicz, dojdzie do samej starej drogi — odpowiedzieli bez emocji.    Zszedł do rozległego ogrodu, kierując się prosto na stary trakt. Teraz prowadziły go już tylko zmysły, wprost do ogrodu czerwonych róż. Mógł biegać i tarzać się w ich delikatnych płatkach. Pachniały jej ciałem… tak bardzo nim pachniały. — Paniczowi się coś śniło? — zaśmiała się z dziwnym grymasem na twarzy, poprawiając mu poduszkę. — Państwo proszą panicza na śniadanie.    Poczuł nagłą złość, że to tylko sen. Poczuł wściekłość, że nie śniła razem z nim.  
    • cobain się zastrzelił w trakcie spaceru wśród żywych nuci man who sold the world niewłaściwi poeci   niemieckie pornosy niemieckie pornosy niemieckie pornosy   niestosowne zabić się po camusie   ręka na pośladku bibliotekarki   czyste taśmy vhs  znalezione w piwnicy   cobain nuci come as you are w tle tańczą postacie z tarantino   przysięgam że nie mam broni nie mam broni nie mam broni
    • Opadły maski bladych twarzy, śmierdzi na dystans rozkład trupi, znów na krawędzi los się waży prostych, normalnych, biednych ludzi.   Płonące szyby trują niebo, rany śmiertelne już zadane, pomnik przeszłości, choć daleko, grozi tragedią i rozpadem.    W układzie naczyń połączonych podąża skutek za przyczyną, w salonach bawią się panowie, a zwykli ludzie w polu giną.   Nie zbawi świata żadna przemoc, zbrodnią pisany świt pokoju jest tylko mżonką, gdyż wiadomo, zło złem się karmi, w kłamstwa stroi.   Lecą rakiety, lecą drony, gdzieś, ktoś uczciwie przebiegł metę i okrzyknięty, że szalony przypadkiem dostał rykoszetem.    Z rozdartej siatki mi wypadła zgniła od środka pomarańcza, po pochyłości w dół się toczy i zarodniki w krąg roztacza.   Czy nie za późno to się stało? A może doszło do skażenia? Jednym wystarczy, innym mało, pomarańczowa drży już Ziemia.            
    • @.KOBIETA. Wiersze o bzie w innym dziale.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...